www.themyawadydaily.blogspot.com . . . www.facebook.com/themyawadydaily . . . https://twitter.com/Themyawadydaily

Friday, November 6, 2015

ဂ်ပန္တုိ႔၏ အေလ့အက်င့္ေကာင္းမ်ား



ေဇာ္ေနာင္ဟိန္း ( Guitar )

မတူညီတဲ့ ဓေလ့ထံုးစံေတြ၊ အမူအက်င့္ေတြ ဆိုတာ ႏိုင္ငံအလုိက္ ကဲြျပားစြာ ရွိေနတတ္ ပါတယ္။ အေမရိကန္က စားေသာက္ဆိုင္ ေတြမွာ ဝိတ္တာေတြကို စားသံုးသူ ေတြက Tip လို႔ေခၚတဲ့ ေဘာက္ဆူးေပးတဲ့ အေလ့အထ ရွိပါတယ္။ နယူးဇီလန္ မွာေတာ့ ကိုယ့္မိတ္ေဆြ ရွိလို႔ဆိုၿပီး ဝမ္းသာမေစာ ေလနဲ႔။ စားေသာက္ဆိုင္ ထုိင္တဲ့အခါ ကိုယ္စားတာ ကိုယ္ရွင္းရမွာပါ။ ဘရာဇီးႏိုင္ငံ မွာဆိုရင္ မိတ္ေဆြ သူငယ္ခ်င္းေတြ ေတြ႕ၾကရင္ ပါးကို သံုး၊ ေလးခ်က္ေလာက္ နမ္းၿပီး အားပါးတရ ႏႈတ္ဆက္တတ္ တာမ်ဳိးကို ေတြ႕လို႔လဲ အထင္မလဲြ လိုက္နဲ႔အံုး။ ဒါ သူတို႔ ထံုးစံတစ္ခုပါ။ ျပင္သစ္ ေရာက္တဲ့အခါ အေမရိကန္မွာလို Tip သြားမေပး ေလနဲ႔။ ဝိတ္တာေတြရဲ႕ ဝန္ေဆာင္ခကို က်သင့္ေငြထဲမွာ ထည့္ေပါင္းထားၿပီး သားပါ။ ဂ်ပန္ႏိုင္ငံကို ေရာက္ရင္ေတာ့ သင္ဘယ္လို ႏိုင္ငံကပဲ လာလာ ခါးေလးကုန္းၿပီး အ႐ိုအေသ ေပးၾက ပါလိမ့္မယ္။

တစ္ခ်ိန္က ပါး႐ိုက္၊နား႐ိုက္နဲ႔ အလြန္ၾကမ္းတမ္း ခဲ့တဲ့ ဂ်ပန္ေတြ အခုေတာ့လဲ အံ့ၾသစရာ ေကာင္းေလာက္ေအာင္ ေျပာင္းလဲသြားၿပီ။ ခ်စ္စရာ အၿပံဳးေလးနဲ႔ ႏႈတ္ဆက္ တတ္ပံုမ်ား ျမင္ရသူတိုင္း ၾကည္ႏူးစရာပါ။ Homeless ဆိုတဲ့ အိမ္ယာမဲ့ေတြ ရွိေနေပမယ့္ ဣေႁႏၵရရ ပါပဲ။ ေန႔ခင္းမွာ စားဝတ္ေနေရး အတြက္ လုပ္စရာရွိတာ လုပ္ၿပီး ညပိုင္း အနားယူခ်ိန္ မွာေတာ့ တိတ္ဆိတ္တဲ့ ေနရာတစ္ခုကို သြားၿပီး ကားကို ရပ္ထားမယ္။ ၿပီးရင္ ဂက္စ္မီးဖိုေလးနဲ႔ ခ်က္ျပဳတ္ စားေသာက္မယ္။ ၿပီးရင္ ကားထဲမွာပဲ အိပ္စက္ အနားယူမယ္။ တခ်ဳိ႕ Homeless ေတြကေတာ့ စာအုပ္အေဟာင္းေတြ စုေဆာင္းၿပီး ေရာင္းခ်တဲ့ အလုပ္လုပ္တာ တစ္လ ျမန္မာေငြက်ပ္ သိန္း ၄ဝ ေလာက္ထိ ဝင္တဲ့လေတြ ရွိပါတယ္။

ဂ်ပန္ႏိုင္ငံ ခ်မ္းသာသလို ႏိုင္ငံသားေတြလဲ ေလာက္ငတဲ့ ဝင္ေငြနဲ႔ အဆင္ေျပေျပ ေနႏိုင္ၾက ပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ အိမ္ေဖာ္ဆိုတဲ့ လူတန္းစား အေတာ္ရွား ပါတယ္။ စက္႐ံု ၁၀ ႐ံုေလာက္ပုိင္တဲ့ သူေဌးကလဲ တံျမက္စည္း ကိုယ္တိုင္လွည္းမွာ ျဖစ္သလို အိမ္သာ ကိုယ္တိုင္ေဆး မွာပါ။ အိမ္ သန္႔ရွင္းေရး ကိုယ္တိုင္ လုပ္မွာပါ။ အသက္ ၇ဝ၊ ၈ဝ အဘိုး၊အဘြား ေတြကလဲ လုပ္ငန္းခြင္က အနားယူသြား ရင္ေတာင္ အိမ္က စိုက္ခင္း ေလးေတြမွာ ၾကက္သြန္စိုက္မယ္။ မုန္လာဥ စိုက္မယ္ဆိုတဲ့ အလုပ္ေတြန႔ဲ အနားမယူႏိုင္ ၾကပါဘူး။ ''သူတို႔ လုပ္ႏိုင္ေသးတယ္'' ဆိုတာကို ဂုဏ္ယူၾကတာ မ်ဳိးပါ။ စိုက္ခင္းက ရတဲ့ အသီးအႏွံေတြကို ခင္မင္တဲ့ မိတ္ေဆြေတြကို ေပးကမ္းေလ့ ရွိပါတယ္။

ႏွစ္စဥ္လုိလို၊ လစဥ္လိုလို ငလ်င္လႈပ္ေလ့ ရွိေပမယ့္ သူတို႔အတြက္ ေတာ့ မထူးဆန္း ေတာ့တဲ့ ျဖစ္စဥ္တစ္ခု ပါ။ တစ္ခါတစ္ရံ ၄၊၅ ရက္ေလာက္ ဆက္တိုက္ လႈပ္တတ္ ပါေသးတယ္။ လာမယ့္ေဘး ေျပးေတြ႔ ဆိုသလို ငလ်င္ငယ္ေလး ေတြအတြက္ ခံႏိုင္ရည္ ရွိမယ့္ အေဆာက္ အအုံေတြ ျပင္ဆင္ထားၿပီး ပါၿပီ။ တြင္းထြက္ ပစၥည္းရယ္လို႔ ပီပီျပင္ျပင္ မရွိတဲ့ ဂ်ပန္ႏိုင္ငံ အေနနဲ႔ သဘာဝ ေဘးေၾကာင့္ သူတို႔ စီးပြားေရးကို အထိခိုက္ မခံဘဲ ကမၻာ့စီးပြားေရး အင္အားႀကီး ႏိုင္ငံအျဖစ္က က်မသြား ေစခဲ့ပါဘူး။

ဂ်ပန္ႏိုင္ငံက စာသင္ေက်ာင္း ေတြမွာ ေန႔စဥ္ ၁၅ မိနစ္ခန္႕ ေက်ာင္းသား၊ ေက်ာင္းသူ ေတြကို ေက်ာင္း သန္႔ရွင္းေရး လုပ္ေစပါတယ္။ ရံဖန္ရံခါ ရပ္ကြက္ထဲ လွည့္ၿပီး သန္႔ရွင္းေရး ေဆာင္ရြက္ေစ ပါတယ္။ ''အမႈိက္မပစ္ရ'' လို႔ ေျပာစရာ မလိုေတာ့ဘဲ ''ဒီလို စည္းကမ္းမဲ့ အမႈိက္စြန္႔ပစ္ သူေတြရွိလို႔ တို႔ေက်ာင္းသားေတြ လိုက္ေကာက္ ေနၾကရတာ။ တို႔လဲ အမႈိက္မပစ္ မိေအာင္ ဆင္ျခင္ရမယ္ '' ဆိုတဲ့ ကိုယ္ခ်င္းစာ တရားရွိတဲ့ သူေတြ ျဖစ္ေအာင္ ပ်ဳိးေထာင္ ေပးလိုက္တာ ပါပဲ။ အမႈိက္ေကာက္တာ ကေန သဘာဝ ပတ္ဝန္းက်င္ ထိန္းသိမ္းေရးထိ ေတြးႏိုင္ေအာင္ လုပ္ေပး လိုက္တာပါ။ သတ္မွတ္ထားတဲ့ အမႈိက္အိတ္မွာ အမႈိက္ပစ္ တတ္ေအာင္ သင္ၾကားေပး ပါတယ္။ 

အျဖဴ၊ အနီ၊ အျပာ ဆိုတဲ့ ေရာင္စံု ပလတ္စတစ္အိတ္ ေတြမွာ စားၾကြင္းစားက်န္ အမႈိက္ ၊ ပလတ္စတစ္ အမႈိက္၊ သံဘူး သံထည္အမႈိက္ စသည္ျဖင့္ ခဲြျခားၿပီး စြန္႔ပစ္ရပါတယ္။ သတ္မွတ္ထားတဲ့ ေနရာတစ္ခုမွာ အမႈိက္အိတ္ကို သြားခ်ထား၊ သတ္မွတ္ရက္ ေရာက္ရင္ အမႈိက္သိမ္းကားက လာယူသြား တာပါ။ အမႈိက္သိမ္းရင္း လမ္းတစ္ေလွ်ာက္ ကားေပၚက အမႈိက္ေတြ က်က်န္ ခဲ့တာမ်ဳိး မရွိေစရပါဘူး။

ဂ်ပန္လူမ်ဳိး ေတြက ေခြးခ်စ္ၾက ပါတယ္။ အိမ္အမ်ားစုမွာ ေခြးေမြး ၾကပါတယ္။ ေခြးတစ္ေကာင္ကို ျမန္မာေငြက်ပ္ သိန္း ၅ဝ တန္ေလာက္ထိ ရွိပါတယ္။ ဒီထက္ တန္ဖိုးႀကီး တာေတြလဲ ရွိအံုးမွာပါ။ ေခြးက်န္းမာေရး အတြက္ ေခြးေက်ာင္း ထြက္တဲ့အခါ ေခြးေလးေတြက စြန္႔ပစ္တဲ့ အညစ္အေၾကး ေတြကို သန္႔ရွင္းေရး လုပ္ဖို႔ တစ္႐ွဴးထုပ္နဲ႔ အမႈိက္အိတ္ တို႔ကို တစ္ပါတည္း ယူေဆာင္သြားၾက ပါတယ္။ လမ္းေပၚမွာ အညစ္အေၾကး ေတြကို ဒီအတိုင္း မထားခဲ့ပါဘူး။ ကုိယ့္သား၊ သမီးရဲ႕ အညစ္အေၾကး လိုမ်ဳိး ၿပံဳးၿပံဳးရႊင္ရႊင္ တစ္႐ွဴးနဲ႔ ေကာက္ၿပီး အိတ္ထဲထည့္ ၿပီးရင္ အနီးအနားက အမိႈက္ပံုးထဲ စနစ္တက် ထည့္ၾကတာပါ။

ဂ်ပန္လူမ်ိဳး ေတြဟာ အခ်ိန္ကို ေလးစားၾက ပါတယ္။ ဂ်ပန္ႏိုင္ငံမွာ ရထား ေနာက္က်တဲ့ အခ်ိန္ၾကာႏႈန္းဟာ တစ္လလံုးမွာ ခုနစ္စကၠန္႔ပဲ ရွိတယ္လို႔ ဆိုပါတယ္။ ဒီထက္ ေနာက္က်မႈ နည္းတဲ့ လေတြလဲ ရွိပါတယ္။ အခ်ိန္ကို အလြန္ ေလးစားတဲ့ ဂ်ပန္လူမ်ဳိး ေတြဟာ သူတို႔ ႏွစ္သက္တဲ့ အရာတစ္ခု အတြက္ ဆိုရင္ေတာ့ စိတ္ရွည္ရွည္န႔ဲ အခ်ိန္ေပးတတ္ ျပန္ပါတယ္။ မနက္ ၈ နာရီစမယ့္ အလုပ္ခ်ိန္ အတြက္ နာရီဝက္ ေလာက္ေစာၿပီး ေရာက္ေနတတ္ ပါတယ္။ အလုပ္စခ်ိန္ အခ်က္ေပး ဥၾသသံ မတိုင္ခင္ လုပ္ငန္းခြင္ထဲ ေရာက္ေနေလ့ ရွိပါတယ္။ တစ္ခါ သူတို႔ အလြန္ႀကိဳက္တဲ့ စားစရာ တစ္ခုခုအတြက္ တန္းစီၿပီး ေစာင့္ရမယ္ ဆိုရင္လဲ အခ်ိန္အကုန္ခံၿပီး ေစာင့္ၾကပါတယ္။ 

ဂ်ပန္ႏိုင္ငံက ေရႊတံဆိပ္ဆုရ လမယ္ ေခါက္ဆဲြဆိုင္ ေတြမွာဆိုရင္ ဆိုင္ရဲ႕အျပင္ ကေန မတ္တတ္ရပ္ၿပီး ေစာင့္ရတဲ့ အေျခအေနမ်ဳိး ေတြထိ ရွိတတ္ပါတယ္။ အားလပ္ရက္ ေတြမွာဆိုရင္ ငါးႀကိဳက္တဲ့ ဂ်ပန္လူမ်ဳိး ေတြက ကားေနာက္ခန္းမွာ ငါးမွ်ားတံထည့္၊ ထီးႀကီးႀကီး တစ္ေခ်ာင္းယူ၊ ၿပီးရင္ ဂက္စ္မီးဖိုနဲ႔ ဂက္စ္ အလံုအေလာက္ ထည့္ၿပီး ငါးမွ်ားထြက္ ပါတယ္။ တစ္ေနကုန္ ငါးမွ်ားလိုက္၊ ရတဲ့ငါး ကင္စားလိုက္နဲ႔ အားလပ္ရက္ကို ျဖတ္သန္းၾကေလ့ ရွိပါတယ္။ ငါးမွ်ားတံ တစ္ေခ်ာင္းကို ျမန္မာေငြ ေလး၊ ငါးေသာင္းထိ တန္ဖိုး ရွိပါတယ္။

တခ်ဳိ႕ႏိုင္ငံ ေတြမွာ ဥပေဒအရ ကန္႔သတ္ထား ေပမယ့္ ဂ်ပန္ႏိုင္ငံ မွာေတာ့ ဆံြ႕အ နားမၾကား ေတြကို ကားေမာင္းခြင့္ျပဳ ထားပါတယ္။ ဆြံ႕အ နားမၾကား တစ္ေယာက္ အေနနဲ႔ ယာဥ္ေမာင္း လုိင္စင္ ေလွ်ာက္ထားခြင့္ ရွိပါတယ္။ ယာဥ္ေမာင္းလိုင္စင္ ရရွိၿပီးရင္ အလုပ္သြား၊ အလုပ္ျပန္ ကိုယ္တိုင္ ကားေမာင္း သြား႐ံုပါပဲ။ ဆံြ႕အ နားမၾကား တစ္ေယာက္ဟာ တစ္လကို ျမန္မာေငြက်ပ္ ၁၉ သိန္းေလာက္ ရရွိပါတယ္။ တျခား ဝန္ထမ္းေတြလုိ အက်ဳိးခံစားခြင့္ ရရွိေပမယ့္ အခ်ိန္ပို အလုပ္ခ်ိန္ကို ကန္႔သတ္ခ်က္ ထားပါတယ္။

ဂ်ပန္ႏိုင္ငံမွာ မိုဘိုင္းလ္ဖုန္း သံုးစဲြခြင့္ မရွိတဲ့ ေနရာေတြ ရွိပါတယ္။ ရထားေပၚမွာ၊ ဘတ္စ္ကားေပၚမွာ မျဖစ္မေန ဖုန္းေျပာရမယ္ ဆိုရင္ ညင္သာစြာ ေျပာဆိုႀက ပါတယ္။ အဂၤလိပ္လို SOFTBANK ၊ ဂ်ပန္လို ''ဆိုတိုဘဲန္႔ခု'' လို႔ ေခၚတဲ့ ဖုန္းကုမၸဏီ တစ္ခုက ဖုန္းသံုးစဲြသူ ေတြကို ေပးထားတဲ့ ဝန္ေဆာင္မႈက ဝမ္းေျမာက္ ဖြယ္ရာပါ။ သံုးစဲြသူ တစ္ေယာက္က သူ႔နာမည္၊ မွတ္ပံုတင္နဲ႔ SIM CARD ငါးခုဝယ္တယ္ ဆိုရင္ မိသားစုဖုန္းလို႔ ေခၚပါတယ္။ မိသားစုဖုန္း အခ်င္းခ်င္း ေျပာဆိုသမွ် ေဘလ္ မထြက္ပါဘူး။ တစ္ခါ ည ၉ နာရီေနာက္ပိုင္း ဆိုရင္ ဖုန္းအားလံုး အခမဲ့ေျပာဆိုခြင့္ ေပးထားပါတယ္။ ႏိုင္ငံျခားသားေတြ အေနနဲ႔ ဂ်ပန္ႏိုင္ငံကေန ကုိယ့္ႏိုင္ငံကို ဖုန္းေခၚဆိုမယ္ ဆိုရင္ ေငြျဖည့္ကတ္ ေလးေတြ ဝယ္ယူၾက ရပါတယ္။ ဒီကတ္ေလးေတြ အတြက္ ဗုဒၶဟူးေန႔ ျဖစ္ေစ သတ္မွတ္ထားတ့ဲ ရက္တစ္ရက္မွာ အသံုးျပဳမယ္ ဆိုရင္ ကတ္တန္ဖိုးထက္ ႏွစ္ဆ အသံုးျပဳခြင့္ ရမွာ ျဖစ္ပါတယ္။

အေလ့အက်င့္ေတြ၊ ဓေလ့ထံုးစံေတြ ဆိုတာ တစ္ႏိုင္ငံနဲ႔ တစ္ႏိုင္ငံ၊ မိသားစုတစ္စုနဲ႔ တစ္စု ကဲြျပားမႈေတြ ရွိေနတတ္ ပါတယ္။ ဒီေနရာမွာ ဘယ္ႏိုင္ငံက ဘာေၾကာင့္ တိုးတက္တာလဲ၊ ဘယ္ မိသားစုက ဘာေၾကာင့္ တိုးတက္တာလဲ ဆုိတဲ့ အေျဖကို ရေအာင္ရွာ ရမွာပါ။ ရလာတဲ့ အေျဖတစ္ခုကို အတုယူ ႀကိဳးစားရင္း ေအာင္ျမင္မႈေတြ ရယူႏိုင္ၾက ေစဖုိ႔ ေရးသားလိုက္ရ ပါတယ္။

#Yadanarpondaily

No comments:

Post a Comment

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...

တင္ၿပီးသမွ် သတင္းမ်ား

 

Follow on Twitter

Networkblog

FB Like page