ေစ့၍ထားေသာ စိတ္တံခါး
မဒါေလး
မိဘဆိုသည္မွာ တံခါးပိတ္ထားေသာ အိမ္ထဲတြင္ ထိုင္ေနသူမ်ား ႏွင့္တူၿပီး သားသမီး ဟူသည္မွာ ထို မိဘမ်ားထံသို႔ ျပင္ပမွ ေကာင္းသတင္း၊ ဆိုးသတင္း ဟူသမွ်ကို သယ္ေဆာင္ လာေသာသူႏွင့္ တူသည္။ သားသမီးအေပၚ ထားေသာ မိဘ၏ အခ်စ္သည္ သိမ္ေမြ႕ႏူးညံ့ လြန္းလွသည္။ ထိုႏူးညံ့ေသာ အရာတို႔သည္ အထိန္းအသိမ္း မတတ္လွ်င္ လြယ္ကူ လ်င္ျမန္စြာ ပ်က္စီး သြားႏုိင္သည္။ ပ်က္စီး သြားသည့္တုိင္လည္း တည္ၿမဲတတ္သည့္ သေဘာရွိသည္။
တစ္ခါတစ္ရံ ျမင္ေတြ႕ ေနလ်က္ပင္ ေခ်ာင္းၾကည့္ လိုက္ရသည့္ အေနအထားမ်ား ေရွ႕တည့္တည့္တြင္ ရွိေနသည့္တုိင္ မ်က္စိမွိတ္ လိုက္ရသည့္ တဒဂၤမ်ား၊ ေတြ႕ျမင္ေနလ်က္ တံခါးေနာက္ ပုန္းလွ်ဳိး ကြယ္ဝွက္ လိုက္ရသည့္ အခ်ိန္မ်ား၊ အေမွာင္ တစ္ဖက္တြင္ တိတ္တဆိတ္ ေၾကကြဲဝမ္းနည္း ရသည့္အခ်ိန္မ်ား အခ်ိန္မ်ား အခ်ိန္မ်ား မ်ားလြန္း လွသည္။ ထိုအခ်ိန္မ်ားကို ပိုင္ဆုိင္သူကား မည္သူမ်ား ျဖစ္မည္နည္း။
ေဒၚမွီ တစ္ေယာက္ အိမ္ထဲတြင္ပင္ အိမ္မႈကိစၥ အဝဝကို ကုန္း႐ုန္း လုပ္ေနရွာသည္။ နံနက္ မိုးမလင္းမီကပင္ သားသမီးမ်ား အလုပ္သြား၊ ေက်ာင္းတက္ရန္ ထမင္းခ်ဳိင့္မီေရး ထခ်က္ရသည္။ ဟင္းစား ေၾကးမ်ားလွေသာ သားသမီးမ်ား ၾကားတြင္ ေဒၚမွီ တစ္ေယာက္ မိုးမလင္းမီကပင္ ဗ်ာမ်ား ေနရသည္။ ခ်စ္လင္ ေမာင္ႀကီး အတြက္ကား ဤမွ်ေလာက္ မစဥ္းစားရ။ မစဥ္းစားရဆို အသက္က ႀကီးလာၿပီ ျဖစ္သျဖင့္ သူ႔တာဝန္ ကိုယ့္တာဝန္ သိကာ တစ္ဦးႏွင့္တစ္ဦး အျပစ္တင္ မေနေတာ့ေပ။ ဤအခ်ိန္တြင္မူ တစ္ဦးအေၾကာင္း တစ္ဦး အရာအားလံုးကို နားလည္ ေနေလၿပီ။ ၄င္းတို႔ နားမလည္ႏိုင္ ျဖစ္ေနရသည္က သားသမီး မ်ား၏ တစ္ေယာက္တစ္မ်ဳိး ျဖစ္ေနၾကပံု မ်ားကိုျဖစ္သည္။ အသက္အရြယ္ တို႔သည္ သင္ေပးခဲ့ ခ်ိန္မ်ားမွ ျပန္လည္ သင္ယူရမည့္ အခ်ိန္သို႔ပင္ ေျပာင္းလာခဲ့ ေလၿပီလားဟု ေဒၚမွီ တစ္ေယာက္ အၿမဲတေစ ေျပာတတ္သည္။
သားသမီးမ်ားကို ၄င္းတို႔ လမ္းၫႊန္သင္ျပ ခဲ့သည္မွာ ဆယ္စုႏွစ္ ႏွစ္ခုေက်ာ္ခဲ့ၿပီ။ အားလံုး အရြယ္ေရာက္ လာျခင္းႏွင့္အတူ ေခတ္စနစ္၏ ေျပာင္းလဲျခင္း ကိုလည္း ၄င္းတို႔ ဇနီးေမာင္ႏွံ မ်က္ဝါးထင္ထင္ ေတြ႕ျမင္ရင္ဆုိင္ ေနရၿပီ။ ယခုထက္ ဆိုးသည္က ေဒၚမွီ ၏ခင္ပြန္းသည္ အစိုးရဝန္ထမ္း ျဖစ္သျဖင့္ ႐ံုးႏွင့္အိမ္သာ အသြားအလာ ရွိသည္။ ေဒၚမွီကမူ အိမ္မႈကိစၥ မ်ားျဖင့္သာ အခ်ိန္ကုန္ ေနသျဖင့္ ျပင္ပ ဗဟုသုတႏွင့္ ေခတ္အျမင္မွာ အလြန္နည္းပါး လြန္းလွသည္။ သားသမီးမ်ား ေျပာျပသည့္ ကမၻာႀကီး အတြင္းမွ အေၾကာင္းအရာ မ်ားကို တအံ့တၾသ နားေထာင္ရသည္ ကိုက ေဒၚမွီအတြက္ အရသာ ေတြ႕ေနသည္။ သို႔ေသာ္ မနက္ျဖန္ အာလူး၊ ၾကက္သြန္ ဘယ္ေစ်း၊ ဆီက ဘယ္ေလာက္၊ ဆန္ကေတာ့ ဘယ္ေစ်း စသည့္ မီးဖိုေခ်ာင္ ကိစၥေလာက္သာ အေရးထားေသာ ေဒၚမွီအတြက္ ထိုအရာ မ်ားသည္ ရင္ထဲမစြဲ ျဖစ္ခဲ့ရသည္။ ေစ်းတက္လွ်င္ ေခြၽတာကာ မည္သို႔ သံုးရမည္။ ေစ်းက်လွ်င္ မည္သို႔ ဝယ္စုရမည္သာ အၿမဲ တြက္ခ်က္လ်က္ လင္ေယာက်္ား ႏွင့္ သားသမီးအတြက္ တာဝန္မပ်က္ယြင္း ေစရန္သာ အမွတ္တရ ရွိေနတတ္သည္။
သားသမီးမ်ား ကလည္း ဟင္းသီးဟင္းရြက္ ေစ်းႏႈန္း၊ သားငါးေစ်း မ်ားကို စိတ္မဝင္စား အဝတ္အစားႏွင့္ မိတ္ကပ္က ဘယ္ေလာက္ ဖိနပ္က ဘယ္လို၊ လက္ကိုင္အိတ္ က ဘယ္သို႔သာ စိတ္ဝင္စား ၾကသည္။ ထို စိတ္ဝင္စားျခင္း စိတ္မဝင္စားျခင္း မ်ားမွာ အေဖ ဝန္ထမ္းျဖစ္ ေနတုန္းကေတာ့ ဝန္ထမ္းလစာ ႏွင့္ အပိုစရိတ္မ်ား ရသျဖင့္ မသိသာ ေသာ္လည္း အနားယူၿပီး ပင္စင္လစာ တစ္ခုႏွင့္ ေနရေတာ့မည္ ဆိုေသာအခါ စကားေျပာ လာၾကေလၿပီ။ ေျပာလည္း ေျပာရေလၿပီ။ ေခတ္ႏွင့္အညီ လုိက္ေနေသာ သားသမီးမ်ားႏွင့္ မိဘအၾကား အတုိက္ အခိုက္မ်ား စေလၿပီ။ သားသမီး မ်ား၏ အဝတ္ဗီ႐ိုမွ ျပည့္လွ်ံထြက္ ေနေသာ အဝတ္မ်ားကို ၾကည့္ကာ ေဒၚမွီမွာ စိတ္မသက္မသာ ျဖစ္ရသည္။ ၄င္းတုိ႔ ေခတ္တုန္းက အဝတ္သံုးေလးစံု ေလာက္ရွိလွ်င္ လူရာဝင္ဝင္ သြားလာ ေနႏုိင္သည္။ ယခုမူ ဒီေလာက္ ရွိတာေတာင္ သားသမီး မ်ားသည္ အသစ္ဝယ္၍ မဆံုးႏုိင္ေသးဟုသာ အၿမဲ အျပစ္တင္မိသည္။ ထိုအဝတ္အစား ဝယ္ေသာ ပိုက္ဆံမ်ားကိုသာ စုလွ်င္ဟုလည္း စုတ္တ သပ္သပ္ ေတြးေနမိသည္။ တစ္ဖက္က ၾကည့္လွ်င္လည္း ယေန႔သစ္လွ်င္ မနက္ျဖန္ အေဟာင္း ျဖစ္ခ်င္ ျဖစ္ေနေသာ ေခတ္ေရစီးေၾကာင္း ေပၚတြင္ လူႏွင့္သူႏွင့္ တူေအာင္ေတာ့ ဝတ္စားသင့္ သည္ဟု မွတ္ယူ ထားၾကသည္။
ယခင္က ပံုမွန္ အပ္ေနေသာ လစာကို ယခုမူ နည္းသည္ဟု ထင္ျမင္လာသည္။ ယခင္က သံုးေနေသာ ေငြေၾကးကို ယခုမူ ျဖဳန္းသည္ဟု ျမင္လာသည္။ ယခင္ကထက္ ပိုလိုခ်င္လာသည္။ သားသမီး အေပၚတြင္ မည္သို႔မွ် မေမွ်ာ္လင့္ဟု ေျပာေသာ္လည္း ရင္ထဲတြင္မူ လစာအျပည့္ အပ္သည္ကိုပင္ လိုလား ေတာင့္တ ေနမိသည္။ သားသမီး မ်ား၏ လူမႈေရးကို ႐ႈပ္သည္ဟု ယူဆလာသည္။ ထိုသို႔ျဖင့္ တစ္စတစ္စ အိမ္တြင္းေရးတြင္ ေသြးေအး သြားၾကသည္။ ၄င္းၾကားေနက် ကမၻာႀကီး အေၾကာင္းလည္း ေျပာျပသူ မရွိေတာ့။ သားသမီး ဆို၍ အနားကပ္သူ မရွိသေလာက္ ျဖစ္ေနေတာ့သည္။ အခ်ိန္တန္လွ်င္မူ လစာမ်ား အပ္ၾကသည္။ ဤသည္ကို တာဝန္တစ္ခု အေနျဖင့္ပင္ အားလံုးသိထား လုိက္ၾကသည္။ ထိုတာဝန္မွာ ေပးသူယူသူ တစ္စတစ္စ ႀကီးေလးေသာ ဝန္ႀကီးျဖစ္လာ ေတာ့သည္။ ေနာက္ဆံုး မခံစားႏုိင္ ေတာ့သည့္ အခ်ိန္တြင္ ငယ္ေပါင္း ခ်စ္လင္ႏွင့္ပင္ ေခါင္းခ်င္းဆိုင္ ရင္ဖြင့္မိသည္။ အိမ္ထဲ တြင္ ေနရင္းပင္ ဖုန္းတစ္လံုးႏွင့္ကမၻာပတ္ ေနေသာ ခ်စ္လင္ေယာက်္ား က ေဒၚမွီ၏ အတၱမ်ားကို ေလွ်ာ့ခ်ရန္ ႏွစ္သိမ့္ရွာသည္။ ေဒၚမွီေျပာတုိင္း ျပန္ေျပာသည့္ စကားတစ္ခုက ''သူတုိ႔ေခတ္နဲ႔ တို႔ေခတ္ မတူေတာ့ ဘူးကိုးကြ၊ ၿပီးေတာ့ မင္းလဲ အိမ္ျပင္ေလး ဘာေလး ထြက္ေလ့လာအံုး'' ဟူ၍ ျဖစ္သည္။
ေဒၚမွီတစ္ေယာက္ မိမိ သားသမီးမ်ားႏွင့္ ပတ္သက္၍လည္း တံခါးပိတ္ ႏႈတ္ဆိတ္ ေနခဲ့သည္မွာ ၾကာခဲ့ေလၿပီ။ ယခုေတာ့ ခ်စ္လင္ ေယာက်္ား၏ အားေပးမႈျဖင့္ ထိုသို႔ မေနႏုိင္ေတာ့ၿပီ။ ပတ္ဝန္းက်င္ မွအသံမ်ား၊ ေျပာင္းလဲေနေသာ ေခတ္ အေျခအေန မ်ားကို ကိုယ္တုိင္သိရန္ ႀကိဳးစား ရေပေတာ့မည္။ စိတ္ထဲတြင္ သံမႈိစဲြေနေသာ ကုန္ေစ်းႏႈန္း ေျပာင္းလဲမႈမ်ားကို ဖ်က္ကာ ေခတ္ေရစီးေၾကာင္း ၏ ေျပာင္းလဲမႈ အသစ္မ်ား ထပ္ထည့္ ရေပမည္။ သို႔မွသာ သားသမီးမ်ားႏွင့္ ပတ္ဝန္းက်င္တြင္ ယခင္ကဲ့သို႔ အဆင္ေျပေျပ လိုက္ေလ်ာညီေထြ ေနႏုိင္မည္ ျဖစ္ၿပီး သားသမီးမ်ား တိုင္ပင္ ေျပာဆိုသည္ မ်ားကိုလည္း သံုးသပ္ခ်င့္ခ်ိန္ ႏိုင္မည္ ျဖစ္သည္။ ေဒၚမွီ တစ္ေယာက္ ယခင္ကကဲ့သို႔ ဘာေျပာေျပာ ဘုေတာရန္၊ ဆူေငါက္ရန္ စိတ္ကူး မရွိေတာ့ေပ။ အေၾကာင္းမွာ ၄င္း၏ စိတ္တံခါးကို ေစ့ထားရန္ ဆံုးျဖတ္ လိုက္ေသာေၾကာင့္ ျဖစ္သည္။
ရတနာပံုေန႔စဥ္ ၊ စာ(၁၃)
.jpg)
