ရႊန္းရည္ေခါင္ (ဥပေဒ)
မုိးရြာၿပီးစအခ်ိန္ ဖားေတြ ေအာ္သလုိ ဝိုင္းေအာ္ ေနၾကတဲ့ ဒီေန႔ေခတ္ ေအာ္သံေတြ ထဲမွာ ပညာေရးစနစ္ ျပဳျပင္ေရး၊ ပညာေရး ဥပေဒ ျပဳျပင္ေရးဆိုတဲ့ အသံေတြလဲ ပါဝင္ေနတယ္ လုိ႔ အမ်ားက ေျပာဆုိေန ၾကတယ္။
အခုလုိ ေအာ္ဟစ္ ေနၾကတဲ့ ပညာေရးေအာ္သံ ေတြကုိ မွားတယ္ လုိ႔ မေျပာႏိုင္ သလုိ မွန္တယ္လုိ႔လဲ ဝန္ခံလုိ႔ ျဖစ္မယ္ မထင္ဘူး။ အခုလုိ ေအာ္ေနၾကတဲ့ အသံေတြဟာ မူလအုတ္ျမစ္ အသံေတြ မဟုတ္ဘဲ ေရေပၚဆီ အသံေတြလုိ႔ ေျပာမယ္ဆိုရင္ ေျပာလုိ႔ရတဲ့ အသံေတြ ျဖစ္ ေနလုိ႔ပဲေပါ့။
ပညာေရးရဲ႕ မူလအုတ္ျမစ္ကို ျမင္ေအာင္ၾကည့္ပါ။
ေျပာေလာက္ေအာင္ မၾကာေသးတဲ့ လြန္ခဲ့တဲ့ အခ်ိန္တုန္းက စာေရးသူတုိ႔ ႏိုင္ငံရဲ႕ပညာေရးဟာ အကြဲကဲြ အျပားျပား ျဖစ္ေနခဲ့တယ္။ ႏိုင္ငံေတာ္ အစိုးရရဲ႕ မူအတုိင္း ပညာသင္ေပး ေနၾကတဲ့ ႏိုင္ငံေတာ္ ေက်ာင္းေတြ ရွိသလုိ ကိုယ့္နည္း၊ ကိုယ့္ဟန္၊ ကိုယ့္မူနဲ႔ သြားေနၾကတဲ့ ပုဂၢလိကပုိင္ ေက်ာင္းေတြကလဲ တစ္ၿပံဳ တစ္ေခါင္း ရွိေနတယ္။
တစ္ေျမတည္း ေန၊ တစ္ေရတည္း ေသာက္၊ တစ္ေလွတည္း စီး၊ တစ္ခရီးတည္း သြားရမယ့္ ျမန္မာ့ေျမမွာ ငါ့ေလွ ငါထုိး ပဲခူးေရာက္ေရာက္၊ ငါ့ျမင္း ငါစုိင္း စစ္ကိုင္းေရာက္ေရာက္ လုပ္ေနၾကတဲ့ ပုဂၢလိက ေက်ာင္းေတြကို ဒီအတုိင္း လက္ပုိက္ၾကည့္ ေနလုိ႔ေတာ့ မေတာ္ဘူး ဆိုၿပီး ပုဂၢလိက ေက်ာင္းမွန္သမွ် အစုိးရေက်ာင္း ျဖစ္ေစရမယ္လုိ႔ လမ္းခင္းေပး လုိက္တယ္။ အဲဒီလမ္းက တကယ့္ကို ေကာင္းမြန္တဲ့ လမ္းပါ။ ဆင္းရဲခ်မ္းသာ မေရြး တစ္ေျပးညီ ပညာ သင္ယူခြင့္ ရတဲ့ လမ္းေကာင္း၊ လမ္းမြန္ပါ။ ျပည္သူ၊ ျပည္သားတုိင္း ေက်နပ္ ႏွစ္သက္တ့ဲ လမ္းပါ။
အခုေတာ့ အဲဒီ ပညာေရး လမ္းေကာင္းကို ဖ်က္ဆီးပစ္ လိုက္ၾကၿပီ။ ပညာရွိ သုခမိန္ႀကီး ေတြရဲ႕ ေရႊဉာဏ္ေတာ္ အေတြးေခ်ာ္ လိုက္ၾကတာ လုိ႔ပဲ ေျပာရမယ္ ထင္တယ္။
''အစိုးရကခ်ည္း ထိန္းခ်ဳပ္ထားလုိ႔ ကေတာ့ ျမန္မာ့ ပညာေရးဟာ ျမင့္လာမွာ မဟုတ္ဘူး။ နိမ့္က်ေနအံုး မွာပဲ။ ဒါေၾကာင့္ ပုဂၢလိကေတြ လက္ထဲအပ္ ရမယ္။ ကိုယ္ပုိင္ ေက်ာင္းေတြ တည္ေထာင္ခြင့္ ျပဳရမယ္'' တဲ့။ အဲဒါဟာ ပညာရွိႀကီးရဲ႕ မဟာ အဓိပတိ ေရႊဉာဏ္ေတာ္ ႀကီးေပါ့။ ကိုယ္ပိုင္ေက်ာင္း ေတြ တည္ေထာင္ ခြင့္ျပဳတာ ေကာင္းတယ္ေပါ့။ ဒါနဲ႔ပဲ ဒီေန႔ ျမန္မာႏိုင္ငံမွာ (က) အစိုးရေက်ာင္း (ခ) ကိုယ္ပုိင္ေက်ာင္း ရယ္လုိ႔ အေျခခံပညာ နယ္ပယ္မွာ ေက်ာင္းႏွစ္ေက်ာင္း ထင္ထင္ရွား ကဲြျပားသြား ပါေတာ့တယ္။
ေက်ာင္းႏွစ္ေက်ာင္း ရဲ႕အဓိက ရည္ရြယ္ခ်က္ ကို ထုတ္ႏုတ္ၾကည့္ တဲ့အခါ (က) အစုိးရေက်ာင္း ရဲ႕ ရည္ရြယ္ခ်က္ က ပညာကုိ အခမဲ့ေဝငွ ဖုိ႔ ျဖစ္ၿပီး (ခ) ကိုယ္ပုိင္ေက်ာင္း ရဲ႕ ရည္ရြယ္ခ်က္ ကေတာ့ ပညာကုိ ေငြေပးမွ ေပးမယ္ဆိုတဲ့ ရည္ရြယ္ခ်က္ပဲ ျဖစ္တယ္လုိ႔ ဆိုၾကတယ္။ ရည္ရြယ္ခ်က္ မတူတဲ့ ေက်ာင္းႏွစ္ေက်ာင္း က ေပါက္ဖြား လာၾကတဲ့ ႏိုင္ငံ့သားေကာင္း၊ သမီးေကာင္း တုိ႔ရဲ႕ စိတ္ဓာတ္ ေတြကလဲ မတူကဲြျပား ျခားနားၾကတာ ေတြဟာ မဆန္းပါဘူး လုိ႔ဘဲ ေျပာရမယ္ ထင္ပါတယ္။
အနည္းငယ္မွ် ဆန္းစစ္ၾကည့္ ပါမယ္။ အစိုးရေက်ာင္း ရဲ႕ရည္ရြယ္ခ်က္က အခမဲ့ ပညာေပးတဲ့ စနစ္ဆုိတာ အားလံုးအသိ ပါပဲ။ အခမဲ့နည္းနဲ႔ ပညာ သင္ယူခြင့္ ရခဲ့ၾကသူေတြရဲ႕ ႏွလံုးသား ေတြထဲမွာလဲ အခမဲ့ ဆိုတာေတြ ဝင္ေနၾကတယ္။ သူတို႔ ကိုယ္တုိင္ ႏိုင္ငံေတာ္ တာဝန္ ထမ္းေဆာင္ၾကတဲ့ အခါေတြမွာလဲ အခမဲ့ စိတ္ေတြ ဝင္ေနၾကၿပီး အခမဲ့တာဝန္ ထမ္းေဆာင္ေလ့ ရွိၾကတယ္။
ကိုယ္ပုိင္ေက်ာင္း ရဲ႕ရည္ရြယ္ခ်က္ ကေတာ့ ေငြေပးမွ ပညာေပးတဲ့ စနစ္ ဆုိတာလဲ အားလံုး အသိပါပဲ။ တကၠသုိလ္ ၀င္တန္း ေက်ာင္းသား ၊ ေက်ာင္းသူ တစ္ေယာက္ဟာ ေန႔တက္ဆိုရင္ ေငြက်ပ္ ဆယ့္ေလးသိန္း၊ ဆယ့္ငါးသိန္း ေပးရတယ္။ ေဘာ္ဒါေနမယ္ ဆိုရင္ေတာ့ ေငြက်ပ္ သိန္းႏွစ္ဆယ္၊ သိန္းေလးဆယ္ ေပးရတယ္။ ေဘာ္ဒါေနသူရဲ႕ ေနာက္ဆက္တဲြ ကုန္က်စရိတ္ ကလဲ ေငြက်ပ္ သိန္းသံုးဆယ္၊ သိန္းေလးဆယ္ ရွိတယ္။ စုစုေပါင္း ကုန္က်စရိတ္က ေငြက်ပ္သိန္း ခုနစ္ဆယ္၊ သိန္းရွစ္ဆယ္၊ သိန္းကိုးဆယ္၊ သိန္းတစ္ရာ ေလာက္ ျဖစ္သြားတယ္။ အဲဒီေလာက္ ေငြေတြ ကုန္က်ခံရတဲ့ ေက်ာင္းသား၊ ေက်ာင္းသူ ေတြရဲ႕ စိတ္ထဲမွာလဲ ပညာဆုိတာ ေငြေပးမွ ရတယ္ဆိုတဲ့ စိတ္မ်ဳိးေတြ ဝင္သြားၾကတာ မမွားဘူးလုိ႔ ေတာင္ ေျပာရမလို ျဖစ္ေနၿပီထင္တယ္။ သူတုိ႔ကိုယ္တုိင္ ေငြနဲ႔ရင္းၿပီးမွ ရခဲ့တဲ့ပညာပဲ။ ေငြပညာ ပဲေပါ့။ ဒါေၾကာင့္လဲ သူတုိ႔ ကိုယ္တုိင္ ႏိုင္ငံ့တာဝန္ ထမ္းေဆာင္ၾကတဲ့ အခါ ေငြ ေငြ ေငြဆုိၿပီး ေငြၿပီးရင္း ေငြရွာေနၾကတာ၊ ေကာင္းတာ၊ မေကာင္းတာ ဖယ္ထား၊ မွားေတာ့ မမွားဘူးေနာ္လုိ႔ တခ်ဳိ႕က ေျပာေနၾကတယ္ေလ။
ဟိုတေလာကပဲ ေျပာသံ၊ ဆုိသံေတြ ၾကားလုိက္ရ ေသးတယ္။ အစိုးရအဖဲြ႕ တစ္ခုမွာ ရာထူးရသြားတဲ့ ''ေဒါက္တာ'' ဟာ ေငြရွာတဲ့ ေနရာမွာေတာ့ ''ရဲြကုန္သည္'' ထက္ေတာင္ ဆိုးေသးသတဲ့။ တခ်ဳိ႕ကလဲ ေျပာၾက ေသးတယ္။
ျမန္မာႏုိင္ငံမွာ ေငြရွာလုိ႔ အေကာင္းဆံုး နာမည္ကေတာ့ ''ေဒါက္တာ'' ဆိုတဲ့ နာမည္ပဲတဲ့။ အဲ... ''ေဒါက္တာ'' ကလဲ (က)လူေပးသူေပး ေဒါက္တာ၊ (ခ) ပညာေပး ေဒါက္တာ၊ (ဂ) က်န္းမာေပး ေဒါက္တာ ရယ္လုိ႔ သံုးမ်ဳိးသံုးစား ရွိတယ္တဲ့။
ရပ္ေကာင္း၊ ရြာေကာင္း၊ အေပါင္းေကာင္း လုိ႔ ဟုိလူကေပး၊ ဒီလူကေပး၊ ေပးထားလုိ႔ရတဲ့ ေဒါက္တာကိုေတာ့ လူေပးသူေပး ေဒါက္တာ လုိ႔ ေခၚတယ္။ ဒီ ေဒါက္တာေတြ ဟာ သႀကၤန္ အေျမာက္ ေဒါက္တာေတြ ျဖစ္ၿပီး ''ေဒါက္တာေလ၊ ေဒါက္တာေလာ၊ ေဒါက္တာလန္''ေတြ မျဖစ္ေအာင္ ေတာ့ ထိန္းၾကရမယ္ ထင္တယ္တဲ့။
ပညာေရး နယ္ပယ္မွာ ေစ့ေစ့စပ္စပ္ ေလ့လာ တတ္ကြၽမ္းၿပီးလုိ႔ ပညာေရးဌာန ကေပးတဲ့ ေဒါက္တာ ကိုေတာ့ ပညာေပး ေဒါက္တာလို႔ ေခၚတယ္။ ေဒါက္တာကို ဗန္းျပၿပီး ေငြမရွာတဲ့၊ ပညာေပးတဲ့ ေဒါက္တာ ဆိုရင္ေတာ့ ျမန္မာႏုိင္ငံ အတြက္ အားရွိတာေပါ့ တဲ့။
ေဆးပညာေတြ သင္ယူလုိ႔ ေဆးပညာ ဌာနက ေပးတဲ့ ေဒါက္တာ ကိုေတာ့ က်န္းမာေပး ေဒါက္တာ လုိ႔ ေခၚတာေပါ့။ ဒီက်န္းမာေပး ေဒါက္တာကေတာ့ ျမန္မာႏုိင္ငံမွာ အျမင့္ဆံုး ၊ ေငြအရဆံုး ၊ လူအႀကိဳက္ဆံုး ေဒါက္တာလို႔ ေျပာရမွာေပါ့တဲ့။ ေဒါက္တာေတြ အေၾကာင္း ရပ္ထားၿပီး ပညာေရးစနစ္ အေၾကာင္း ဆက္ၾကည့္ခ်င္ ပါတယ္။ ဒီေန႔ ပညာေရး ကေတာ့ ႏွစ္ျခမ္းကဲြေနတာ ေသခ်ာပါၿပီ။ အစုိးရ ေက်ာင္းနဲ႔ ကုိယ္ပုိင္ေက်ာင္း ေတြဟာ နာမည္ကဲြ သလုိ ေရွ႕ဆက္မယ့္ ခရီးကလဲ မတူကဲြျပား ၾကတာ အမွန္ပါပဲ။
ဒီအကြဲကို ျပန္ၿပီး ေစ့ေအာင္ မလုပ္ႏုိင္သမွ် ပညာေရး စနစ္ဟာ ေကာင္းမလာ ႏိုင္ဘူးဆိုတာ ရဲရဲတင္းတင္း ကို ေျပာႏိုင္ပါတယ္။ အခမဲ့ေက်ာင္းက ထြက္တဲ့ အခမဲ့သမား နဲ႔ ေငြေက်ာင္းက ထြက္တဲ့ ေငြသမားနဲ႔ ယွဥ္လုိက္ရင္ ျပဒါးတစ္လမ္း၊ သံတစ္လမ္း ဆုိတာ သိသာ ထင္ရွား သြားပါ လိမ့္မယ္။
ပညာေရး ဥပေဒေတြ၊ စနစ္ေတြ၊ ျပ႒ာန္းခ်က္ ေတြ ျပဳၾက၊ ျပင္ၾက၊ ေျပာင္းၾက တာေတြဟာ သူ႔ေခတ္သူ႔အခါ အရ ေကာင္းပါတယ္။ ဒါေပမဲ့လို႔ ေနစရာ ထုိင္စရာ မဲ့ေနၾကတဲ့ ပညာေရးဝန္ထမ္း ေတြအတြက္ ေနစရာမ်ား စီစဥ္မေပး ႏုိင္ေသးသမွ် ျပည့္စံုတဲ့ ပညာေရးစနစ္ ေတာ့ျဖစ္လာမယ္ မထင္ဘူး။ ေရွးလူႀကီးေတြ ေျပာသလုိ အိပ္ေတာ့ ဘူတာ၊ စားေတာ့ ထမင္းဆိုင္၊ ေသာက္ေတာ့ ေရအုိးစင္ ဆုိတာမ်ဳိးေတြ ျဖစ္ေနအံုး မွာပဲ။
ဒါေၾကာင့္ အစုိးရနဲ႔ ျပည္သူ ပူးေပါင္းၿပီး ပညာေရး ဝန္ထမ္းေတြ အတြက္ ေနစရာေတြ စီစဥ္ေပးၾကမယ္ ဆိုရင္ေတာ့ ''သားေရႊအုိး ထမ္းလာတဲ့ ကိန္း'' လုိ႔ပင္ ဆုိႏုိင္ေပအံ့။
ရတနာပံုေန႔စဥ္ ၊ စာ(၈)
.jpg)
