တရုတ္ႏိုင္ငံသို႔ ပရေဆးကုန္ၾကမ္းမ်ား လစဥ္တင္ပို႔ေရာင္းခ် ေနရ

ရန္ကုန္ ၁၄-၉-၂၀၁၇

ျမန္မာ့ပရေဆးမ်ားမွာ အစြမ္းအာနိသင္ ထက္ျမက္သျဖင့္ တိုင္းရင္းေဆးဝါးမ်ားႏွင့္ တျခားေသာ စီးပြားေရးလုပ္ငန္းမ်ားတြင္ အသံုးျပဳရန္ တရုတ္ႏိုင္ငံမွ ဝယ္ယူေနျခင္းေၾကာင့္ တရုတ္ႏိုင္ငံသို႔ ျမန္မာပရေဆး ကုန္ၾကမ္းမ်ား လစဥ္တင္ပို႔ေနရေၾကာင္း စီးပြားေရးႏွင့္ ကူးသန္းေရာင္းဝယ္ေရး ဝန္ႀကီးဌာနမွ သိရသည္။

ျမန္မာႏိုင္ငံမွ ထြက္ရိွသည့္ ပရေဆးကုန္ၾကမ္းမ်ားသည္ သဘာဝအတိုင္း ေပါက္ေရာက္၍ မည္သည့္ဓါတုေဗဒ ေဆးဝါးဓါတ္ၾကြင္းမွ မပါဝင္သျဖင့္ ယခုကဲ့သုိ႔ လစဥ္မွာယူေနျခင္း ျဖစ္ေၾကာင္းသိရသည္။ 

ျမန္မာႏိုင္ငံက တရုတ္ႏိုင္ငံကို တင္ပို႔ေနတဲ့ ျမန္မာ့ပရေဆးေတြက ကြမ္းစားဂမုန္း၊နႏြင္းတက္၊ ေတာခ်င္း၊မာလာဥေခါင္း၊ ဆီးဆန္၊မိေက်ာင္းကြမ္းဖတ္ေစ့၊ ေနလွည့္ေစ့၊ေၾကာင္လွ်ာေစ့ႏွင့္ ဒရင္ေကာက္ျမစ္ စတဲ့ပရေဆး ကုန္ၾကမ္း ေတြကို တင္ပို႔ေနရတယ္။

ျမန္မာႏိုင္ငံထြက္ ပရေဆးေတြကို တရုတ္ႏိုင္ငံက ဝယ္ယူလိုအား ျမင့္ေနၿပီး ၾသဂုတ္ ၁၉ ရက္ကေန ၂၅ ရက္အတြင္း အေမရိကန္ေဒၚလာ သုည ဒသမ ၄၀၁ သန္း တန္ဖိုးရိွ ပရေဆးတန္ခ်ိန္ ၃၆၈ တန္ကို တင္ပို႔ခဲ့ရပါတယ္။ေရွ႕လေတြကလည္း အခုလိုတင္ပို႔ ေနရပါတယ္လို႔ ျမန္မာကုန္သြယ္မႈ ျမွင့္တင္ေရးအဖဲြ႕မွ ညႊန္ၾကားေရးမွဴး ဦးဝင္းျမင့္က ေျပာသည္။ 

ျမန္မာ့ပရေဆး ကုန္ၾကမ္းမ်ားကို တင္ပို႔ရာတြင္ မူဆယ္နယ္စပ္ ကုန္သြယ္ေရးစခန္းမွ အမ်ားဆံုးတင္ပို႔လွ်က္ရိွၿပီး ခ်င္းေရႊေဟာ္ နယ္စပ္ကုန္သြယ္ေရး စခန္းမွလည္း တင္ပို႔ေရာင္းခ်လွ်က္ ရိွေၾကာင္းသိရသည္။

#Themyawadydaily

ပရေဆးေရာင္းခ်ျခင္း လုပ္ကိုင္သူေလ်ာ့နည္းလာ

ရန္ကုန္ ၁၃-၇-၂၀၁၇

ျမန္မာ့႐ိုးရာ တိုင္းရင္းေဆးမ်ား အေၾကာင္းကို ေသခ်ာစြာနားလည္ၿပီး ကြၽမ္းက်င္စြာ လုပ္ကိုင္ႏိုင္မွသာ အဆင္ေျပေစသည့္ ပရေဆးေရာင္းခ်ျခင္း လုပ္ငန္းကို လက္ရွိတြင္ လုပ္ကိုင္သူ ေလ်ာ့နည္းလာေၾကာင္း ပရေဆးလုပ္ငန္း အသိုင္းအဝိုင္းမွ သိရသည္။

''ပရေဆးလုပ္ငန္းက အစိမ္းသက္သက္ ဝင္ေရာက္လုပ္ကိုင္ဖို႔ မလြယ္ပါဘူး။ တိုင္းရင္းေဆး ေတြအေၾကာင္းကို အေသအခ်ာ ေလ့လာထားၿပီး အဓိကအားျဖင့္ မ်ဳိး႐ိုးစဥ္ဆက္ လုပ္ကိုင္လာတဲ့ သူေတြသာ ပိုအဆင္ေျပတာပါ။ အခုေနာက္ပိုင္းမွာေတာ့ ပရေဆးအေရာင္းဆိုင္ေတြ ေတာ္ေတာ္ နည္းလာတယ္'' ဟု ရန္ကုန္ၿမိဳ႕မွ ပရေဆး အေရာင္းဆိုင္ပိုင္ရွင္ ေဒၚၾကည္ေလးက ေျပာသည္။

ယခင္က ရန္ကုန္တိုင္းေဒသႀကီး ကမာရြတ္ၿမိဳ႕နယ္ လွည္းတန္းေစ်း၌ ပရေဆးအေရာင္းဆိုင္ ငါးဆိုင္ခန္႔ရွိခဲ့ရာမွ ယခုအခါ တျခားလုပ္ငန္းမ်ား ေျပာင္းလဲလုပ္ကိုင္ ၾကသျဖင့္ ႏွစ္ဆိုင္သာ က်န္ရွိေတာ့ေၾကာင္း သိရသည္။

ပရေဆးမွာ သဘာဝနည္းျဖင့္ ေဖာ္စပ္ထားေသာ ျမန္မာ့႐ိုးရာေဆးမ်ား ျဖစ္ေသာေၾကာင့္ ဓာတုေဆးဝါးမ်ား မပါဝင္သျဖင့္ ကင္ဆာ၊ ဆီးခ်ဳိ၊ ေသြးခ်ဳိႏွင့္ တျခားေရာဂါမ်ားကို ကာကြယ္ႏိုင္႐ံုသာမက သက္သာေပ်ာက္ကင္း ေစႏိုင္သည့္ အက်ဳိးအာနိသင္မ်ား ရွိေန၍ ယင္းလုပ္ငန္းမွာ ေပ်ာက္ကြယ္ မသြားသင့္ေၾကာင္း တိုင္းရင္းေဆးဆရာမ်ားက သံုးသပ္ေျပာသည္။

ယခုအခါ အေသးစား ပရေဆးဆိုင္မ်ား၌ ျမန္မာ့တိုင္းရင္းေဆး အေၾကာင္း နားလည္တတ္ကြၽမ္းသည့္ တိုင္းရင္းေဆးဆရာမ်ားက လာေရာက္ဝယ္ယူေလ့ရွိကာ ျပည္သူအမ်ားစုမွာ ဟင္းခ်က္ရာတြင္ အသံုးျပဳသည့္ အေမႊးအႀကိဳင္ ပစၥည္းမ်ားကိုသာ လာေရာက္ဝယ္ယူ မႈရွိေၾကာင္း ပရေဆးဆိုင္မ်ားမွ သိရသည္။

#Themyawadydaily

စည္းမ်ဥ္းစည္းကမ္းမ်ား သတ္မွတ္ခ်က္မ်ားႏွင့္ မကိုက္ညီပါက တုိင္းရင္းေဆး၀ါး မွတ္ပံုတင္ (အသစ္)မ်ား ခြင့္ျပဳေပးမည္မဟုတ္

ေနျပည္ေတာ္ ၊ ၂၀-၃-၂၀၁၇

တုိင္းရင္းေဆးဝါး မွတ္ပံုတင္ ေလွ်ာက္ထားျခင္း ဆိုင္ရာ စည္းမ်ဥ္း စည္းကမ္းမ်ား၊ သတ္မွတ္ခ်က္မ်ား ႏွင့္ မကိုက္ညီပါက တိုင္းရင္းေဆးဝါး မွတ္ပံုတင္ (အသစ္)မ်ား ခြင့္ျပဳေပးမည္ မဟုတ္ေၾကာင္း က်န္းမာေရးႏွင့္ အားကစား ဝန္ႀကီးဌာန တိုင္းရင္းေဆးဝါး မွတ္ပံုတင္ႏွင့္ လိုင္စင္စိစစ္ေရး အဖြဲ႔၏ ထုတ္ျပန္ သတင္းမ်ားအရ သိရသည္။

တိုင္းရင္းေဆးဝါး မွတ္ပံုတင္ႏွင့္ လိုင္စင္စိစစ္ေရး အဖြဲ႔၏ အစည္းအေဝး အမွတ္စဥ္ (၃/၂ဝ၁၇)မွ လိုက္နာ ေဆာင္ရြက္ရန္ သတ္မွတ္ခ်က္မ်ားကုိ မတ္လ ၁၇ ရက္က ထုတ္ျပန္ေၾကညာ ခဲ့ျခင္း ျဖစ္သည္။

ျမန္မာႏုိင္ငံသည္ အာဆီယံ အဖဲြ႕ဝင္ႏုိင္ငံ တစ္ႏုိင္ငံျဖစ္သည္ ႏွင့္အညီ အာဆီယံ စီးပြားေရး အသိုက္အဝန္း (ASEAN Economic Committee) သို႔ဝင္ေရာက္ရမည္ ျဖစ္သျဖင့္ အာဆီယံႏိုင္ငံ မ်ားမွ သတ္မွတ္ထားေသာ စံခ်ိန္စံၫႊန္း မ်ားႏွင့္ ကိုက္ညီမႈ ရွိေစရန္ႏွင့္ ျမန္မာႏုိင္ငံတြင္ စံခ်ိန္စံၫႊန္းမ်ား တစ္သမတ္တည္း ျဖစ္ေစရန္ ေဆာင္ရြက္ရမည္ ျဖစ္ေသာေၾကာင့္ တုိင္းရင္းေဆးဝါး မွတ္ပံုတင္ ေလွ်ာက္ထား ျခင္းဆိုင္ရာ စည္းမ်ဥ္း၊ စည္းကမ္းမ်ား၊ သတ္မွတ္ခ်က္မ်ား ႏွင့္မကိုက္ညီပါက တိုင္းရင္းေဆးဝါး မွတ္ပံုတင္ (အသစ္)မ်ား ခြင့္ျပဳေပးမည္ မဟုတ္သကဲ့သုိ႔ တုိင္းရင္းေဆးဝါး မ်ားတြင္ အေနာက္တိုင္း ေဆးမ်ား ေရာေႏွာျခင္း ေတြ႕ရွိပါကလည္း တည္ဆဲ ဥပေဒအရ မွတ္ပံုတင္ျခင္း၊ သက္တမ္းတုိးျခင္း ကိုခြင့္မျပဳျခင္း ၊ လုိင္စင္ ႐ုပ္သိမ္းျခင္း၊ ႀကီးၾကပ္သူ၏ တဆ (တုိင္းရင္းေဆးဆရာ မွတ္ပံုတင္) ႐ုပ္သိမ္းျခင္းမ်ား ကုိ ေဆာင္ရြက္သြားမည္ ျဖစ္ေၾကာင္း သိရသည္။

ရတနာပံုေန႔စဥ္သတင္းစာ 

ျပည္တြင္းေစ်းကြက္မ်ားရွိ တိုင္းရင္းေဆးမ်ားတြင္ ႏုိင္ငံျခားေဆးမ်ား ေရာေႏွာပါ၀င္ေနမႈ ရွိ-မရွိကုိ စစ္ေဆးမည္

ရန္ကုန္ ၊ ၁၀-၃-၂၀၁၇

ျပည္တြင္းေစ်းကြက္ မ်ားရွိ တုိင္းရင္းေဆး မ်ားတြင္ ႏုိင္ငံျခားေဆးမ်ား ေရာေႏွာပါဝင္ ေနမႈ ရိွ- မရိွကုိ ျမန္မာႏိုင္ငံ တိုင္းရင္းေဆးဝါး ထုတ္လုပ္သူမ်ား ႏွင့္ လုပ္ငန္းရွင္မ်ားအသင္း ဖဲြ႕စည္းကာ အသင္းပုိင္ ဓာတ္ခြဲခန္း ထူေထာင္ စစ္ေဆး ေဆာင္ရြက္ သြားမည္ ျဖစ္ေၾကာင္း ျမန္မာႏုိင္ငံ တုိင္းရင္းေဆး ဆရာမ်ားအသင္း၏ သတင္းမ်ားအရ သိရသည္။

ျမန္မာ့ တုိင္းရင္းေဆးဝါး မ်ားသည္ ျမန္မာႏုိင္ငံသုိ႔ ႏုိင္ငံျခား ေဆးဝါးမ်ား မေရာက္ရွိ ေသးသည့္ အခ်ိန္ကာလ ကတည္းက ျမန္မာႏုိင္ငံတြင္ စိတ္ခ်ယုံၾကည္ အားကုိး အသုံးျပဳေနသည့္ အစြမ္းထက္ ေဆးဝါးမ်ား ျဖစ္သည္။ အခ်ဳိ႕ေသာ ႏုိင္ငံျခားေဆး မ်ားႏွင့္ ကုသ ေပ်ာက္ကင္းမႈ မရွိသည့္ ေရာဂါမ်ားကုိ ျမန္မာ့ တုိင္းရင္းေဆး မ်ားျဖင့္ ကုသ ေပ်ာက္ကင္းမႈမ်ား ရွိသည္။

ယခုအခါ ျမန္မာ့တုိင္းရင္းေဆး မ်ားကုိ ေခတ္မီအဆင့္ျမင့္ နည္းပညာမ်ား၊ စက္ကိရိယာ မ်ားျဖင့္ ထုတ္လုပ္လာၿပီး ႏုိင္ငံေတာ္က လည္း ျမန္မာ့ တုိင္းရင္းေဆး ေလာက ဖြံ႕ၿဖိဳးတုိးတက္ ေရးအတြက္ အေလးေပး ေဆာင္ရြက္လ်က္ ရွိသည္။ ထုိ႔ေၾကာင့္ ျမန္မာ့ တုိင္းရင္းေဆး ေစ်းကြက္ပုိမို က်ယ္ျပန္႔လာခဲ့သည္။ ထုိသုိ႔ ျမန္မာ့ တုိင္းရင္းေဆး ေစ်းကြက္ တုိးတက္က်ယ္ျပန္႔ လာသျဖင့္ အခ်ဳိ႕ေသာ ထုတ္လုပ္ ေရာင္းခ်သူမ်ားက ျမန္မာ့တုိင္းရင္းေဆးမ်ားတြင္ ႏုိင္ငံျခားေဆးဝါး မ်ားေရာေႏွာ ထုတ္မႈမ်ား ရွိလာႏုိင္သည္။

ထုိ႔ေၾကာင့္ အမ်ားျပည္သူ ေဘးအႏၲရာယ္ ကင္းရွင္းသည့္ ျမန္မာ့ တုိင္းရင္းေဆးဝါး မ်ားကုိ အသုံးျပဳႏုိင္ေရး ႏွင့္ ျမန္မာ့ တုိင္းရင္း ေဆးဝါးမ်ား၏ အစြမ္းထက္ျမက္ မႈကုိ ေမွးမွိန္မႈ မျဖစ္ေစေရး အတြက္ ျပည္တြင္းေစ်းကြက္ မ်ားရွိ တုိင္းရင္းေဆး မ်ားတြင္ ႏုိင္ငံျခားေဆးမ်ား ေရာေႏွာပါ၀င္ေနမႈ မ်ားကုိ စစ္ေဆး ေဆာင္ရြက္သြားမည္ ျဖစ္ေၾကာင္း သိရသည္။

ရတနာပံုေန႔စဥ္သတင္းစာ

ေဆးဖက္၀င္ ေခြးေလွးယားသီးအေစ့ တစ္ႏွစ္လွ်င္ တန္ ၂၀ ခန္႔ ျပည္ပသုိ႔တင္ပုိ႔

မေကြး ၊ ၁၆-၂-၂၀၁၇

ေဆးဖက္ဝင္ ေခြးေလွးယားသီး အေစ့မ်ားကုိ တစ္ႏွစ္လွ်င္ တန္ခ်ိန္ ၂ဝ ခန္႔ တ႐ုတ္ႏိုင္ငံ အပါအဝင္ အာရွႏိုင္ငံ အခ်ဳိ႕သုိ႔ တင္ပုိ႔ေနရေၾကာင္း မေကြးၿမိဳ႕မွ ေခြးေလွးယားသီး စိုက္ပ်ဳိးထုတ္လုပ္သူ ဦးသန္းေအာင္ ထံမွ သိရသည္။

ေခြးေလွးယားသီးမွာ အ႐ိုင္းႏွင့္အယဥ္ ႏွစ္မ်ဳိးရိွၿပီး အယဥ္ကုိသာ စိုက္ပ်ဳိးစားသုံး ၾကသည္။ တစ္ႏိုင္ငံလုံး၏ ေခြးေလွးယားသီး စိုက္ပ်ဳိး ထြက္ရိွမႈမွာ တစ္ႏွစ္လွ်င္ တန္ခ်ိန္ ၃ဝ ခန္႔ရိွၿပီး ျပည္တြင္း၌ ၁ဝ တန္ခန္႔ အသုံးျပဳၿပီး ျပည္ပသုိ႔ တန္ခ်ိန္ ၂ဝ ခန္႔ တင္ပုိ႔ရေၾကာင္း၊ တင္ပုိ႔ရာတြင္ အိမ္နီးခ်င္း ႏိုင္ငံမ်ားကုိသာ တင္ပုိ႔ၿပီး ဂ်ပန္ႏွင့္ ကုိရီးယားႏိုင္ငံ တို႔က ႏွစ္ျခား၍ လာေရာက္ဝယ္ယူ ၾကေၾကာင္း၊ အဓိက တင္ပုိ႔မႈမွာ ထိုင္းႏွင့္အိႏၵိယ ႏိုင္ငံျဖစ္ၿပီး အားတိုးေဆး အတြက္ ဝယ္ယူေၾကာင္း ဦးသန္းေအာင္ က ေျပာျပသည္။

ေခြးေလွးယားသီးကုိ နယ္စပ္သုိ႔ တင္ပုိ႔ရာတြင္ အသင္းအဖြဲ႕မရိွ ေသာေၾကာင့္ စိုက္ပ်ဳိး ထုတ္လုပ္သူ ေတာင္သူမ်ားႏွင့္ ပုဂၢလိက ကုမၸဏီမ်ားက သြားေရာက္ တင္ပုိ႔ျခင္းျဖစ္ၿပီး ၂ဝ၁၆ ခုႏွစ္ကုန္ပိုင္းက ေခြး ေလွးယားသီး အေစ့ တစ္တင္းလွ်င္ ေငြက်ပ္ ၁၅ဝဝဝဝ ေစ်းရိွၿပီး ယခု လက္ရိွတြင္ ေငြက်ပ္ ၈ဝဝဝဝ ခန္႔ရိွေၾကာင္း၊ ျပည္တြင္း၌ ေခြးေလွးယားသီး ကုိ တိုင္းရင္းေဆး အမ်ဳိးအစား ၁၀ မ်ိဳးခန္႔ ေဖာ္စပ္ရန္အတြက္ လည္း ေရာင္းခ်ေပး ရေၾကာင္း ၄င္းက ေျပာျပ၍ သိရသည္။

ေခြးေလွးယားပင္၏ မူလေဒသသည္ ျမန္မာႏိုင္ငံ အပါအဝင္ အပူပုိင္း အာရွေဒသႏွင့္ အာဖရိကေဒသ မ်ားျဖစ္ၿပီး ျမန္မာႏိုင္ငံ၌ ေနရာေဒသ အသီးသီးတြင္ ေပါက္ေရာက္ ႏိုင္ေၾကာင္း၊ ေခြးေလွးယားသီး ကုိ တစ္ႏွစ္ တစ္ႀကိမ္ စိုက္ပ်ဳိးႏိုင္ၿပီး ယုိးဒယား ေခြးေလွးယားသီး ဟု ေခၚေသာ အိႏၵိယမ်ိဳးေစ့မွာ တစ္ႏွစ္ကုိ ႏွစ္ႀကိမ္စိုက္ပ်ဳိး၍ ရေသာေၾကာင့္ စမ္းသပ္စုိက္ပ်ိဳး ေနေၾကာင္း သိရသည္။

ေခြးေလွးယားသီး အေစ့တြင္ ပါဝင္ေသာ အာဟာရဓာတ္ မ်ားမွာ ကစီဓာတ္၊ ပ႐ုိတင္းဓာတ္၊ အဆီဓာတ္၊ အမွ်င္ဓာတ္မ်ား ပါဝင္ၿပီး သတၱဳဓာတ္ အနည္းငယ္ ပါဝင္ေၾကာင္း၊ ေခြးေလွးယားသီး မွာ ေဆးဖက္ဝင္ အာနိသင္ ရိွျခင္းေၾကာင့္ သင့္တင့္ေသာ ပမာဏခန္႔သာ စားသုံးသင့္ၿပီး စားသုံးမႈပမာဏ မ်ားျပားလွ်င္ ေက်ာက္ကပ္ေရာဂါ ျဖစ္ႏိုင္ေၾကာင္း ေခြးေလွးယားသီး စိုက္ပ်ဳိး ထုတ္လုပ္သူ ဦးသန္းေအာင္ ထံမွ သိရသည္။

ရတနာပံုေန႔စဥ္သတင္းစာ ၊ စာ(၂၃)

႐ိုးရာၾကပ္ထုပ္ထုိး ကုသျခင္း

႐ိုးရာၾကပ္ထုပ္ထုိး ကုသျခင္း

ၾကည္လြင္ျမင့္ (မုျဒာ)

ေဆးမႈန္႔ႏွင့္ၾကပ္ထုပ္ကုိ ျပင္ဆင္ထားစဥ္

ၾကပ္ထုပ္ထိုး ကုသျခင္းသည္ ေရွးေခတ္ အိႏၵိယႏိုင္ငံမွ စတင္ၿပီး အေရွ႕တိုင္းႏိုင္ငံ မ်ားသို႔ ပ်ံ႕ႏွံ႔သြားပံု ရသည္။ အာယုေဗဒ ေဆးက်မ္းမ်ား အလိုအရ ေဆးပစၥည္း အာနိသင္ ေကာင္းေသာ ေဆးပင္ေဆးရြက္ ေဆးျမစ္မ်ားကို အမႈန္႔ ျပဳလုပ္၍ ျဖစ္ေစ၊ ႀကိတ္၍ျဖစ္ေစ အထုပ္ျပဳလုပ္ အသံုးျပဳႏိုင္ေၾကာင္း ေရးသား ထားသည္။

အေရွ႕တိုင္းႏုိင္ငံ မ်ားတြင္သာမက အေနာက္တုိင္း ႏိုင္ငံႀကီးအခ်ဳိ႕ထိ ၾကပ္ထုပ္ႏွင့္ ကုသျခင္းသည္ ေအာင္ျမင္စြာ ပ်ံ႕ႏွံ႔သြားပံု ရသည္။ အဂၤလိပ္ Dictionary တြင္ Foment(n) ၾကပ္ပူထိုးသည္။ ဆြေပးသည္။ Fomentation(n) ၾကပ္ပူထိုးျခင္း ဟူ၍ ေတြ႕ရွိရသည္။

ၾကပ္ထုပ္သည္ အနံ႔႐ွဴရန္အ တြက္လည္း ျပဳလုပ္ေလ့ရွိသည္။ ဥပမာ-မီးဖြားၿပီးလွ်င္ ေခါင္းကိုက္ျခင္း ႏွင့္ မီးတြင္း ေသြးလန္႔ျခင္းမွ ကာကြယ္ရန္ ႏွမ္းနက္ကို အဝတ္စျဖင့္ ထုပ္ၿပီး႐ွဴေပး ရသည္။ ေခါင္းမူးေရာဂါ၊ ေခါင္းတျခမ္းကိုက္ ေရာဂါရွိသူ တို႔အတြက္ ေရွာက္ခြံ၊ လိေမၼာ္သီးခြံ တို႔ကို အဝတ္ပါးျဖင့္ထုပ္ၿပီး ႐ွဴေပးလွ်င္ သက္သာေစသည္။

ၾကပ္ထုပ္ အမ်ဳိးမ်ဳိးရွိသည္။ ဆားၾကပ္ထုပ္၊ နႏြင္းၾကပ္ထုပ္၊ လင္းေလႏွင့္ ခ်င္းၾကပ္ထုပ္၊ မိႆလင္ၾကပ္ထုပ္၊ ေၾကာင္ပန္းရြက္ ၾကပ္ထုပ္၊ တမာရြက္ၾကပ္ထုပ္ စသည္တို႔ကို သင့္ရာေရာဂါ အလိုက္ထုပ္ၿပီး သံုးစြဲၾကသည္။ တစ္ခါတစ္ရံ တစ္မ်ဳိးသာမက အမ်ဳိးမ်ဳိးေရာၿပီး ေပါင္းစပ္ေသာ ၾကပ္ထုပ္ကိုလည္း ျပဳလုပ္ႏိုင္သည္။

ကေလးမ်ား ေခ်ာ္လဲေသာအခါ ေျမႀကီးေပၚတြင္ လဲလွ်င္ လူႀကီးမ်ားက ထိုလဲသည့္ ေနရာက မေကာင္းဆိုးဝါး မကပ္ႏုိင္ေအာင္၊ ေျမမကိုင္ေအာင္ ျပဳလုပ္ေသာ အေလ့အထ ရွိသည္။ အခ်ဳိ႕ေဒသတြင္ ကေလးေခ်ာ္လဲၿပီး ဒူး၊ ေျခဖမိုး စသည္တို႔တြင္ ေရာင္လာလွ်င္ လဲေသာ ထိုေနရာမွ ေျမႀကီးကိုယူ၍ ၾကပ္ထုပ္ျပဳလုပ္ကာ အပူေပးၿပီး ထုိးေပးလွ်င္ အေရာင္က် သြားသည္ ဆိုသည္။

ၾကပ္ထုပ္ဆိုသည့္ အတုိင္း ဖိထိုးျခင္းအျပင္ အပူေပးထိုးျခင္း၊ ဆီလိမ္းၿပီးထိုးျခင္း၊ ဆီအပူကို ၾကပ္ထုပ္မွ စုပ္ယူေစၿပီးမွ တို႔ေသာအခါတြင္ ၾကပ္ထုပ္အတြင္း မွ ဆီျပန္စိမ့္ထြက္ လာၿပီး ဒဏ္ႏွင့္အက်ိတ္အဖု တို႔ကို ေၾကေအာင္ ျပဳလုပ္ေသာ နည္းမ်ားလည္း ရွိသည္။ သာမန္အားျဖင့္ မုန္ညင္းဆီ၊ ႏွမ္းဆီ၊ ေဆးအဆီမ်ားကို လိမ္းေသာအခါ အသားထဲသို႔ စိမ့္မဝင္ႏုိင္၊ ၾကပ္ထုပ္မွ အပူႏွင့္ေတြ႕ေသ ာအခါ အသားတြင္းသို႔ စိမ့္ဝင္ သြားေစသည္။ ဒဏ္ကိုပို၍ ျမန္ျမန္ေက် ေစႏိုင္ေလသည္။

ဇက္က်ီးေပါင္း၊ ကုပ္က်ီးေပါင္း၊ ခါးက်ီးေပါင္း၊ ဖေနာင့္က်ီးေပါင္း တက္ေသာေရာဂါ ေဝဒနာမ်ားတြင္ လည္း ထို႔အတူပင္ျဖစ္သည္။ ေဆးအဆီ လိမ္းလွ်င္ အသားအတြင္း၊ က်ီးေပါင္းအတြင္း သို႔ စိမ့္ဝင္ရန္ မလြယ္ကူ။ ေဆးအဆီ သို႔မဟုတ္ မုန္ညင္းဆီ၊ ႏွမ္းဆီမ်ားကို က်ီးေပါင္းအေပၚမွ လိမ္းၿပီး ၾကပ္ထုပ္ကို အပူေပး တို႔ေပးလိုက္ေသာအခါ အတြင္း က်ီးေပါင္းထိ ဆီစိမ့္ဝင္သြား ႏုိင္သည္။ ဆီႏွင့္တို႔ေသာ ၾကပ္ထုပ္သည္ ေဆးလိမ္းသည္ ထက္ က်ီးေပါင္းကိုပို၍ သက္သာေစ ႏိုင္သည္။

ၾကပ္ထုပ္ ထုပ္ေသာအခါတြင္ ဆီစိမ့္ဝင္ႏိုင္ရန္ ခ်ည္ျဖင့္ ျပဳလုပ္ထားေသာ ပိတ္စကို အသံုးျပဳပါ။ ပိတ္ႏွစ္ထပ္ အသံုးျပဳပါ။ ဥပမာ-နႏြင္းၾကပ္ထုပ္ ဆိုလွ်င္ နႏြင္းမႈန္႔ကို ရွစ္လက္မပတ္လည္ ပိတ္စေပၚတြင္ ပံုလိုက္ပါ။ ေအာက္မွ ၁ဝ လက္မပတ္လည္ ပိတ္စကိုခံၿပီး အထုပ္ျဖစ္ေအာင္ စုခ်ည္လိုက္လွ်င္ ၾကပ္ထုပ္တစ္ခု ျဖစ္လာမည္။ အပူေပးၿပီး တစ္လွည့္စီ သံုးႏိုင္ရန္ ႏွစ္ထုပ္ သို႔မဟုတ္ သံုးထုပ္ျပဳလုပ္ ထားလွ်င္ ပို၍ အဆင္ေျပသည္။ ၾကပ္ထုပ္ တစ္ထုပ္လွ်င္ ၃ ရက္မွ ၁ဝ ရက္ထိ အသံုးျပဳႏိုင္သည္။ အတြင္းမွ ေဆးအာနိသင္ ရွိေနသးလွ်င္ ၾကပ္ထုပ္အျပင္မွ အဝတ္စကို အသစ္လဲၿပီး သံုးစြဲႏိုင္ ေသးသည္။

ဆားၾကပ္ထုပ္သည္ အိမ္တြင္ျပဳလုပ္ရ လြယ္ကူသည္။ မီးဖိုေခ်ာင္မွ အိမ္သံုးဆားကို အဝတ္စေဟာင္းျဖင့္ ထုပ္ၿပီး အပူေပး႐ံုျဖင့္ ထိုးႏိုင္သည္။ ခိုက္မိဒဏ္၊ ဖူးေရာင္ေသာဒဏ္ တို႔တြင္ သံုးစြဲႏိုင္သည္။ စာေရးသူ ငယ္စဥ္က ကေလးခ်င္း ကစားရင္းခိုက္မိရာ မ်က္ခံုးတစ္ဖက္တြင္ ဖူးေရာင္ၿပီး မ်က္စိဖြင့္မရ ျဖစ္သြားသည္။ အိမ္မွအဖြားက ဆားကိုၾကပ္ထုပ္ ျပဳလုပ္၍ ေရေႏြးေငြ႔ႏွင့္ အပူေပးကာ မ်က္ခံုးေပၚတြင္ ဖိတို႔ေပးရာ အျမန္ သက္သာၿပီး မ်က္စိဖြင့္ႏုိင္ ခဲ့သည္။

အက်ိတ္အဖု၊ အနာေဟာင္းမ်ား ဆိုလွ်င္ ေၾကာင္ပန္းရြက္၊ ဝါးနက္ရြက္၊ ေျမစာရြက္ တစ္မ်ဳိးမ်ဳိး ျဖစ္ေစ၊ သံုးမ်ဳိးေပါင္း ျဖစ္ေစ စုၿပီးထုပ္ေသာ ၾကပ္ထုပ္ျဖင့္ အပူေပး၊ ဆီလိမ္းထိုးေပးလွ်င္ ပိုေကာင္းသည္။ အက်ိတ္ေၾကၿပီး အနာေဟာင္းမ်ား က်က္ေစႏိုင္သည္။ လည္ေခ်ာင္းတြင္ ဆံုဆို႔နာေပါက္ၿပီး အသံဝင္ကာ အစာ မ်ဳိခ်ရခက္ခဲေသာ သူကို ေၾကာင္ပန္းရြက္ ထုပ္ထိုးေပး ျခင္းျဖင့္ လက္ေတြ႕ကုသ ဖူးသည္။ အျမန္ သက္သာၿပီး အစာမ်ဳိရ ႏိုင္ခဲ့သည္။

ဇက္၊ လည္ကုပ္၊ လက္ျပင္၊ တင္ပါးဆံု႐ိုး၊ ဖေနာင့္႐ိုး အတက္ထြက္ျခင္း မ်ားအတြက္ မိႆလင္ ၾကပ္ထုပ္မွာ အေကာင္းဆံုး ျဖစ္သည္။ မိႆလင္ဥ အေျခာက္ကို က်ိတ္လိုက္လွ်င္ အဝါေရာင္ အမႈန္႔မ်ား ရသည္။ ၄င္းအမႈန္႔ ငါးက်ပ္သားခန္႔ကို အဝတ္ႏွစ္ထပ္ျဖင့္ ၾကပ္ထုပ္ ျပဳလုပ္ပါ။ ေရေႏြးေငြ႕ခံၿပီး ခံႏုိင္႐ံု အပူျဖင့္ က်ီးေပါင္း ရွိရာသို႔ ဖိထိုးေပးရမည္။ တစ္ႀကိမ္ထိုးလွ်င္ ၁၅ မိနစ္ခန္႔ ထိုးေပးလွ်င္ လံုေလာက္သည္။ တစ္ေန႔ ႏွစ္ႀကိမ္၊ သံုးႀကိမ္ ထိုးေပးလွ်င္ ပိုေကာင္းသည္။ ၾကပ္ထုပ္ႏွင့္ က်ီးေပါင္းေရာဂါကို ကုသလွ်င္ ရက္ရွည္ျပဳလုပ္ ရမည္။ တစ္လလွ်င္ ၁၄ ရက္ခန္႔ထိ ၾကပ္ထုပ္ထုိးေပး သင့္သည္။ တစ္လမွ သံုးလထိ စိတ္ရွည္ရွည္ ထိုးေပးလွ်င္ က်ီးေပါင္းတက္ေရာဂါ ေပ်ာက္ကင္း သက္သာႏိုင္သည္။

ၾကပ္ထုပ္ကို အပူရရွိရန္ ဒန္သတၱဳအိုး အဖံုးကို အေငြ႕ထြက္ေအာင္ အေပါက္ငယ္မ်ား ေဖာက္ထားေပး ရမည္။ အေငြ႕ထြက္ေပါက္ မ်ားမ်ား ေဖာက္ထားၿပီး ၾကပ္ထုပ္သံုးထုပ္ တင္ထားကာ တစ္လွည့္စီ ထိုးသြားလွ်င္ အလ်ဥ္မျပတ္ ေတာ့ေပ။ လွ်ပ္စစ္မီးဖိုျဖင့္ ေရေႏြးကို ပူေအာင္တည္ၿပီး ေနာက္ပိုင္းပံုမွန္ ပူေနေစရန္ မီးရွိန္ ေလ်ာ့ေလ်ာ့ျဖင့္ အပူေပးထားရန္ လိုသည္။ ေရေႏြးက အေငြ႕အၿမဲထြက္ ေနမွ ၾကပ္ထုပ္အတြင္းမွ ေဆးအာနိသင္ ရမည္။ ဆူလြန္းလွ်င္လည္း မီးအရွိန္ကို တစ္ဝက္ခန္႔ ေလွ်ာ့ခ်ထား ႏိုင္သည္။

ၾကပ္ထုပ္ထိုးနည္း မူကြဲမ်ားစြာရွိသည္။ ဆီပူျဖင့္ ၾကပ္ထုပ္ထိုးနည္းတြင္ သံခြက္ သို႔မဟုတ္ ဒယ္အိုးျပားတြင္ မုန္ညင္းဆီ သို႔မဟုတ္ ႏွမ္းဆီကို ပူေအာင္တည္ထားၿပီး ၾကပ္ထုပ္က ထိုဆီကိုဖိၿပီး စုပ္ယူသည္။ ၿပီးေနာက္ ဆီစိမ့္ဝင္ထားေသာ ၾကပ္ထုပ္ကို အေရျပား ေပၚတြင္ ပြတ္ေပးသည္။ ဆီကို ၾကပ္ထုပ္မွ ေဆးႏွင့္စပ္ၿပီး ထိုးေပးသည္ႏွင့္ တူသည္။

စာေရးသူ၏ ေဆးခန္းတြင္ က်ီးေပါင္းတက္ ေရာဂါ အမ်ဳိးမ်ဳိးကုသ ေပးလ်က္ရွိရာ ၾကပ္ထုပ္သံုးစြဲ ပါသည္။ အေၾကာျပင္ ၿပီးေနာက္ ျမန္မာ့စုတ္ေပါက္ ေဆးျဖင့္ ေဆးေပါက္ေပးသည္။ ယခုေခတ္ စုတ္ေပါက္ေဆးမွာ ေရွးေခတ္က ကဲ့သို႔ အေရျပား မေပါက္၊ မပြန္းမပဲ့ပါ။ အေရျပားေပၚတြင္ လံႈ႔ေဆာ္သည့္ အေနျဖင့္ တို႔ေပး႐ံုသာ ျဖစ္သည္။ လူတစ္ဦးလွ်င္ စုတ္တံတစ္ေခ်ာင္း၊ ေဆးရည္ တစ္ပုလင္းျဖင့္ ကုသေပးသျဖင့္ ေရာဂါကူးစက္မႈ မရွိပါ။ က်ီးေပါင္းအေပၚ တြင္ စုတ္ေပါက္ၿပီးမွသာ ၾကပ္ထုပ္ထိုးေပး ပါသည္။

က်ီးေပါင္းတက္ျခင္း အတြက္ ၾကပ္ထုပ္ထုိးလွ်င္ မိႆလင္ၾကပ္ထုပ္ သည္ အသင့္ေတာ္ဆံုးႏွင့္ အလြယ္ကူဆံုး ျဖစ္သည္။ စာေရးသူ ထုိင္းႏိုင္ငံ၊ မယ္ဆုိင္ရွိ အႏွိပ္ခန္းမ်ားတြင္ သြားေရာက္ခဲ့စဥ္ ကလည္း Thai Massage နည္းတြင္ မိႆလင္ ၾကပ္ထုပ္ကို ၾကြက္သားမ်ား Tension ေလ်ာ့ေစရန္ ထိုးေပးသည္ကို ေလ့လာေတြ႕ရွိခဲ့ ရဖူးသည္။ သူတို႔ၾကပ္ထုပ္ ေလးမ်ားမွာ ပိတ္စအျဖဴႏွင့္ သပ္ရပ္စြာ ထုပ္ထားၿပီး အတြင္းမွ မိႆလင္မွာ အဝါေရာင္ ျဖစ္သည္။

မိႆလင္သည္ က်ီးေပါင္းႏွင့္ အလြန္သင့္သည္။ မိႆလင္ကို အေၾကာလိမ္းေဆး အမႈန္႔ ေဖာ္စပ္ရာတြင္ ထည့္သြင္း အသံုးျပဳလွ်င္ က်ီးေပါင္းတက္ ျခင္းကိုပါ သက္သာေစသည္။ ေျခေခါက္လဲ က်ျခင္း၊ လက္ေထာက္ လဲက်ျခင္းေၾကာင့္ အဆစ္မ်ား ေရာင္ၿပီး ခုံးတက္လာလွ်င္ မိႆလင္ဥ အစိုကို ထုေထာင္းၿပီး အံုစည္းေပးလွ်င္ ခ်က္ခ်င္းသက္သာ သည္ကို ေတြ႕ရဖူးသည္။

အေနာက္တိုင္း ေဆး႐ံုမ်ားတြင္ အက်ိတ္အဖုမ်ား ကုသရာတြင္ မီးလံုးျဖင့္ အပူေပးျခင္း ၊ ဓာတ္ေရာင္ျခည္ ျဖင့္ ကုသျခင္းကို လုပ္ေဆာင္ၾက သကဲ့သို႔ တုိင္းရင္းေဆးျဖင့္ ကုသမႈကို ႏွစ္သက္သူမ်ား အတြက္ ႐ိုးရာ နည္းျဖစ္ေသာ ၾကပ္ထုပ္ထိုးျခင္း သည္ မ်ားစြာ အေထာက္ အကူျပဳသည္။

ၾကပ္ထုပ္ျဖင့္ က်ီးေပါင္းေရာဂါ သာမက အက်ိတ္ အဖု၊ ဒဏ္ေဟာင္း၊ ေရာင္ကိုင္းျခင္း၊ ေလျပြန္၊ အစာျပြန္ ပိတ္ဆို႔ျခင္း၊ ေသြးလမ္း ေလလမ္း ပိတ္ဆို႔ျခင္းမ်ား ကိုပါ မိမိအိမ္တြင္ပင္ ကိုယ္တုိင္ျပဳလုပ္ ကုသႏုိင္သည့္ အေၾကာင္း ေရးသားတင္ျပ လိုက္ရပါသည္။

ရတနာပံုေန႔စဥ္သတင္းစာ ၊ စာ(၄)

အသည္းအဆီဖံုးေရာဂါ အတြက္ ထိေရာက္ေသာ တုိင္းရင္းထြက္ေဆးပင္မ်ား

အသည္းအဆီဖံုးေရာဂါ အတြက္ ထိေရာက္ေသာ တုိင္းရင္းထြက္ေဆးပင္မ်ား

ၾကည္လြင္ျမင့္ (မုျဒာ)

အသည္းအဆီဖံုး ေရာဂါသည္ ယခုဆယ္စုႏွစ္ အတြင္းမွ အျဖစ္မ်ားလာေသာ ေရာဂါျဖစ္သည္။ လြန္ခဲ့ေသာ ၂၇ ႏွစ္ စာေရးသူ တုိင္းရင္းေဆး႐ံု တြင္ အလုပ္သင္ ဆရာအျဖစ္ ဆင္းခဲ့သည့္ အခ်ိန္က အျဖစ္မ်ားေသာ အသည္းေရာဂါမွာ အသည္းေရာင္ အသားဝါ (႐ုိး႐ိုး)သာ ျဖစ္သည္။ ထုိေရာဂါျဖစ္လွ်င္ တစ္ကိုယ္လံုး အသားမ်ား ဝါသည့္အျပင္ မ်က္စိပါ ဝါသည္။ ေနာက္ဆံုး ဆီးသြားလွ်င္ အဝါရင့္ေရာင္ သြားသည္။

ထုိစဥ္က ျပည္သူ႔ေဆး႐ံု၊ တိုင္းရင္းေဆး ဟုေခၚေသာ ေျမာက္ျပင္ရွိ ေဆး႐ံုမွာ ခုတင္ ၂၅ လံုးမွ်သာ ဆံ့ေသာ္လည္း အသားဝါ လူနာမ်ား ျပည့္လ်က္ လူနာ ၅ဝ ခန္႔အထိ ကုသေပးခဲ့ ရသည္။ အသားဝါလူနာ အားလံုးနီးပါး ကိုယ္ဝန္ေဆာင္ အသားဝါ ပါမက်န္ တုိင္းရင္းေဆးျဖင့္ ကုသေပ်ာက္ကင္း ၾကသည္။

ထုိအခ်ိန္က အသားဝါ ကုသေသာ အဓိက တိုင္းရင္းေဆးမွာ ေဆးအမွတ္(၁) ဟု အမွတ္အသား ျပဳထားသည့္ မက္လင္ခ်ဥ္ေဆး ဟုလည္းေခၚသည့္ ေဆးျဖစ္သည္။ ေရွးေဆးက်မ္း မ်ားမွ ''ေသမွပုတိက သလိပ္ပုပ္ ႏုိင္ေဆး'' နည္းကို ယူထားေသာ ေဆးျဖစ္သည္။

အသည္းေရာင္ အသားဝါအတြက္ ေကာင္းသည့္ အမွတ္(၁) ေဆးနည္းတြင္ အဓိကပါဝင္ေသာ ေဆးမည္မွာ မက္လင္သီး၊ မက္လင္ေခါက္ ပင္ျဖစ္သည္။ မက္လင္သီး သည္ အလြန္ခ်ဥ္ေသာ အသီးျဖစ္ၿပီး ခ်ဥ္ဟင္း ခ်က္ရာတြင္ ထည့္သြင္း အသံုးျပဳၾကသည့္ ေတာဓေလ့သံုး အသီးျဖစ္သည္။ အသီးမ်ားကို ေနလွန္း၊ အေျခာက္ ျပဳလုပ္ၿပီးလည္း ေစ်းမ်ားတြင္ ေရာင္းခ်ၾကသည္။

မက္လင္သီး၊ မက္လင္ေခါက္ တို႔ပါဝင္ေသာ ေဆးသည္ အသည္းအတြက္ အလြန္ေကာင္းသည္။ အသည္းေရာင္ ျခင္းကို က်ေစသည့္အျပင္ အသားဝါျခင္း၊ ဆီးဝါျခင္း ကိုလည္း အလြန္လ်င္ျမန္စြာ ေကာင္းမြန္ ေစႏုိင္ေၾကာင္း စာေရးသူတုိ႔ အလုပ္သင္ဘဝ ကတည္းက လက္ေတြ႕ပင္ ျဖစ္သည္။

ထိုအခ်ိန္က ယခုေခတ္စား ေနသည့္ အသည္းအဆီဖံုး ေရာဂါသည္ မ်ားစြာေခတ္မစား ေသးေပ။ အသားဝါ ေရာဂါဟုသာ ရွိၿပီး ဘီပိုး၊ စီပိုးမ်ား ေခတ္မစား ေသးေပ။ ေနာက္ထပ္ ၁ဝ ႏွစ္ေက်ာ္ၾကာ ၁၉၉၅ ခုႏွစ္ေနာက္ပိုင္းမွသာ ပိုးေၾကာင့္ျဖစ္ေသာ အသည္းေရာဂါ၊ အသည္းေျခာက္ ေရာဂါႏွင့္ အသည္းအဆီဖံုး ေရာဂါမ်ား ေခတ္စားလာသည္။ ေရွးေခတ္က မျဖစ္ခဲ့ဖူးေသာ အသည္းေရာဂါ အမ်ဳိးမ်ဳိးေၾကာင့္ ေသဆံုးသူမ်ားမွာ မ်က္စိေရွ႕တြင္ပင္ မနည္း ေတာ့ပါ။ ေၾကာက္စရာ ေကာင္းေလာက္ ေအာင္ကို တိုးပြားလာေနသည္။

စားေကာင္း ေသာက္ေကာင္း ဝၿဖိဳးေနသူ တစ္ဦးသည္ အေၾကာင္း တစ္ခုေၾကာင့္ ေဆးစစ္လုိက္လွ်င္ အသည္း အဆီဖံုးေနသည္ ဟု သိရသည္။ ထုိသုိ႔သိရသည့္ အခါမွစ၍ ထုိသူသည္ ေနမေကာင္း ျဖစ္ေလေတာ့သည္။ က်ဳံးနံေဘးတြင္ လမ္းေလွ်ာက္ေနသူ အေတာ္မ်ားမ်ားကို ေမးလုိက္လွ်င္ အသည္းအဆီဖံုး ေနလို႔ ဆရာဝန္ က လမ္းေလွ်ာက္ၿပီး အဆီခ်ခိုင္း လုိ႔ဟု ေျပာသူ အေတာ္မ်ားမ်ားကို ေတြ႕ရသည္။ ပင္ကို က်န္းမာေရးအသိျဖင့္ လမ္းေလွ်ာက္သူက နည္းသည္။ ဆရာဝန္က အသည္းအဆီဖုံး ေနၿပီ ေျပာလုိက္မွ လမ္းေလွ်ာက္သူက မ်ားလာ ေလသည္။

အရက္ဆုိင္၊ လမ္းေဘး စည္ဘီယာဆုိင္ မ်ားမွာလည္း ေရွးေခတ္ကထက္ ဆယ္ဆမက တိုးပြားလာၿပီး အရက္ေသာက္သူ၊ ဘီယာေသာက္သူ မ်ားမွာ ဗုိက္စူထြက္လာၿပီး အသည္းအဆီဖံုး ေရာဂါရလာသူ မ်ားလည္း ေတြ႕ရသည္။ အသည္းပ်က္စီး ေစေသာအဆင့္ ေရာက္ေသာအခါ အသည္းေျခာက္၊ အသည္းကင္ဆာ ေၾကာင့္ ေသရသူ အလြန္မ်ားလာသည္။

မႏွစ္က စာေရးသူ၏ မိတ္ေဆြ တစ္ဦးသည္ အစာအိမ္ ေသြးေၾကာေပါက္၍ ေဆး႐ံုတက္ကာ ေသြးေၾကာဖာၿပီး ျပန္ဆင္းလာသည္။ သူအသည္းေျခာက္ ေနသျဖင့္ အသည္းသုိ႔ဝင္ေသာ ေသြးေၾကာပိတ္ၿပီး အစာအိမ္တြင္ ေနာက္ေၾကာင္းျပန္ ေသြးဖိအားတိုးကာ ေသြးေၾကာ ေပါက္သြားသည္ဟု ဆိုသည္။ အဓိက တရားခံမွာ အစာအိမ္မဟုတ္ အသည္း ျဖစ္ေနသည္။ ထုိမိတ္ေဆြသည္ အရက္ကို အၿမဲေသာက္သူ မဟုတ္။ ေဂါက္သီး႐ိုက္ၿပီး ႏုိင္မွ တစ္လတစ္ႀကိမ္၊ ႏွစ္ႀကိမ္မွ်သာ ေသာက္သူျဖစ္သည္။ ဤမွ်ႏွင့္ အသည္းေျခာက္ ရသည္မွာ ဆုိးလွသည္။ အရက္ေသာက္သူ၊ အသည္း အဆီဖံုးသူ အသည္းေျခာက္သူ မ်ားအတြက္ ေဆးနည္းတစ္ခု ေပးခ်င္ပါသည္။ ေဆးပင္ဟု ေျပာလွ်င္လည္း ျဖစ္ႏိုင္ပါသည္။ 'ဟင္းဂလာ' ပင္ဟု ေခၚပါသည္။

စာေရးသူ၏ အဘိုးတစ္ဝမ္းကြဲ ေတာ္သူ (အဘိုး၏ ညီတစ္ဝမ္းကြဲ ေတာ္သူ)သည္ အရက္ကိုပံုမွန္ ေသာက္သူ ျဖစ္ပါသည္။ ညေနခင္း ေရာက္သည္ႏွင့္ အရက္ကို ေရေႏြးထည့္သည့္ သတၱဳကရားတြင္ ထည့္ၿပီး တစ္အိုးခန္႔ ေသာက္ပါသည္။ သူေသာက္သည့္ အရက္မွာ ခ်က္အရက္ ဟုေခၚေသာ အရက္ျဖဴ ျဖစ္ပါသည္။ အံ့ၾသစရာ ထုိအဘိုးသည္ အသက္ ၉၉ ႏွစ္ေက်ာ္၊ ၁ဝဝ အတြင္းေရာက္မွ ေသပါသည္။ ႏွစ္ေပါင္း ၅ဝ ေက်ာ္ အရက္ေသာက္ခဲ့ ေသာ္လည္း အသည္းမေျခာက္ ခဲ့ပါ။ သူအၿမဲ စားခဲ့ေသာ အရက္အျမည္းမွာ ေတာရြာမ်ားတြင္ ျပဳလုပ္ေလ့ရွိေသာ ဟင္းဂလာ ခ်ဥ္ဖတ္ ျဖစ္ပါသည္။

ဟင္းဂလာပင္ သည္ ႏုန္းတင္ေျမႏုႏွင့္ သဲေသာင္ခံု မ်ားတြင္ အေလ့က်ေပါက္ေသာ အပင္မ်ား ျဖစ္ပါသည္။ ေျမႏွင့္သဲတြင္ ကပ္၍ေပါက္ၿပီး လက္ဝါးကဲ့သုိ႔ နံေဘးသုိ႔ ျဖာထြက္သည္။ ဟင္းဂလာပင္ကို ျပဳတ္ေသာက္လွ်င္ ဆီးအလြန္ ေကာင္းသည္။ ကြၽဲ၊ ႏြားမ်ားဆီးခ်ဳပ္ ေသာအခါ ဟင္းဂလာ ပင္ကိုခုတ္စဥ္းၿပီး ႏြားစာႏွင့္ေရာ ေကြၽးၾကသည္။ ဟင္းဂလာပင္ကို ထမင္း လက္တစ္ဆုပ္ခန္႔ျဖင့္ ေျမစဥ့္အိုးငယ္တြင္ ထည့္၍ အခ်ဥ္တည္ ထားၿပီး သံုးရက္ခန္႔ တြင္ အခ်ဥ္ေပါက္သည္။ ဟင္းဂလာ ခ်ဥ္ဖတ္ကို ငါးျဖင့္ေရာ၍လည္း ခ်က္စားေလ့ ရွိၾကသည္။ ငါးပိရည္ႏွင့္ တြဲဖက္၍ တုိ႔စရာအျဖစ္ လည္း စားသံုးၾကသည္။ ေတာဓေလ့တြင္ ခ်က္အရက္ ေသာက္ၾကသူ မ်ားသည္ အရက္နာ မက်ေစရန္ ဟင္းဂလာ ခ်ဥ္ဖတ္ကို ပဲႀကီးေလွာ္ႏွင့္ စားသံုးရင္း အရက္ေသာက္ေလ့ ရွိၾကသည္။ ထုိကဲ့သုိ႔ ေသာက္ေသာ အရက္သမား မ်ားမွာ အရက္နာက်ျခင္း၊ အသည္းေျခာက္ ေရာဂါျဖစ္ျခင္း မရွိေၾကာင္း ေတြ႕ရပါသည္။

အသည္းအဆီဖံုးျခင္း အတြက္ ထိေရာက္ေသာ အျခား ေဆးဖက္ဝင္အရြက္မွာ ေဆးျမင္းခြာရြက္ ျဖစ္သည္။ ေဆးျမင္းခြာရြက္ သည္ စားသံုးသည့္ ျမင္းခြာရြက္ထက္ အရြက္ေသးသည္။ လမ္းေလွ်ာက္ႏြယ္မ်ိဳး ျဖစ္ၿပီး အရက္ႏွင့္ အ႐ုိးတြင္ အေမြးႏုကေလးမ်ား ပါေလ့ရွိသည္။ ႐ုိးတံ အနီေရာင္ႏွင့္ အျဖဴေရာင္ ႏွစ္မ်ဳိးရွိသည္။ ႏွစ္မ်ဳိးလံုးပင္ ေဆးဖက္ဝင္ပါသည္။

ယင္း ျမင္းခြာပင္ မ်ားကို ႏြယ္လုိက္ရေအာင္ ႏုတ္ယူ၍ ဝါးလံုးတန္း ကဲ့သုိ႔ တန္းေပၚတြင္ အရွည္လုိက္ တင္ၿပီး အေျခာက္လွန္းပါ။ ေနပူတြင္ မလွန္းဘဲ ေနရိပ္တြင္ လွန္းပါ။ ေျခာက္သြားေသ ာအခါ မိႈမတက္ေအာင္ သံဘူး သုိ႔မဟုတ္ ဖန္ပုလင္းတြင္ သိမ္းဆည္းထားပါ။ ေန႔စဥ္ ေရေႏြးမတ္ခြက္ တစ္ခြက္စာမွ် လက္ဖက္ေျခာက္ ခတ္သလိုခတ္၍ ေသာက္ေပးပါ။ အသည္းအဆီ ဖံုးျခင္းကို က်ဆင္းေစႏုိင္ၿပီး ဆီးေကာင္း၊ ဆီးရႊင္ကာ မ်က္စိအား ကိုလည္း ေကာင္းေစႏိုင္ေၾကာင္း လက္ေတြ႕ သုံးစြဲဖူးသူ မ်ားက ေျပာ၍ မွတ္သားရဖူး ပါသည္။

အသည္းအဆီဖံုးျခင္း အတြက္ ေနာက္ထပ္ ထိေရာက္ေသာ အသီးမွာ ဆီးျဖဴသီး ပင္ ျဖစ္သည္။ ဆီးျဖဴသီးကုိ ေဆးဖက္၀င္ အသီးအျဖစ္ ျမန္မာ့ေဆးက်မ္း မ်ားစြာတြင္ ပါ၀င္သည့္အျပင္ အေနာက္တုိင္း အာဟာရ သုေတသီမ်ား ကလည္း ဗီတာမင္စီ အလြယ္ၾကြယ္၀ေသာ အသီးအျဖစ္ အသိအမွတ္ျပဳ ထားၾကသည္။ သုိ႔ေသာ္ ဆီးျဖဴသီးကို အစိမ္းအတုိင္း စားလွ်င္ ေလခ်ဳပ္၊ ေသြးခ်ဳပ္စာ ျဖစ္သျဖင့္ ေန႔စဥ္ရက္ဆက္ မ်ားမ်ားစားရန္ မသင့္ပါ။ အထူးသျဖင့္ အမ်ိဳးသမီးမ်ား ေသြးေပၚရက္နီးလွ်င္ မစားသင့္ပါ။

အသည္းအဆီဖံုး သူမ်ားအတြက္ ဆီးျဖဴသီးစားရန္ နည္းမွာ ဆားရည္စိမ္ စားလွ်င္ ပို၍ေကာင္းသည္။ ဆားရည္စိမ္ထားလွ်င္ ၾကာၾကာ အထားခံၿပီး အရသာလည္း ပို၍ေကာင္းသည္။ တစ္ေန႔လွ်င္ တစ္လံုးမွ် စားလွ်င္ပင္ လံုေလာက္သည္။ တာရွည္ခံေသာ နည္းမွာ ဆီးျဖဴသီး ေပါေသာအခ်ိန္ တြင္ ဝယ္ယူ၍ အေျခာက္လွန္းၿပီး သိမ္းဆည္းထားပါ။ ဆီးျဖဴသီးေျခာက္ကို ငါးဟင္း၊ ဝက္သားဟင္း စသည္တို႔ႏွင့္ ေရာခ်က္စားလွ်င္ ဟင္းႏူးေစၿပီး အဆီဓာတ္ကုိ ေလ်ာ့က်ေစကာ အအီေျပေစႏုိင္သည္။ ဝက္သားႀကိဳက္သူ မ်ားသည္ အိုးႀကီးႏွပ္ခ်က္ အျဖစ္ ခ်က္စားႏုိင္သည္။ ေရွးက အလွဴမ်ားတြင္ ဝက္သားတံုးႀကီး မ်ားကို ႏူးေအာင္ ခ်က္ၿပီးမွ အိုးႀကီးတြင္ ထည့္ၿပီး သရက္သီး ေျခာက္တစ္ထပ္၊ အသားတစ္ထပ္၊ မရန္းသီးေျခာက္၊ ဆီးျဖဴသီးေျခာက္မ်ား ထပ္၍ထည့္ၿပီး အိုးအဖံုးပိတ္ကာ အေပၚမီး၊ ေအာက္မီး ထပ္တင္၍ ႏွပ္ထားေလ့ရွိသည္။ ရက္ရွည္ အထားခံၿပီး ခ်ဥ္ၿဖံဳးၿဖံဳးအရသာ ရွိေသာ ဝက္သားအိုးႀကီး ႏွပ္မွာ ဆြမ္းႀကီးေလာင္းပြဲႏွင့္ အလွဴပြဲမ်ားတြင္ ျမန္မာတို႔အႀကိဳက္ ခ်က္နည္းျဖစ္သည္။ ဝက္သားႀကိဳက္သူ မ်ားသည္ အသည္းအဆီဖံုးျခင္း သက္သာေစရန္ ဤနည္းျဖင့္ ခ်က္စားႏုိင္ ေပသည္။

အသည္း အဆီဖံုးျခင္းကို ကာကြယ္ႏိုင္ေသာ အျခားအရြက္မ်ားမွာ ေစ်းမ်ားတြင္ အလြယ္တကူ ရႏုိင္ေသာ ေရွာက္ရြက္ႏွင့္ ရဲယိုရြက္တုိ႔ ျဖစ္သည္။

ေရွာက္ရြက္ကို ပါးပါးညႇပ္ၿပီး အသုပ္မ်ားတြင္ ေရာထည့္စားျခင္း၊ ဟင္းခ်ဳိျပဳလုပ္ ေသာက္ျခင္းျဖင့္ ေန႔စဥ္ စားသံုးႏုိင္သည္။ အတို႔အျမႇဳပ္ အျဖစ္လည္း စားသံုးႏုိင္သည္။ ေရွာက္သီးမွ ထြက္ေသာ ေရွာက္ရည္ႏွင့္ ေရွာက္ရြက္တို႔သည္ အသည္းအတြက္ အလြန္ေကာင္းေသာ ဓာတ္စာျဖစ္သည္။ ခ်ဥ္ရည္ဟင္း မ်ားတြင္ ေရွာက္ရည္ ထည့္ခ်က္ျခင္း၊ အကင္မ်ား စားလွ်င္လည္း ေရွာက္ရည္ ညႇစ္စားျခင္းျဖင့္ အသည္းအတြက္ ကာကြယ္ပါ။ ရဲယိုရြက္ကို ငါးခူျဖင့္ ေရာခ်က္စား ႏုိင္သည္။ ငါးဖယ္၊ ငါးၾကင္းျခစ္မ်ားကို အေမႊးအႀကိဳင္၊ ၾကက္သြန္ျဖဴ၊ စပါးလင္တို႔ျဖင့္ ေရာနယ္ၿပီး ရဲယိုရြက္ျဖင့္ ဖက္ထုပ္ျပဳ လုပ္ကာ ေၾကာ္စားျခင္း၊ ေရေႏြးေႏြးျဖင့္ ေပါင္းစားျခင္း တို႔လည္း ျပဳလုပ္ႏုိင္သည္။ 

ရဲယိုရြက္သည္ ႏႈတ္ၿမိန္ေစ ေသာ အစာျဖစ္သည္။ ေလပူကို ႏုိင္ေသာ သတၱိရွိသည္။ အသည္းတြင္ အပူေအာင္းျခင္း၊ အသည္း ေျခာက္ျခင္း ေရာဂါအတြက္ တစ္ပတ္လွ်င္ ႏွစ္ႀကိမ္ခန္႔ ရဲယိုရြက္ကို စားသံုးေပးလွ်င္ ကာကြယ္ရာ ေရာက္သည္။

အဆီမ်ားသူ၊ တစ္ေန႔တျခား ဝလာသူ၊ အထုိင္မ်ားသူ၊ လမ္းေလွ်ာက္နည္း သူတို႔အတြက္ အသည္းအဆီဖံုး ေရာဂါသည္ အလြန္အျဖစ္မ်ား လာေသာ ေရာဂါျဖစ္ သျဖင့္ ႐ုိးရာေဆးဖက္ ဝင္အပင္၊ အသီးအရြက္ မ်ားကို စားသံုးရင္း ကာကြယ္ ႏုိင္ေၾကာင္း ေရးသားလုိက္ရ ပါသည္။

ျမ၀တီေန႔စဥ္သတင္းစာ ၊ စာ(၁၀)

ဒူးနာေရာဂါ သတိျပဳစရာ

ဒူးနာေရာဂါ သတိျပဳစရာ

ၾကည္လြင္ျမင့္ (မုျဒာ)

အသက္ ၅ဝ ေက်ာ္ လူႀကီးတစ္ဦးသည္ အျပင္သြားစရာ ကိစၥရွိသျဖင့္ သြားၿပီး အိမ္ျပန္ေရာက္သည့္ အခါတိုင္း ေျခေဆးေလ့ ရွိသည္။ အျပင္ထြက္ၿပီး ျပန္ေရာက္တိုင္း ေျခေဆးေလ့ ရွိသည္မွာ သူ၏ အက်င့္ျဖစ္သည္။ မၾကာမီပင္ သူ႔မွာ ဒူးနာေရာဂါ ျဖစ္လာသည္။ ျဖစ္စက ဒူးထဲမွ ေညာင္းသလိုလို ခံစားရၿပီး ေလွကားအဆင္း အတက္မ်ားေသာ ေနရာတစ္ခု သြားၿပီးေနာက္တြင္ သိသိသာသာ နာလာသည္။ ထို႔ေနာက္တြင္ေတာ့ သူ႔မွာ ဒူးနာေရာဂါစြဲသြား ေတာ့သည္။ စြဲသြားသည္ ဆိုျခင္းမွာ ဒူးနာေရာဂါ မေပ်ာက္ေတာ့ဘဲ စြဲစြဲၿမဲၿမဲ ျဖစ္ေနေသာေၾကာင့္ ျဖစ္သည္။ အထုိင္အထ ျပဳလုပ္တိုင္း ဒူးထဲမွနာေန ေတာ့သျဖင့္ လက္ျဖင့္ေထာက္၍ သို႔မဟုတ္ တစ္ခုခုကိုကိုင္မွ ထိုင္ရထရေသာ အေျခအေနသို႔ ေရာက္ေနၿပီ ျဖစ္သည္။

အေနာက္တိုင္း ေဆးပညာအရ အသက္ႀကီးလာလွ်င္ ဒူးအရြတ္မ်ားၾကားမွ ထြက္ေသာ ေခ်ာဆီသည္ ဒူးႏွင့္ခံုညင္း ပြတ္တိုက္မႈမွ ကာကြယ္ေပးသည္။ အ႐ိုးပြၿပီး ဒူးအေနအထား ပံုမမွန္ျဖစ္ကာ ေခ်ာဆီထြက္ အားလည္းနည္း သြားေသာအခါ တြင္ ဒူးနာေရာဂါ ျဖစ္သည္ဟု အဆိုရွိသည္။ အခ်ဳိ႕မွာလည္း လူအလြန္ဝ လာသျဖင့္ ဒူးဆက္က မထမ္းႏိုင္ေတာ့ သျဖင့္ အရြတ္မ်ား၊ ဆိုင္းေၾကာမ်ား ေရာင္ရာမွ ဒူးနာေရာဂါ ျဖစ္ရသည္ဟု ဆိုသည္။

ဒဏ္ေၾကာင့္ျဖစ္ေသာ ဒူးနာလည္းရွိသည္။ ေဘာလံုးသမားမ်ား၊ အေျပး အားကစား သမားမ်ား၊ ဘတ္စကက္ေဘာ၊ ေဘာ္လီေဘာ ကစားသူမ်ားတြင္ အခ်င္းခ်င္း ခိုက္မိဒဏ္ေၾကာင့္ ဒူးနာေရာဂါ ရတတ္သည္။ ေဘာလံုးသမား ဆိုလွ်င္ ပို၍ဆိုးသည္။ ဖိနပ္ဦးျဖင့္ ကန္မိသျဖင့္ ခံုညင္းကို ပင့္ထားေသာ ဒူးအရြတ္ျပတ္ သြားသျဖင့္ ရာသက္ပန္ နားလိုက္ရသူမ်ား ပင္ရွိသည္။ ဒူးနာမွန္သမွ် တြင္ ခိုက္မိဒဏ္ေၾကာင့္ ျဖစ္ေသာဒူးနာမွာ အဆိုးဆံုး ျဖစ္သည္။

အားကစားသမားခ်င္း တူေသာ္လည္း ေတာင္တက္ စက္ဘီးစီးသမား မ်ားႏွင့္ အေျပးသမားမ်ား၊ ျခင္းလံုးခတ္ ကစားသူမ်ားမွာ ဒူးနာေရာဂါ ျဖစ္ခဲသည္ကို ေတြ႕ရသည္။ သူတို႔၏ ကစားနည္းမွာ ဒူးကိုပံုမွန ္ေကြးဆန္႔ ေလ့က်င့္ေပး သလိုျဖစ္သျဖင့္ ဒူးနာေရာဂါ ျဖစ္ေနသူပင္ ေပ်ာက္ကင္း သြားႏိုင္သည္ဟု ဆိုသည္။ ဒူးကို စက္ဘီးစီး ကဲ့သို႔ ပံုမွန္ေကြးဆန္႔ ျပဳလုပ္ေပးျခင္းသည္ ဒူးထဲမွ ေခ်ာဆီထြက္ ေစရန္ လံႈ႔ေဆာ္ေပးသျဖင့္ ဒူးနာေရာဂါကို သက္သာေစ သည္ဟု ဆိုသည္။

ေျခေထာက္ကို ေရမၾကာခဏ ေဆးသူမ်ားႏွင့္ ေျခဖဝါး ေရစိုေသာ အလုပ္လုပ္သူမ်ား ဒူးနာေရာဂါ ရတတ္သည္။ ေျခေထာက္ေရစို ေသာအခါ ေျခမ်က္စိ ေအာက္ပိုင္းမွ အပူသည္ ဒူးသို႔တက္သြား ရာမွ ဒူးနာရျခင္း ျဖစ္သည္။ေျခေထာက္ ေျခဖဝါး ေရစိုျခင္း၊ ေရေဆးျခင္းသည္ ညအိပ္ရာဝင္ ဒူးေအာက္ ေရေလာင္းျခင္းႏွင့္ မတူေပ။ ဒူးဆစ္မွ ေအာက္ပိုင္း ေရေလာင္းျခင္းသည္ အပူမ်ား၊ အပုပ္အခိုးမ်ား မ်က္စိသို႔ မတက္ေစရန္ ကာကြယ္ျခင္း ျဖစ္သည္။ ေျခမ်က္စိ ေအာက္ပိုင္း ေရေဆးျခင္းသည္ မ်က္စိသို႔ အခိုးပို၍ တက္ေစသည္ကို သတိျပဳရန္ လိုသည္။

႐ိုးရာေဆးပညာ သေဘာအရ ဝမ္းမီးက အစာေၾကခ်က္ ၿပီးေနာက္ စြန္႔ပစ္ရမည့္ဝမ္းႏွင့္ အပုပ္အခိုးမ်ားသည္ ေအာက္ပိုင္းသို႔ လွည့္စၿမဲျဖစ္သည္။ က်င္ႀကီးစြန္႔၍ လည္းေကာင္း၊ ေလလည္၍ လည္းေကာင္း၊ ေျခဖဝါးမွ ေခြၽးထြက္၍ လည္းေကာင္း အပုပ္အခိုးမ်ားကို ခႏၶာကိုယ္ျပင္ပသို႔ ထုတ္ပစ္သည္။ ေျခဖဝါးမွ အပုပ္အခိုး မထြက္သူသည္ ေျခဆီမထြက္ဘဲ ေျခဖဝါး၊ ေျခဖေနာင့္မ်ားတြင္ အက္ကြဲ ေၾကာင္းမ်ား ထင္လာၿပီး ေတေဇာ၊ ဝါေယာ အပူကန္လကၡဏာမ်ား ျပလာေလသည္။ ထိုသူမ်ားသည္ ေျခသလံုးမ်ား ေညာင္းကိုက္ရာမွ စ၍ ဒူးအထိတက္လာလွ်င္ ဒူးနာျခင္း၊ ခါးအထိ တက္လာလွ်င္ ခါးနာျခင္း၊ ေက်ာက္ကပ္ အပူခိုျခင္း၊ လက္ျပင္မွ ဇက္အထိ တက္လာလွ်င္ ဇက္ေၾကာထိုးျခင္း၊ ဦးေခါင္းအထိ အပူအပုပ္ အခိုးမ်ားတက္ လာေသာအခါတြင္ မ်က္စိမႈန္ျခင္း၊ ဆံပင္ကြၽတ္ျခင္း၊ ထိပ္ေျပာင္ျခင္းမ်ား ျဖစ္ပြား ႏိုင္ေပသည္။

ညအိပ္ရာမဝင္မီ (ေနာက္ဆံုး အစာစားၿပီးခ်ိန္ႏွင့္ ႏွစ္နာရီျခား) အစာသစ္အိမ္မွာ အစာမရွိ၊ အစာေဟာင္းအိမ္သို႔ အစာမ်ား ေရာက္မည့္အခ်ိန္တြင္ ဒူးေအာက္ပိုင္း ေရေဆးျခင္းသည္ လူကို အက်ဳိးျပဳသည္။ ညဦးပိုင္းတြင္ ေကာင္းစြာအိပ္စက္ ေစႏိုင္သည္။ ေျခဖဝါးေအာက္ပိုင္း အပူမ်ားစီးဆင္း သြားေစရန္ ဒူးအထက္ပိုင္း (ေပါင္လယ္ခန္႔) မွ ေအာက္သို႔ ေရေလာင္းခ်ရမည္။ ေရေႏြးျဖင့္ ေျခမေဆးရ၊ ေရဖလားျဖင့္ ခုနစ္ခြက္ ေလာင္းရမည္ဟု ေရွးက အယူရွိသည္။ သို႔မွသာ အပူကုန္မည္၊ အပုပ္ အခိုးအေငြ႕မ်ားေအာက္သို႔ ဆင္းမည္ဟု ယူဆရသည္။

ေန႔လယ္ေန႔ခင္း အခ်ိန္ အျပင္သြားၿပီး ေျခေထာက္မွာ ညစ္ပတ္လာသျဖင့္ ေရမေဆးမျဖစ္ ေဆးရမည္ဆုိလွ်င္ လုိက္နာရမည့္ အခ်က္မ်ားမွာ-

• ၁။ ေျခေထာက္ ေရမေဆးမီ ေရေအးတစ္ခြက္ အရင္ေသာက္ပါ။
• ၂။ လံုခ်ည္ သို႔မဟုတ္ ထဘီကို ေသခ်ာစြာ ခါးေတာင္းက်ဳိက္ၿပီး ဒူးအထက္မွစ၍ ေအာက္ပိုင္းသို႔ ေရေလာင္းခ်ပါ။
• ၃။ ေရေအးျဖင့္သာ ေရေဆးပါ၊ ေရေႏြ းမစပ္သင့္ပါ။
• ၄။ ေရဖလားျဖင့္ ခုနစ္ခြက္မွ အထက္ ေလာင္းေဆးပါ။
• ၅။ လည္ေခ်ာင္းနာႏွင့္ အာသီးေရာင္ ေရာဂါရွိသူမ်ား ေျခေထာက္ေရေလာင္း ေနစဥ္ ပါးစပ္ထဲတြင္ ေရကိုငံုထားပါ။ ဤနည္းျဖင့္ အာသီးေရာင္ျခင္းကို ကာကြယ္ႏိုင္သည္။
• ၆။ ေရေလာင္းၿပီးေနာက္ ေျခာက္ေသာ အဝတ္ျဖင့္ ေျခႏွစ္ဖက္လံုးကို ေရေျပာင္စင္ေအာင္ သုတ္ပါ။ အခိုးမ်ား ထြက္လာသည္ အထိ သုတ္ေပးပါ။
• ၇။ မ်က္ႏွာသစ္လိုလွ်င္ မ်က္ႏွာအရင္ သစ္ၿပီးမွသာ ေျခေထာက္ကို ေရေဆးပါ။ ေျခေဆးၿပီးမွ မ်က္ႏွာ မသစ္ပါႏွင့္။

ဤနည္းမ်ားအတိုင္း က်င့္သံုးလွ်င္ ေျခေထာက္ေရေဆး ျခင္းေၾကာင့္ ဒူးနာေရာဂါျဖစ္ျခင္း ကိုလည္း ကာကြယ္ရာ ေရာက္ပါသည္။ အသက္ငယ္ငယ္ျဖင့္ ဒူးနာသူမ်ားသည္ ေျခေထာက္ မၾကာမၾကာ ေရေဆးေလ့ ရွိသူမ်ားျဖစ္ ေၾကာင္း ေတြ႕ရပါသည္။

အခ်ဳိ႕ဒူးနာသူမ်ားကို X-Ray ဓာတ္မွန္႐ိုက္ၾကည့္ ေသာအခါ ခံုညင္းေအာက္ခံ ေတ့ဆက္ ျဖစ္ေနေသာ ဒူးအ႐ိုးႀကီးတြင္ အခြၽန္အတက္ က်ီးေပါင္းမ်ားကို ေတြ႕ရတတ္သည္။ ထိုသူမ်ားသည္ အထုိင္အထတြင္ လံုးဝသတိထား ရသည္။ ေလွကားအတက္တြင္ သိပ္မနာ။ ေလွကားအဆင္းတြင္ ပို၍နာေလ့ရွိသည္။ ဒူးဆစ္အတြင္း အဆီခန္းရာမွ အ႐ိုးပြလာၿပီး က်ီးေပါင္းတက္ လာျခင္း၏မူလ တရားခံမွာ အထုိင္မ်ားၿပီး လမ္းေလွ်ာက္နည္း ခဲ့ျခင္းေၾကာင့္ ျဖစ္သည္။ လူတိုင္း တစ္ေန႔လွ်င္ တစ္နာရီခန္႔ သို႔မဟုတ္ ႏွစ္မိုင္ခန္႔ လမ္းေလွ်ာက္ေပးလွ်င္ ဒူးဆစ္အဆီခန္းျခင္း ႏွင့္ အ႐ုိးပြျခင္းမွ ကာကြယ္ႏုိင္သည္။ ဒူးနာေရာဂါရွိသူ မ်ားသည္ ဝမ္းတြင္းသားႏွင့္ အနီေရာင္ရွိေသာ အသားမ်ားကို လည္း ေရွာင္ၾကဥ္သင့္သည္။ ထုိအသားမ်ားသည္ အေနာက္တိုင္း ေဆးပညာ အလိုအရ Uric Acid မ်ားေသာအစာမ်ား ျဖစ္ၿပီး တိုင္းရင္းေဆး ပညာအရလည္း အပုပ္စာႏွင့္ ေတေဇာ၊ ဝါေယာၾကြေစ ေသာအစာမ်ား ျဖစ္သည္။ ထိုအစာမ်ားကို လံုးဝေရွာင္ၾကဥ္ၿပီး အသီးအႏွံႏွင့္ ငါးကို စားသံုးသင့္သည္။

ဒူးနာေရာဂါ ရွိသူမ်ားႏွင့္ သင့္တင့္ေသာ အသီးအႏွံမွာ ဓာတ္စာအျပင္ ႐ံုးပတီသီး၊ ပဲေတာင့္ရွည္၊ ပဲရာဇာႏွင့္ ေျမေထာက္ပဲမ်ား၊ ဒန္႔သလြန္သီး၊ ေက်ာက္ဖ႐ံုသီး၊ ပဲလင္းေျမြသီး၊ ေဂၚရခါးၫြန္႔၊ ကန္စြန္းရြက္၊ ခ်ဥ္ေပါင္ရြက္၊ မွ်စ္ခ်ဳိ၊ ပဲေစာင္းလ်ားသီး၊ ေရွာက္သီး၊ ကြၽဲေကာသီး၊ ေထာပတ္သီး၊ ကမၺလာသီး၊ လိေမၼာ္သီး၊ မုန္လာဥျဖဴ၊ မုန္လာဥနီ စသည္မ်ားကို စားေပးသင့္သည္။ ဒူးနာအတြက္ လိမ္းေသာေဆးမွာ-

• (၁) ခ်င္းေျခာက္အမႈန္႔ ၂ က်ပ္ခြဲသား
• (၂) လင္းေနအမႈန္႔ ၂ က်ပ္သား
• (၃) မုန္ညင္းဆီစစ္စစ္ ၁ဝ က်ပ္သား
• (၄) ပ႐ုတ္မႈန္႔ ၁ က်ပ္သား

ေဆးေဖာ္နည္းမွာ သန္႔ရွင္းေသာ ခ်င္းတက္ႏွင့္ လင္းေနတို႔ကို ပရေဆးဆိုင္မွ ဝယ္ယူၿပီး သံဆံုတြင္ ေထာင္း၍ အမႈန္႔ျပဳလုပ္ပါ။ ေနလွန္းထားပါ။ ေသခ်ာစြာ ေျခာက္ေသြ႕ေသာ အခါ မုန္ညင္းဆီ စစ္စစ္ကို ဒယ္အိုးတြင္ ၁ဝ က်ပ္သားထည့္၍ မီးေႏြးေႏြးျဖင့္ တည္ထားပါ။ အျမႇဳပ္တက္ၿပီး ဆူလာေသာအခါ ခ်င္းေျခာက္ႏွင့္ လင္းေန အမႈန္႔မ်ားကို ထည့္ၿပီးခ်ထားပါ။ အေငြ႕ေသေသာ အခါမွ ပ႐ုတ္မႈန္႔ထည့္ၿပီး ေလလံုေအာင္ အုပ္ထားပါ။ အကယ္၍ မုန္ညင္း ဆီစစ္စစ္ မရႏိုင္ခဲ့လွ်င္ မိမိအရပ္ေဒသထြက္ ႏွမ္းဆီစစ္စစ္ကို ေဆးခ်က္ရန္ အသံုးျပဳႏိုင္ပါသည္။ မုန္ညင္းဆီ ကဲ့သို႔ပင္ ႏွမ္းဆီသည္လည္း ပူ၍အခိုးပြင့္ ေစေသာ သတၱိရွိသည္။

ဒူးဆစ္အတြင္းမွ အရြတ္မ်ား မေျခာက္ေစရန္ အတြက္ လိမ္းေဆးအဆီကို ေန႔စဥ္ လိမ္းေပးသင့္သည္။ ထိုေဆးကို ညအိပ္ရာဝင္ခ်ိန္တိုင္း လိမ္းပါ။ လိုအပ္လွ်င္ ေဆးလိမ္းၿပီး ပတ္တီးစည္းထားပါ။ ဒူးနာေရာဂါ မွန္သမွ် သက္သာ ေစႏိုင္ေသာ ေဆးနည္း ျဖစ္ပါသည္။

ျမ၀တီေန႔စဥ္သတင္းစာ ၊ စာ(၈)

နံနက္ေစာေစာ ထမင္းရည္ေသာက္ျခင္းျဖင့္ ပိန္ေစႏုိင္

နံနက္ေစာေစာ ထမင္းရည္ေသာက္ျခင္းျဖင့္ ပိန္ေစႏုိင္

ၾကည္လြင္ျမင့္ (မုျဒာ)

နံနက္ေစာေစာ စားေသာက္ေသာ အစာအာဟာရ သည္ လူကိုခြန္အား ျဖစ္ေစၿပီး ဝၿဖိဳး ေစႏုိင္သည္။ ငယ္စဥ္အခါတြင္ ခြန္အား ျပည့္ၿဖိဳးၿပီး ထြားက်ဳိင္းေစရန္၊ မွတ္ဉာဏ္၊ ထိုးထြင္းဉာဏ္ ရင့္သန္ေစရန္ အတြက္ နံနက္စာကို သားငါး၊ အသီးအရြက္ အစံုပါေအာင္ ေကြၽးသင့္သည္။ အေနာက္တုိင္း သုေတသီမ်ား၏ ေနာက္ဆံုး ေတြ႕ရွိခ်က္အရ ၾကက္ဥကိုပင္ ေန႔စဥ္တစ္လံုး အႏွစ္ပါ စားသံုးျခင္းျဖင့္ ကုိယ္ခံအား ပို၍ေကာင္းၿပီး ေရာဂါကူးစက္မႈ မ်ားကုိပင္ ခံႏုိင္ရည္ ရွိေစႏုိင္သည္ ဟု ဆုိသည္။

သုိ႔ေသာ္ အသက္ ၄ဝ ေက်ာ္လာေသာ အခါ လုိအပ္သည္ထက္ ပုိၿပီး ဝၿဖိဳး လာေသာအခါ ေသြးစစ္ၾကည့္၍ အဆီဓာတ္ မ်ားလာေသာအခါ က်န္းမာေရး အတြက္ နံနက္စာ အာဟာရကို ေလွ်ာ့စားသင့္သည္။ ျဖစ္ႏုိင္လွ်င္ အဆီ၊ အသား တြဲေနေသာ အစာမ်ားကို ေရွာင္သင့္သည္။ ထမင္းစားလွ်င္လည္း ဆန္ေစးကို ေရွာင္ၿပီး ဆန္ၾကမ္းကို စားလွ်င္ ဆီးခ်ဳိ၊ ေသြးတုိးေရာဂါ ေဘးမွ ကင္းေဝး ႏုိင္သည္။ ထမင္းကို တစ္ဝႀကီး မစားေတာ့ဘဲ ပန္းကန္ျပား တစ္ခ်ပ္၏ ေလးပံုတစ္ပံုသာ စားလွ်င္ အဝလြန္ျခင္းမွ ကာကြယ္ႏုိင္ ေပသည္။

က်န္းမာေရး ေကာင္းၿပီး အသက္ရွည္ ၾကေသာ ေရွးျမန္မာ မ်ား၏ နံနက္စာ အာဟာရမွာ ထမင္းရည္ ပင္ျဖစ္သည္။ ထမင္းခ်က္လွ်င္ ေျမအိုးႏွင့္ ခ်က္ၾကသည္။ ထမင္းရည္ ငွဲ႔ၿပီးေသာအခါ ေျမစေလာင္းဖံုး အခြၽန္အတြင္းသုိ႔ ေမာက္တက္ လာေသာ ထမင္းဦးေပါင္းကို ဘုရားဆြမ္းေတာ္ တင္ၾကသည္။ ယခုေခတ္ လူငယ္မ်ားမွာ ထမင္းဦးေပါင္းကို မျမင္ဖူး ၾကေတာ့ေပ။ ဒန္အုိး၊ ထမင္းေပါင္းအုိး တုိ႔ျဖင့္ ခ်က္ၾကသျဖင့္ ဦးေပါင္းကို မျမင္ဖူးၾကျခင္း ျဖစ္သည္။ ထမင္းဦးေပါင္း သည္ အလြန္ ေမႊးသည္။ တခ်ဳိ႕က ရဟန္းသံဃာမ်ား ေလာင္းလွဴေသာ အခါ ဆြမ္းနံ႔ ေမႊးေစရန္ ဆြမ္းေမႊးရြက္ ေခၚ အရြက္တစ္မ်ဳိးကို ထည့္ခ်က္ေလ့ ရွိသည္။ ထမင္းဦး ေပါင္း၏ ရနံ႔မွာ ေျမအုိးျဖင့္ ခ်က္ေသာေၾကာင့္ ေျမသင္းန႔ံ ရသည္ဟု ဆုိႏုိင္သည္။ ထုိေျမသင္းနံ႔သည္ ပထဝီဓာတ္ ျဖစ္သျဖင့္ လူကို က်န္းမာေစသည္ ဟု ေရွးလူႀကီးမ်ားက ဆုိၾကသည္။

''ဦးေပါင္းကိုတဲ့ ဆြမ္းေတာ္တင္ သံလြင္လြင္ ေၾကးစည္တီးတယ္ ထြန္းတဲ့ဆီမီး'' ဟူေသာ ေရွးက ဖတ္စာအုပ္ တြင္ပါေသာ ကဗ်ာထဲမွ ထမင္းဦးေပါင္း ေပ်ာက္သြားသည့္ နည္းတူ ထမင္းရည္ ေသာက္သည့္ ျမန္မာ့ဓေလ့ မွာလည္း ေပ်ာက္ကြယ္ သြားခ်ိန္တြင္ ထမင္းရည္၏ အဆီက် ပိန္ေစႏုိင္ေသာ ေကာင္းက်ဳိး တစ္ခုကို တင္ျပ လိုပါသည္။

ထမင္းေပါင္း ဦးရည္ (ထမင္းရည္) ေသာက္သံုးျခင္းျဖင့္ ဝေသာသူကို ပိန္ေစႏုိင္သည္ ဟု ေရွးႏွစ္ေပါင္း ၁ဝဝ ေက်ာ္က ''ေဘသဇၨမၪၨဴသာ'' ေဆးက်မ္းႀကီး တြင္ ေဖာ္ျပ ပါရွိသည္။ မင္းတုန္းမင္း တရားႀကီး လက္ထက္ေတာ္ က အိႏၵိယမွ မွာယူလာေသာ ေဆးက်မ္းကို ဟိႏၵီ စာတတ္ေသာ ဘဂၤလား ဆရာေတာ္ႀကီးမွ ဘာသာျပန္ ခဲ့ေသာ ေဆးက်မ္းႀကီး ျဖစ္သည္။ တုိင္းရင္းသား ေဆးသမားေတာ္မ်ား လက္ဆြဲထား ရေသာ ေဆးက်မ္း ျဖစ္သည္။ ဤ ေဆးက်မ္းႀကီးတြင္ ဝသူကို ပိန္ေစႏုိင္ေသာ အခ်က္ႏွစ္ခ်က္ကို ေဖာ္ျပထားသည္။

(၁) နံနက္ေစာေစာ မဓုယုတံ - ပ်ားရည္ႏွင့္ ေရာေသာ ေရကို၊ ေသဝိတံ- မွီဝဲသံုးေဆာင္မႈ၊ ထုလႅနာသနံ-အလြန္ ဝျခင္းကို ဖ်က္ဆီးတတ္၏၊

(၂) မႏၷႆ-ထမင္း၏၊ ဥဏွံ-ပူေႏြးေသာ၊ မ႑ံဝါ- ရသာဦးရည္ ကုိလည္း၊ ပိဝံပိဝေႏၲာ-ေသာက္ေသာသူသည္၊ ကိသတႏု-ပိန္ေသာ ကုိယ္ရွိသည္၊ ဘေဝ-ျဖစ္၏ ဟု အတိအလင္း ေရးသား ေဖာ္ျပထားသည္ကို ဖတ္႐ႈေလ့လာရပါသည္။ ယခုေခတ္တြင္ ထမင္းေပါင္းအုိး မ်ားျဖင့္ အလြယ္တကူ ခလုတ္ႏွိပ္ၿပီး ခ်က္ႏုိင္ေသာေၾကာင့္ ထမင္းဦး ေပါင္းရည္ ရယူရန္ အခက္အခဲ ရွိႏုိင္ပါသည္။ အကယ္၍ ရယူလုိလွ်င္ ထမင္းေပါင္းအုိး ျဖင့္ ခ်က္ရာ တြင္ ေရအနည္းငယ္ ပုိထည့္ခ်က္ပါ။ ထမင္းက်က္၍ မနပ္မီ အဖံုးဖြင့္၍ ဇြန္းျဖင့္ လက္ဖက္ရည္ ပန္းကန္ ႏွစ္လံုးစာမွ် ထမင္းရည္ကို ခပ္ယူပါ။ ေန႔စဥ္ ရက္ဆက္ နံနက္ေစာေစာ တစ္လခြဲခန္႔ ေသာက္သံုး ၾကည့္ပါက အမွန္ပင္ ဝမ္းဗုိက္ခ်ပ္ၿပီး ပိန္ေစႏုိင္ေၾကာင္း လက္ေတြ႕ က်င့္သံုးဖူး သူမ်ားမွ ေျပာျပပါသည္။ အဆီက် ပိန္ေစႏုိင္ေသာ လြယ္ကူသည့္ နည္းလမ္း ျဖစ္သျဖင့္ စမ္းေသာက္ ၾကည့္ၾက ေစလုိသည္။

ငယ္စဥ္က သင္ၾကားရေသာ ျမန္မာရာဇဝင္တြင္ သာလြန္ မင္းတရားသည္ ဆင္စီးၿပီး တုိင္းခန္း လွည့္လည္ လာစဥ္ ဆင္းရဲသားမ်ား ေနထုိင္ရာ ဇနပုဒ္ရြာတြင္ သူဆင္းရဲမ တစ္ဦးသည္ အေပၚဝတ္မပါ ထဘီရင္ရွားျဖင့္

ေျမအုိးျဖင့္ ခ်က္ေသာ ထမင္းရည္ကို လမ္းေပၚသုိ႔ ငွဲ႕ခ် ေနသည္ႏွင့္ တိုးေတာ့သည္။ သာလြန္ မင္းႀကီးသည္ ထုိ သူဆင္းရဲမကို ေခၚယူၿပီးလွ်င္ ''ဟယ္...သူမုိက္မ၊ သင္သည္ အဖုိးတန္ေသာ ထမင္းရည္ကို အဘယ္ အတြက္ေၾကာင့္ လမ္းေပၚသို႔ အခ်ည္းႏွီး သြန္ငွဲ႔ပစ္ ေလသနည္း။ အမွန္မူ ဤထမင္းရည္ အာဟာရကို သင္၏ ကေလးငယ္မ်ား အဆာေျပအျဖစ္ တုိက္ေကြၽး၍ ရသည္။ အိမ္တြင္ ေမြးထားေသာ ေခြးေသာ္ လည္းေကာင္း တုိက္ေကြၽး၍ ရႏုိင္သည္။ ေနာင္တြင္ ဤသုိ႔ျပဳမူ သူမ်ားကို ျပစ္ဒဏ္ ခတ္မည္'' ဟု ဆံုးမ ေတာ္မူခဲ့သည္ ဟု ဖတ္႐ႈရဖူး ပါသည္။

ထမင္းခ်က္ရာတြင္ ေရွးအခါက ေျမထမင္းအုိးျဖင့္ အရည္ငွဲ႔ခ်က္ေလ့ ရွိသည္။ ေျမစေလာင္းဖံုး ထိပ္ခြၽန္တြင္ ႏူးနပ္ေနေသာ ထမင္းကို ဦးေပါင္း ဟု ေခၚသည္။ ျမန္မာ လူမ်ဳိးတုိ႔သည္ ဗုဒၶဘာသာဝင္မ်ား ျဖစ္ၾကသျဖင့္ ထုိ

ထမင္းဦးေပါင္း ကို ဆြမ္းေတာ္ တင္ေလ့ ရွိၾကသည္။ ေျမအုိးမွ သံ၊ သတၱဳ၊ ဒန္အုိးမ်ား ေခတ္ေျပာင္း သြားေသာ အခါ ဦးေပါင္းဟူ၍ မရွိေတာ့။ ယခုေခတ္ အခါတြင္ လွ်ပ္စစ္ျဖင့္ ခလုတ္ႏွိပ္ၿပီး ခ်က္ေသာ ထမင္းအုိး မ်ားသာ ၿမိဳ႕ႀကီးမ်ားတြင္ အသံုးျပဳ ၾကသျဖင့္ ထမင္းရည္ ငွဲ႕ခ်က္ေသာ ဓေလ့မွာ ေပ်ာက္ကြယ္ သေလာက္ ျဖစ္သြားခဲ့ ေလၿပီ။ 

ေရွးက ထမင္းခ်က္ရာမွ ငွဲ႔၍ရေသာ ထမင္းရည္ကုိ ဆားခတ္ၿပီး ကေလးသူငယ္ မ်ားကို အာဟာရ အျဖစ္ အဆာေျပ တုိက္ေကၽြး႐ံု သာမက လူႀကီးမ်ား အစာေၾက ေစရန္ႏွင့္ ေလပူက်ေစရန္ တုိက္ေကၽြး ၾကသည္။ ေလပူေၾကာင့္ ပါးေစာင္၊ ခံတြင္းႏွင့္ လွ်ာမ်ားတြင္ အနာမ်ား၊ အပူကန္ဖုမ်ား ထြက္လွ်င္ ထမင္းရည္ပူပူကို ဆားခတ္ၿပီး တုိက္ပါက ေပ်ာက္ကင္းႏုိင္သည္။ ေျခေထာက္ ေရစိုေသာ မုိးတြင္းကာလတြင္ အထက္သုိ႔ အပူကန္ေသာ အနာသည္ ပုိ၍ျဖစ္ေလ့ ရွိသည္။

ေယာၿမိဳ႕စား အတြင္းဝန္ ဦးဘိုးလႈိင္ ျပဳစုေသာ ဥတုေဘာဇန သဂၤဟက်မ္း တြင္ ေဖာ္ျပထားသည္မွာ ထမင္းရည္သည္ အစာကိုမ်ားစြာ စားႏုိင္ေစ၏။ ဆီးကို ရႊင္ေစတတ္၏။ ေသြးကို ပြားေစတတ္၏။ အဖ်ားကုိ ႏုိင္၏။ သလိပ္၊ သည္းေျခကို ႏုိင္၏။ အသက္ကို ရွည္ေစတတ္ ၏။ ဤသုိ႔ ဂုဏ္ရွစ္ပါးရွိ၏။ ထုိ ထမင္းရည္တြင္ သေဘၤာ ခ်င္းမႈန္႔ႏွင့္ သိေႏၶာခတ္၍ ေသာက္လွ်င္ ဝမ္းမီးေတာက္ ေစ၏။ အစာကို ေၾကေစတတ္၏။ တစ္နည္း ထမင္းရည္သည္ အစာေၾက လြယ္၏။ ေအး၏။ ဝမ္းမီးကို ေတာက္ေစတတ္၏။ ရသအစရိွိေသာ ဓာတ္ခုနစ္ပါး တုိ႔ကို ညီၫြတ္ေစတတ္၏။ အဖ်ား ကိုႏုိင္၏။ ေသာက္လွ်င္ ဝလြယ္၏။ အားကို ျဖစ္ေစတတ္၏။ သလိပ္၊ သည္းေျခကို ႏုိင္၏။ ေမာပန္းျခင္းကို ပယ္ႏုိင္ ၏။ ထမင္းရည္တြင္ ပိတ္ခ်င္းမႈန္႔၊ သေဘၤာခ်င္း ေျခာက္မႈန္႔ ခတ္ေသာက္လွ်င္ ေလကိုလည္ ေစတတ္၏။ အစာကို ေၾကေစ၏ ဟု ထပ္မံဖြင့္ဆုိ ထားသည္ကို ေတြ႕ရျပန္သည္။

စာေမးပြဲေျဖခ်ိန္ ေရာက္တုိင္း လွ်ာႏွင့္ပါးစပ္ တြင္ အနီစက္ကဲ့သုိ႔ အနာမ်ား ထြက္ေလ့ရွိေသာ သမီးငယ္ တစ္ဦးကို ထမင္းႏွင့္ ဟင္းအပူအစပ္မ်ား မေကြၽးဘဲ နံနက္ေစာေစာ ထမင္းခ်က္၍ ထမင္းရည္ငဲွ႔ၿပီး တုိက္ေကြၽးေသာ အခါ အနာမ်ား သက္သာ လာသည္ကို ေတြ႕ရပါသည္။ ထမင္းရည္သည္ ဆန္ျပဳတ္ႏွင့္ မတူ၊ အေအးခံထားလွ်င္ အခ်ဥ္ေပါက္ လြယ္သျဖင့္ ငွဲ႔ၿပီးပူတုန္း အခ်ိန္တြင္ တုိက္ေကြၽးရန္ သင့္သည္။ ဆားအသင့္အတင့္ ခတ္ၿပီးမွ တုိက္လွ်င္ အရသာရွိၿပီး ေလေၾကေစသည္။ ေလကို ေအာက္သို႔သက္ ေစႏုိင္သည္။ ေအးမွ တုိက္ေကြၽးလွ်င္ ေလခ်ဥ္ကုိ အထက္သို႔ ျပန္တက ္ေစႏုိင္သည္ကို သတိျပဳ ဖို႔လုိသည္။

အေနာက္တုိင္း အာဟာရ သုေတသီ မ်ားက ထမင္းရည္ ငွဲ႔ခ်က္လွ်င္ အာဟာရဓာတ္မ်ား၊ ဗီတာမင္ဘီ (၂) ကဲ့သို႔ ဓာတ္မ်ား ပါသြားၿပီး ဆံုး႐ႈံးႏုိင္သည္ ဟု ဆုိေသာ္လည္း ေနာက္ပုိင္း ဆီးခ်ဳိႏွင့္ ပတ္သက္ေသာ သုေတသနျပဳမႈ မ်ားက ထမင္းရည္ ငွဲ႔ခ်က္ေသာ ထမင္းကို စားသူထက္ ထမင္းရည္ခန္း ခ်က္စားသူက ပုိ၍ဆီးခ်ဳိ ေရာဂါျဖစ္ေစ ႏုိင္သည္ဟု ဆုိသည္။ ထမင္းရည္ ငွဲ႔ခ်က္ျခင္းျဖင့္ ဆီးခ်ိဳ ၊ ေသြးခ်ဳိေရာဂါ ကာကြယ္မႈကုိ အေထာက္အကူ ျဖစ္ႏုိင္ေပသည္။

ျမ၀တီေန႔စဥ္သတင္းစာ ၊ စာ(၈)

ေရေႏြးညသိပ္ အဆိပ္ထက္ျပင္း

ေရေႏြးညသိပ္ အဆိပ္ထက္ျပင္း

ၾကည္လြင္ျမင့္ (မုျဒာ)

စာေရးသူထံသုိ႔ နယ္ၿမိဳ႕မွ စာဖတ္ပရိသတ္ တစ္ဦးက သူ႔က်န္းမာေရးႏွင့္ ပတ္သက္ၿပီး ေမးျမန္းခ်က္ တစ္ခုကုိ ျပန္လည္ေျဖၾကား ေပးရာမွ သတင္းစာ ဖတ္႐ႈသူ မ်ားပါ သိသင့္သိထုိက္ ေသာ အေၾကာင္းအရာ ျဖစ္သျဖင့္ ေဆာင္းပါးအျဖစ္ ေရးသားတင္ျပ လုိက္ရပါသည္။

''ဆရာခင္ဗ်ား။ လြန္ခဲ့ေသာ ရက္ပုိင္းက ကြၽန္ေတာ္၏ မိတ္ေဆြတစ္ဦး အိမ္သုိ႔ စာေပ ေဟာေျပာပြဲ ကိစၥ တုိင္ပင္ ေဆြးေႏြးရန္ သြားပါတယ္။ ထုံးစံအတုိင္း ဧည့္သည္လာလွ်င္ အိမ္ရွင္က စားေသာက္စရာ တစ္ခုခုျဖင့္ ဧည့္ခံပါတယ္။ အိမ္ရွင္၏ သမီးငယ္က ေကာ္ဖီမစ္ ေဖ်ာ္တုိက္တယ္။ ျဖစ္ပုံမွာ ေကာ္ဖီမစ္ ေဖ်ာ္ေသာအခါ ဓာတ္ဘူးထဲမွ ေရေႏြးမွာ လြန္ခဲ့ေသာ ညက ထည့္ထားေသာ ေရေႏြး ျဖစ္သျဖင့္ သိပ္မပူေတာ့ပါ။ ေကာ္ဖီမစ္ မေပ်ာ္ပါ။ ထုိ႔ေၾကာင့္ ေဖ်ာ္ၿပီး ေကာ္ဖီကုိ မတ္ခြက္တြင္ ထည့္ၿပီး လွ်ပ္စစ္မီးဖုိျဖင့္ ျပန္အပူ ေပးသည္။ ေကာ္ဖီတစ္ဝက္ခန္႔ ခန္းသြားသည္။ ထုိေကာ္ဖီမစ္ ေသာက္လာၿပီး အိမ္ျပန္ေရာက္ၿပီး ညတစ္နာရီ ခန္႔မွာ ထၿပီးအန္ ပါတယ္။ စားထားသမွ် အစာမွန္သမွ် အကုန္ အန္သြားတယ္။ ေတာ္ေတာ္ေလး အန္ၿပီး ေမာသြားမွ ညအိပ္ေပ်ာ္ သြားပါတယ္။ မနက္ထေတာ့ ေနေကာင္း ေသာ္လည္း အစာစားခ်င္ စိတ္မရွိ၊ ႏုံးေနပါတယ္။ ေကာ္ဖီမစ္ ေၾကာင့္ ျဖစ္တာလား။ ဓာတ္ဘူးထဲက ေရေႏြးကုိ ျပန္ေႏႊး ေသာက္လုိ႔ ျဖစ္တာလား သိခ်င္ပါတယ္ ဆရာ'' လုိ႔ စာေရးၿပီး ေမးျမန္းလာ ပါတယ္။

စာေရးသူဟာ သတင္းစာ၊ ဂ်ာနယ္မ်ားမွာ တုိင္းရင္း ေဆးပညာ ႐ႈေထာင့္မွ က်န္းမာေရး ေဆာင္းပါးမ်ား ေရးသားခဲ့တာ ၁၉၉၂ ခုႏွစ္မွ ယေန႔အထိ အႏွစ္ ၂ဝ ရွိခဲ့ ပါၿပီ။ မွတ္မိသမွ် က်န္းမာေရး ေဆာင္းပါး အပုဒ္ေရ ၁ဝဝ ခန္႔ ေရးသားခဲ့တယ္ ထင္ပါတယ္။ တုိင္းရင္း ေဆးပညာ သုိ႔မဟုတ္ ႐ုိးရာ ေဆးပညာ အယူအဆ ႐ႈေထာင့္မ်ားမွာ အေနာက္တုိင္း ေဆးပညာနဲ႔ ကြာျခားခ်က္မ်ား ရွိပါတယ္။ တူညီတဲ့ အခ်က္မ်ားရွိ သလုိ ကြဲလြဲတဲ့ အခ်က္မ်ားလည္း ရွိပါတယ္။ အထူးသျဖင့္ ေလ(ဝါေယာ)နဲ႔ ပတ္သက္တဲ့ အယူအဆ ေတြမွာ အေနာက္တုိင္း ေဆးပညာနဲ႔ မျမင္ႏုိင္တဲ့ ထူးျခားမႈေတြ အမ်ားႀကီး ရွိပါတယ္။

အေနာက္တုိင္း ေဆးပညာရဲ႕ ခႏၶာေဗဒ (Anatomy) ကုိ ယခုေခတ္မီ တုိင္းရင္းေဆး ပညာသင္တန္း ေတြမွာ သင္ၾကားရ ပါတယ္။ ေရွးတုန္းက ျမန္မာ ေဆးဆရာ ေတြမွာ ခႏၶာေဗဒ မကြၽမ္းက်င္လုိ႔ အသည္း ဘယ္ေနရာမွာ ရွိမွန္းမသိ၊ အဆုတ္ ဘယ္ေနရာမွာ ရွိမွန္းမသိ၊ ပန္ကရိယ ဆုိတာ ဘာမွန္းမသိ၊ ေက်ာက္ကပ္ ႏွစ္ခု ဘယ္ေနရာမွာ ရွိမွန္းမသိ။ အူအတက္ ဘယ္ေနရာမွာ ရွိမွန္းမသိ ျဖစ္ခဲ့ၾကေပမယ့္ စနစ္တက် တုိင္းရင္းေဆး သိပၸံ၊ တကၠသိုလ္ ေတြ ဖြင့္လွစ္သင္ၾကား ေပးတဲ့အခါ မွာေတာ့ မသိတာ မရွိေတာ့ပါဘူး။

ဒါေပမဲ့ တုိင္းရင္းေဆး ပညာ ခႏၶာေဗဒမွာ ပထဝီ၊ အာေပါ၊ ေတေဇာ၊ ဝါေယာ၊ အာကာသ ေခၚတဲ့ ပဥၥဘုတ္နဲ႔ ဖြဲ႕စည္းထားတဲ့ ကိုယ္ခႏၶာ သုံးဆယ့္ႏွစ္ ေကာ႒ာသ မွာ လွည့္လည္ေနတဲ့ ေလမ်ဳိးရွစ္ဆယ္၊ ခႏၶာကိုယ္ အႏွံ႔အျပားမွာ သြားလာလႈပ္ရွား၊ တြန္းကန္၊ ေထာက္ပံ့ ေနတဲ့ ေလအမ်ဳိးမ်ဳိးကို အေနာက္တုိင္း ေဆးပညာရွင္ မ်ား ျမင္ရေအာင္ ဓာတ္မွန္႐ုိက္မျပ ႏုိင္ပါဘူး။ တုိင္းရင္းေဆး ပညာဟာ အပင္၊ အသီး၊ အရြက္၊ အေခါက္ ေတြကို အမႈန္႔ျပဳၿပီး ေဆးေဖာ္တဲ့ ပညာသက္ သက္ မဟုတ္ပါဘူး။ ေဆးတစ္ခြက္မွ မေပးဘဲ အယူအဆ အမွား၊ အေနအထုိင္ အစားအေသာက္ အမွားေၾကာင့္ ေရာဂါ မျဖစ္ရေအာင္ ၫႊန္ျပကာကြယ္ ေပးႏုိင္တဲ့ ပညာျဖစ္ပါတယ္။ ကာကြယ္ျခင္းဟာ ကုသျခင္းထက္ ထိေရာက္တယ္ မဟုတ္ပါလား။

အထက္ပါ စာေရးဆရာ၏ ေမးျမန္းခ်က္ကုိ တုိင္းရင္း ေဆးပညာ ႐ႈေထာင့္မွ စာေရးသူ၏ အျမင္ကို ေရးသားတင္ျပ ေျဖၾကား လိုပါတယ္။ ျဖစ္စဥ္ကုိ ေလ့လာၾကည့္တဲ့ အခါ-

• - မိတ္ေဆြအိမ္က ေကာ္ဖီမစ္နဲ႔ ဧည့္ခံတယ္။
• - ေကာ္ဖီမစ္ကုိ ဓာတ္ဘူးထဲက ေရေႏြးနဲ႔ ေဖ်ာ္တယ္။
• - ဓာတ္ဘူးထဲက ေရေႏြးက ေအးေနလုိ႔ ေကာ္ဖီမစ္ မေပ်ာ္ဘူး။
• - ေကာ္ဖီမစ္ ေဖ်ာ္ထားတဲ့ ခြက္ကုိ လွ်ပ္စစ္မီးဖုိ နဲ႔ ထပ္အပူေပးတယ္။
• - အပူေပးလြန္ၿပီး ေကာ္ဖီမစ္ တစ္ဝက္ ခန္းသြားတယ္။
• - ညေန ေျခာက္နာရီက ေသာက္ၿပီး ျပန္လာခဲ့တယ္။ ည တစ္နာရီခြဲခန္႔မွာ ထအန္တယ္။ ဗုိက္ထဲရွိ သမွ် အစာအကုန္ အန္ထြက္ သြားတယ္။
• - ေနာက္ေန႔မွာ မိတ္ေဆြကို ေျပာျပေတာ့ ေသာက္သြားတဲ့ ေကာ္ဖီမစ္ေၾကာင့္ ျဖစ္တယ္ ထင္တယ္လုိ႔ ယူဆပါတယ္။ အဲဒီအထင္ မွန္၊ မမွန္ ထင္ျမင္ခ်က္ ေတာင္းတယ္လုိ႔ ယူဆပါတယ္။

(၁) ေကာ္ဖီမစ္ အေၾကာင္း ေျပာလုိပါတယ္

ေကာ္ဖီဆုိတာ အေတာ္အသင့္ ေသာက္ရင္ ေကာင္းက်ဳိးေတြ ရွိလုိ႔ တစ္ကမၻာလုံးက လက္ခံထား ပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ ေကာ္ဖီမစ္ ကေတာ့ တစ္ကမၻာလုံး လက္ခံတဲ့ အေနအထားမွာ မရွိပါဘူး။ ဓာတုေဗဒ ပစၥည္းေတြ ေရာေႏွာ ပါဝင္တာ ေသခ်ာပါတယ္။ ဒီႏွစ္ မတ္လထုတ္ ဇီဝက က်န္းမာေရး မဂၢဇင္းမွာကုိ ဆရာႀကီး ေဒါက္တာ ခင္ေမာင္ဝင္း (အသည္းအထူးကု ဆရာဝန္ႀကီး) က ေဆြးေႏြးခန္းမွာ- ''Chemical Dye လုိ႔ ေခၚတဲ့ ဓာတုေဗဒ ဆုိးေဆးေတြ အမ်ားႀကီး သုံးေနၾကတယ္။ ေကာ္ဖီမစ္ေတြမွာ ေကာ္ဖီပါခ်င္မွ ပါမွာ။ ကြၽန္ေတာ့္ တပည့္ေတြ ဆုိရင္ ေကာ္ဖီမစ္ ေသာက္ၿပီး ရင္ေတြဘာေတြ တုန္လုိ႔၊ ေကာ္ဖီပါရင္ ဘယ္လုိလုပ္ ျမန္မာေငြ က်ပ္ ၅ဝ နဲ႔ ေရာင္းႏုိင္ မွာလဲ။ ႀကိဳက္တဲ့၊ လုိခ်င္တဲ့ အနံ႔ကို လန္ဒန္မွာ ကုမၸဏီ တစ္ခုရွိတယ္။ ပုိ႔လုိက္လုိ႔ တစ္လၾကာရင္ လုိခ်င္တဲ့ ပုံစံရလာတယ္။ အဲဒီေတာ့ အစားအစာေတြ၊ ေဖ်ာ္ရည္ ေတြ၊ လက္ဖက္ေတြ အားလုံး ဆုိးေဆးေတြ ခ်ည္းပဲျဖစ္လုိ႔ အစားအေသာက္ သန္႔ရွင္းမႈ (Food Hygiene) နဲ႔ ပတ္သက္လုိ႔ ကြၽန္ေတာ္တုိ႔ေတြ အမ်ားႀကီး ျပဳျပင္ဖုိ႔လုိ ပါေသးတယ္ လုိ႔ ေျပာခ်င္ ပါတယ္'' ဒါက ဆရာႀကီး ဦးခင္ေမာင္ဝင္း ရဲ႕ ေဟာေျပာခ်က္ပါ။

(၂) ကြၽန္ေတာ့္ရဲ႕တုိင္းရင္းေဆးပညာ႐ႈေထာင့္အျမင္

ကေတာ့ ေကာ္ဖီမစ္ကို ေဖ်ာ္တဲ့ ေရေႏြး အေၾကာင္း ေျပာခ်င္ပါတယ္။ ေရကုိ အေနာက္တုိင္း ကေတာ့ H2O ပဲ သိၾကပါတယ္။ တုိင္းရင္းေဆး မွာေတာ့ ေရအမ်ဳိးမ်ဳိး ရွိပါတယ္။ ေရေအး၊ ေရေႏြး၊ ေသာက္ေတာ္ေရ၊ ပရိတ္ေရ၊ မုိးေရ၊ မုိးခါးေရ၊ ျမစ္ေရ၊ ေခ်ာင္းေရ၊ တြင္းေရ၊ ေတာင္က်ေရ၊ ဖက္ဆြတ္ေရ၊ ေက်ာက္တြင္းေရ၊ အင္းအုိင္ေရ၊ ကန္ေရ၊ က်ဳံးေရ၊ ေရထြက္ေခ်ာင္းေရ၊ စိမ့္စမ္းေရ၊ သဲတြင္းေရ၊ လယ္ကြက္ေရ၊ ေက်ာက္စက္ေရ၊ ေရနီ၊ ေရျပာ၊ ေရဝါ၊ ေရေသ၊ ေရရွင္ စသည္ျဖင့္ ေရအမ်ဳိးမ်ဳိး၊ ဂုဏ္သတိၱ အမ်ဳိးမ်ဳိးရွိ ပါတယ္။ ဒီေရေတြေၾကာင့္ က်န္းမာတာ၊ မက်န္းမာ တာေတြ ျဖစ္ႏုိင္ပါတယ္။

ေရကုိ မီးနဲ႔ အပူေပး လုိက္တဲ့အခါ ပြက္ပြက္ဆူ သြားရင္ ေရေႏြးလုိ ႔ေခၚပါတယ္။ ဒီေရထဲမွာ ဥဏွေတေဇာဓာတ္ ရွိေနတယ္။ ဒီဓာတ္က ဝမ္းမီးေတာက္ၿပီး အစာေၾက ေစတဲ့ ဓာတ္ပါ။ အဲဒီေရေႏြးက အေအးခံထားရင္ ေရက်က္ေအး ျဖစ္သြားပါတယ္။ ပုိးမႊား ကင္းစင္ၿပီး ဝမ္းကုိထိန္း ပါတယ္။ ဝမ္းပ်က္၊ ဝမ္းေလွ်ာျခင္းကုိ ကာကြယ္ပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ ေခတ္ေပၚ ဓာတ္ဘူးမွာ ေရေႏြးကို ေလွာင္ထားတဲ့အခါ အတြင္းက ေတေဇာဓာတ္ ရွိေနသမွ် ေရေႏြး ျဖစ္ေနပါတယ္။ ဓာတ္ဘူးထဲမွာ အခ်ိန္ၾကာေတာ့ ေတေဇာဓာတ္ ပ်က္သြားပါတယ္။ ဒီေရေႏြး အေအးကုိ မေသာက္သင့္  ပါဘူး။ ေလွာင္ၿပီး ဓာတ္ပ်က္ သြားတဲ့ ေရေႏြးပ်က္ ျဖစ္သြားတဲ့ အတြက္ ေသာက္ရင္ အစာအိမ္ကုိ ဒုကၡေပးၿပီး ေလကုိအန္ ေစႏုိင္ပါတယ္။ ဓာတ္ဘူးထဲမွာ ေအးေနတဲ့ ေရေႏြးပ်က္ကုိ ေသာက္ရင္ အန္တတ္ ပါတယ္။ ျပန္ေႏႊးေသာက္ရင္ ပိုဆုိးပါတယ္။ ဓာတ္ပ်က္ ၿပီးသား ေရေႏြးကုိ အပူျပန္ေပးရင္ ေတေဇာလြန္၊ ဝါေယာ ပ်က္ၿပီး ေသာက္သုံးသူကို အဆိပ္ျဖစ္ေစ ႏုိင္ပါတယ္။

တခ်ဳိ႕လူေတြ ဓာတ္ဘူးထဲမွာ လက္ဖက္ေျခာက္ ခတ္ထားၿပီးသား ေရေႏြးကုိ ညအိပ္ ထားၿပီးေနာက္ အမွတ္မထင္ ေသာက္မိတတ္ ပါတယ္။ ''ေရေႏြးညသိပ္၊ အဆိပ္ထက္ျပင္း'' လုိ႔ သိမ္ျဖဴ ဆရာေတာ္ႀကီး က အာယုေဗၺဒ သင္ခန္းစာမွာ ေျပာဖူးပါတယ္။ အစာအိမ္ ထဲမွာ အဆိပ္ျဖစ္ၿပီး ေအာ့အန္ျခင္း ျဖစ္ေစႏုိင္ပါတယ္။ ေရေႏြးကုိ ဓာတ္ဘူးနဲ႔ ထည့္ေသာက္ သူမ်ား သတိထား ေစခ်င္ပါတယ္။ တျခား သတိထားမိတဲ့ အခ်က္တစ္ခု ကေတာ့ ဓာတ္ဘူး အတြင္းမွာ သုတ္လိမ္းထားတဲ့ ျပဒါးေတြဟာ ၾကာရင္ပ်က္ၿပီး ကြက္မည္းလာတာ ေတြ႕ရပါတယ္။ ကြၽတ္ထြက္ သြားတဲ့ ျပဒါးအမႈန္႔အစ ေတြဟာ ေရထဲမွာပါ သြားၿပီး ေသာက္သုံးသူရဲ႕အစာအိမ္ထဲ ေရာက္သြားရင္ ျပဒါးဆိပ္ သင့္ႏုိင္ ပါတယ္။ ေရက်က္ေအး နဲ႔ ပတ္သက္လုိ႔ ေရွးက ေဆးက်မ္းေတြမွာ အေထာက္အထား နဲ႔ ရွာၾကည့္တဲ့ အခါ ေယာအတြင္းဝန္ ဦးဘုိးလႈိင္ ရဲ႕ နာမည္ႀကီး ထင္ရွားတဲ့ ဥတုေဘာဇန သဂၤဟက်မ္း မွာ ေတြ႕ရတာက 

ေရက်က္ေအး ။ ။ ဥတုအားေလ်ာ္စြာ ခ်က္အပ္ၿပီးေသာ ေရေႏြးကုိ ေအးေစၿပီးမွ ေသာက္အပ္ေသာ အနာတုိ႔ကား ကုိယ္ပူေသာ အနာ၊ ဝမ္းပ်က္နာ၊ သည္းေျခနာ၊ ေသြးနာ၊ မူးေဝေသာအနာ၊ ေသအရက္ ယစ္ျခင္း၊ အဆိပ္သင့္ျခင္း တုိ႔ကုိလည္းေကာင္း၊ ဆီးခ်ဳပ္ေသာ မုတၱကိတ္နာ၊ ပ႑ဳနာ၊ ေရငတ္ေသာ အနာ၊ ေအာ့အန္ေသာ အနာ၊ ေမာပန္းေသာ အနာ၊ ေသအရက္ တုိ႔ကုိ ေသာက္အား ႀကီးေသာေၾကာင့္ ျဖစ္ေသာအနာ၊ သိႏၷိပါတ္အနာ တုိ႔ကုိ လည္းေကာင္း ဤအနာတုိ႔၌ ေရက်က္ေအး သည္ သင့္၏။ ခ်က္ၿပီး၍ အလုိအေလ်ာက္ ေအးေသာ ေရက်က္ေအး သည္ ေဒါသသုံးပါးလုံး ကုိ ႏုိင္၏။ ေအး၏။ အဆီ ၾသဇာမရွိ။ ေသြးေလ အရသာေၾကာ တုိ႔ကို မေလးလံေစ တတ္၊ ႏြမ္းနယ္ျခင္း၊ ေရငတ္ျခင္း၊ အဖ်ားတုိ႔ကုိ ႏုိင္၏။ ေၾကလြယ္၏။ ေပါ့၏။ ေရက်က္ေအး ဟူသည္လည္း ေန႔၌ခ်က္ေသာ ေရကုိ ေန႔၌သာ ေသာက္ေကာင္း သည္။ ညဥ့္၌ခ်က္ေသာ ေရကုိ ညဥ့္၌သာ ေသာက္ေကာင္း သည္။ ေန႔၌ခ်က္ေသာ ေရကုိ ညဥ့္၊ ညဥ့္၌ခ်က္ေသာ ေရကို ေန႔၊ ဤကဲ့သုိ႔ ေအးေအာင္ထား၍ ေသာက္လွ်င္ ထုိေရ၌ ေတေဇာဓာတ္ ညံ့ေသာေၾကာင့္ ေၾကခဲ၏။ ဝမ္းမီးကုိ ခ်က္၍ က်က္လွ်င္ခ်ဥ္၏။ ဝမ္းခ်ဳပ္၏။ ေဒါသသုံးပါး လုံးကုိ ပ်က္ေစတတ္၏။ ေရာဂါခပ္သိမ္း တုိ႔၌ပင္ မသင့္။ ေရက်က္ေအးကုိ တစ္ဖန္ေရေႏြး လုပ္၍ေသာက္လွ်င္ မသင့္။ အဆိပ္ႏွင့္ အတူျဖစ္၏။ ညဥ့္၌ကား ေရေႏြး ေသာက္ျခင္းသည္ မ်ားစြာ အက်ဳိးရွိ၏။

ညဥ့္၌ေသာက္ရန္ ေရေႏြးခ်က္ ပုံကား ေရစိမ္းနံ႔ ေပ်ာက္၍ က်က္႐ုံ၊ ထက္ဝက္ၾကြင္း၊ ေလးပုံတစ္ပုံ ၾကြင္း၊ ရွစ္ပုံတစ္ပုံ ၾကြင္းတုိ႔တြင္ တစ္မ်ဳိးမ်ဳိး ခ်က္၍ ေသာက္ရာ၏။ ညဥ့္ကို ေရေႏြးခ်က္၍ ေသာက္ျခင္းသည္ သလိပ္နာ၊ ေလနာ၊ အစာမေၾက ေသာ အနာ၊ အဆီခဲေသာ အနာတုိ႔ကုိႏုိင္၏။ ဝမ္းမီးကုိ ေတာက္ေစတတ္၏။ ဆီးကုိရႊင္ေစ တတ္၏။ ေခ်ာင္းဆုိးနာ၊ ပန္းနာ၊ အဖ်ား တုိ႔ကုိႏုိင္၏။ ေရစိမ္းကို ေသာက္လွ်င္ တစ္ပဟုိရ္မွ ေၾက၏။ ေရက်က္ေအးကုိ ေသာက္လွ်င္ တစ္ပဟုိရ္၏ ထက္ဝက္မွ်ႏွင့္ ေၾက၏။ က်က္ၿပီးေသာ ေရေႏြးကို ေသာက္လွ်င္ တစ္ပဟုိရ္၏ ေလးပုံတစ္ပုံမွ် ႏွင့္ေၾက၏။

ထုိ႔ျပင္ ေရအမ်ဳိးမ်ဳိး တုိ႔၏ အက်ဳိးအျပစ္ ကုိလည္း ေဖာ္ျပထား ရာတြင္ အဆင္း၊ အနံ႔၊ အရသာ မထင္ရွားေသာ၊ အလြန္ေအးေသာ၊ ၾကည္လင္ေသာ၊ ေပါ့ေသာ ေရေအးသည္ ႏွလုံးကုိ ႏွစ္သက္ ေစတတ္၏။ ေရငတ္ျခင္းကို ေပ်ာက္ေစတတ္၏။ ဂုဏ္အေပါင္း ႏွင့္ျပည့္စုံ ၏။ က်ဳိေသာ၊ ပ်စ္ခြၽဲေသာပိုး တုိ႔ျဖင့္ ျပြမ္းေသာရႊံ႕ၫြန္၊ သစ္ရြက္၊ ေမွာ္ တုိ႔ျဖင့္ျပည့္ေသာ အနံ႔ မေကာင္းေသာ ေရကုိ မေသာက္အပ္၊ မုိးဦးက် အခါ၌ ရြာေသာေရကုိ ခ်ဳိးမိလွ်င္ ေရငတ္ေသာ အနာ၊ ဝမ္းေရာင္နာ၊ ျမင့္ရွည္စြာ ဖ်ားေသာအနာ၊ ေခ်ာင္းဆုိးနာ၊ ဝမ္းမီးပ်က္ေသာ အနာ၊ အေၾကာတုိ႔ ေလးလံျခင္း၊ အုိင္းအမာ အစရွိသည္ တုိ႔ျဖစ္တတ္ ကုန္၏။ ဒါေတြဟာ ေယာၿမိဳ႕စား အတြင္းဝန္ ဦးဘုိးလႈိင္ ရဲ႕နာမည္ေက်ာ္ ဥတုေဘာဇန သဂၤဟက်မ္း မွာ ေဖာ္ျပထားတဲ့ ေရေႏြး၊ ေရက်က္ေအး၊ ေရေအး တုိ႔နဲ႔ ပတ္သက္တဲ့ သိမွတ္ဖြယ္ရာ ဗဟုသုတ ေတြ ျဖစ္ပါတယ္။

ေနာက္ဆုံးတင္ျပလိုတာကေတာ့...

• (၁) ေရေႏြး က်ဳိခ်က္တဲ့အခါမွာ ဆူပြက္ၿပီး က်က္ေအာင္က်ဳိပါ။
• (၂) ေကာ္ဖီေဖ်ာ္ရင္ ေျခာက္နာရီ အတြင္း က်ဳိခ်က္ထားတဲ့ ေရေႏြးနဲ႔ေဖ်ာ္ပါ။
• (၃) ဓာတ္ဘူးထဲက ေရေႏြးနဲ႔ေဖ်ာ္ရင္ ေျခာက္နာရီထက္ ေက်ာ္ၿပီး ဓာတ္ဘူးထဲမွာ ေလွာင္ထားတဲ့ ေရေႏြးကို မသုံးသင့္ပါ။
• (၄) ဓာတ္ဘူးထဲမွာ ေအးၿပီးသား ေရေႏြးကုိ ဓာတ္ပ်က္ေရေႏြး ျဖစ္လုိ႔ ျပန္ေႏႊးၿပီး မသုံးပါနဲ႔။ ျပန္က်ဳိခ်က္ၿပီး မသုံးပါနဲ႔။
• (၅) ညသိပ္ေရေႏြး၊ ေရေႏြးၾကမ္းဟာ အဆိပ္ျဖစ္လုိ႔ အစာအိမ္ကို ကေမာက္ကမ ျဖစ္ေစႏုိင္ ပါတယ္။
• (၆) ေရေႏြးေသာက္ၿပီး တစ္နာရီအတြင္းမွာ ေရေအး မေသာက္ပါနဲ႔။ ေရေအးေသာက္ၿပီး တစ္နာရီ အတြင္းမွာ ေရေႏြးမေသာက္ပါနဲ႔။

အထက္ပါ အယူအဆေတြဟာ မလြဲႏုိင္တဲ့ တုိင္းရင္း ေဆးပညာ ဥပေဒသ အယူအဆေတြ ျဖစ္ေၾကာင္း တင္ျပအပ္ ပါတယ္။

ျမ၀တီေန႔စဥ္ ၊ စာ(၈)

ထမင္းစားၿပီးတုိင္း ေရေႏြးတစ္ခြက္ေသာက္ပါ

ထမင္းစားၿပီးတုိင္း ေရေႏြးတစ္ခြက္ေသာက္ပါ

ၾကည္လြင္ျမင့္ (မုျဒာ)

အစာမေၾကေရာဂါ ရွိသူမ်ား၊ အစာအိမ္ မေကာင္းသူမ်ားႏွင့္ သက္ႀကီးရြယ္အုိမ်ား အစာစား ၿပီးလွ်င္ ေရေႏြးတစ္ခြက္ ေသာက္ေပးျခင္းျဖင့္ အစာေၾကမႈကုိ အေထာက္အကူ ျဖစ္ေစႏုိင္သည္။

အထူးသျဖင့္ အသက္ ငါးဆယ္ေက်ာ္ ၿပီးသူ လူႀကီးပုိင္း ေရာက္ရွိသူမ်ား အတြက္ စားၿပီး အစာေၾကေစရန္ ထမင္းစားၿပီးတုိင္း ေရေႏြးတစ္ခြက္ ေသာက္ျခင္းျဖင့္ အစာေၾက ေဆးေသာက္ရန္ မလုိေတာ့ဘဲ အစာေၾက ေစႏုိင္သည္။ 

ေရေႏြးသည္ မိမိ အစာအိမ္က အစာေျခ အားေကာင္းေစရန္ အပူဓာတ္ အင္အား ေပးျခင္းႏွင့္ တူသည္။ ေအးေသာ အစာအိမ္ႏွင့္ ေႏြးေသာ အစာအိမ္သည္ အစာေၾက က်က္အား မတူညီေပ။ စာေရးသူ၏ ေဆးကုသမႈ သက္တမ္းတစ္ေလွ်ာက္ အတြင္း အစာအိမ္ေရာဂါ ျဖစ္သူ အမ်ားအျပားကုိ ေတြ႕ရွိဖူးရာ အမ်ားစုမွာ စားခ်ိန္ေသာက္ခ်ိန္ မမွန္ၾကသူမ်ား ျဖစ္သည္။

ေနာက္တစ္မ်ဳိးမွာ ထမင္းေအး၊ ဟင္းေအးကုိ ေန႔စဥ္ စားေနရသည့္ ဝန္ထမ္းမ်ားျဖစ္သည္။ သူတို႔မွာ အလုပ္ခ်ိန္အမီ နံနက္ေစာေစာထ ခ်က္ျပဳတ္ယူ လာသည္။ ထမင္းဟင္းကုိ ခ်ဳိင့္၊ ဘူးမ်ားျဖင့္ ထည့္လာၿပီး ေန႔လယ္ ႐ုံးအားခ်ိန္မွ စားၾကရသည္။ ခ်က္ျပဳတ္ၿပီး ႏွစ္နာရီၾကာ မွ စားရေသာ ထမင္းဟင္းမ်ားတြင္ အပူေငြ႕ကုန္ၿပီး အေအးဓာတ္ ဝင္ေနၿပီျဖစ္သည္။ မုိးႏွင့္ေဆာင္း ရာသီဆုိလွ်င္ ထမင္းဟင္း တုိ႔သည္ ပုိ၍ပင္ ေအးလြယ္သည္။ ေအးေသာအစာကုိ ေျခရေသာ အစာအိမ္သည္ ပူေသာအစာကုိ ေျခရေသာ အစာအိမ္ထက္ ပုိ၍ပင္ပန္းသည္။ ပူေသာအစာကုိ ေၾကက်က္ ေစရန္မွာ နာရီဝက္ခန္႔သာ အခ်ိန္ၾကာ ေသာ္လည္း ေအးေသာအစာကို ေၾကက်က္ ေစရန္မွာ ႏွစ္နာရီအထိ အခ်ိန္ၾကာ တတ္သည္။ ထုိမွ် အခ်ိန္ၾကာျမင့္စြာ အစာေျခရေသာ အစာအိမ္ အတြင္း နံရံမ်ားသည္ မ်ားမၾကာမီ ေရာင္ေသာ အဆင့္သုိ႔ ေရာက္ရွိတတ္ ေလသည္။ အစာအိမ္ေရာင္ ေရာဂါ တာရွည္ခံ စားေနရသူ အမ်ားစုကို ေလ့လာၾကည့္ ေသာအခါ ႐ုံးဝန္ထမ္းမ်ား ျဖစ္သည္ကုိ ေတြ႕ရသည္။

အစာအိမ္ေရာဂါ ျဖစ္ေလ့ရွိသူ ေနာက္တစ္မ်ဳိးမွာ အခ်ဳိရည္ႏွင့္ ေရခဲေရ ႀကိဳက္သူမ်ား ျဖစ္ၾကေလသည္။ အက်င့္ပါ ေနသျဖင့္ မေသာက္ရလွ်င္ မေနႏုိင္။ ထမင္းဟင္း အရသာထက္ အခ်ဳိရည္ အရသာကုိ ပုိ၍မက္ေနသည့္ သူမ်ား ေတြ႕ရသည္။ တခ်ဳိ႕မွာ မိဘမ်ားက ထမင္းဝုိင္းတြင္ အက်င့္လုပ္ေပး ထားသျဖင့္ ကေလးငယ္ မ်ားသည္ ထမင္းေကာင္းေကာင္း မစားဘဲ အခ်ဳိရည္ ေသာက္ရင္း စားသည့္အက်င့္ ပါေနသည္ကို ေတြ႕ရေလသည္။ ထုိကဲ့သုိ႔ေသာ မိသားစုမ်ားတြင္ လူႀကီးမ်ား သာမက ကေလးငယ္မ်ားပါ အစာအိမ္ အတြင္းေျမႇး ေရာင္ၿပီး မၾကာခဏ ဗိုက္ေအာင့္ ဗုိက္နာျခင္း၊ ဝမ္းပ်က္ ဝမ္းေလွ်ာျခင္း၊ အစာမေၾက၍ ေနာက္ေက်ာ တက္ျခင္း၊ ေခါင္းကိုက္ျခင္းမ်ား ျဖစ္ၾကသည္ကုိ ေတြ႕ရေလသည္။

အေနာက္တုိင္း သုေတသီ မ်ား၏ အဆုိအရ ထမင္းစားရင္း အခ်ဳိရည္ ေသာက္သည့္ အက်င့္စြဲ ေနေသာ ကေလးငယ္ မ်ားသည္ ပထမပုိင္းတြင္ ဝၿဖိဳးလာ ေသာ္လည္း ေနာက္ပုိင္းတြင္ အစာမေၾက ေရာဂါေၾကာင့္ ခံတြင္းပ်က္ၿပီး ျပန္ပိန္သြား တတ္ၾကသည္။ ျဖတ္ထုိးဉာဏ္ ေကာင္းေသာ္လည္း မွတ္ဉာဏ္မေကာင္း ျဖစ္တတ္ၾကသည္။ ထုိကေလးမ်ား အရြယ္ေရာက္ သည္ႏွင့္ ဆီးခ်ဳိ ႏွင့္ ေသြးတုိးေရာဂါ မ်ား ဝင္လာေလ့ ရွိသည္ဟု ဆုိသည္။ ကေလးမ်ားကုိ မဆုိထားႏွင့္ နာမည္ေက်ာ္ေသာ အားကစားသမား မ်ားတြင္ပင္လွ်င္ အခ်ဳိရည္ သံဘူးမ်ား အေသာက္မ်ားလွ်င္ Stamina ေခၚ သက္လုံ ေကာင္းမႈမ်ား က်ဆင္းလာေၾကာင္း ေတြ႕ရွိသျဖင့္ နည္းျပဆရာ မ်ားက ေလ့က်င့္ခန္း လုပ္ၿပီးခ်ိန္တြင္ အခ်ဳိရည္ႏွင့္ ဂက္စ္ပါေသာ သံဘူးမ်ား ေသာက္သုံးျခင္း ကုိ တားျမစ္သည္ဟု ဖတ္႐ႈရသည္။

မိသားစု ထမင္းဝုိင္း မ်ားတြင္ အခ်ဳိရည္ႏွင့္ ေရခဲေရ ေသာက္သူမ်ား သည္ ဟင္းအရသာ အငန္ပုိစား ၾကသည္ ဟု ဆုိသည္။ လွ်ာအရသာမွာ အခ်ဳိရည္ႏွင့္ အေအးက ခံေနသျဖင့္ ေတာ္႐ုံ ဟင္းအရသာ မတုိးေတာ့ျခင္း ျဖစ္သည္။ ေလးေလးပင္ပင္ အရသာကုိ ပုိ၍ ေတာင့္တလာ သျဖင့္ အခ်ဳိမႈန္႔ႏွင့္ အငန္ကုိ ပုိ၍ထည့္ခ်က္ ေစသည္။ ထုိမွတစ္ဆင့္ ေသြးတုိးႏွင့္ ဆီးခ်ဳိေရာဂါမ်ား ေနာက္ဆက္တြဲ ရလာျခင္း ျဖစ္ေလသည္။ အခ်ဳိႏွင့္ ေရခဲေရေၾကာင့္ လွ်ာအရသာ ထုံၿပီး ေလးသြား ေစႏုိင္သည္ကုိ အထူး သတိျပဳသင့္ ေလသည္။

စာေရးသူ၏ မိတ္ေဆြ တစ္ဦးတြင္ သားတစ္ဦး ရွိသည္။ သူသည္ လြန္ခဲ့ေသာ ဆယ္ႏွစ္ေက်ာ္ မွစၿပီး ႏုိင္ငံျခား သေဘၤာတြင္ လိုက္ပါ အမႈထမ္း ေနသည္။ ဒုတိယတန္း အင္ဂ်င္နီယာ အဆင့္ရွိသူ ျဖစ္သည္။ သေဘၤာ လုိက္ရင္း ဝင္ေငြကုိ မိဘထံျပန္ပုိ႔ သျဖင့္ မိဘမ်ား အဆင္ေျပ ေနၾကေလသည္။ မၾကာမီက စာေရးသူအိမ္သုိ႔ ေရာက္လာၿပီး သူ႔သား သေဘၤာသားထံ ပုိ႔ရန္ ျမန္မာေဆး အစာေၾကေဆး လုိခ်င္ ေၾကာင္း ေျပာသည္။ စာေရးသူက အက်ဳိးအေၾကာင္း ေမးၾကည့္ရာ သူ၏သားတြင္ မူလက အစာအိမ္ ေရာဂါ မရွိေၾကာင္း၊ အရာရွိအဆင့္ ျဖစ္လာၿပီးမွ ဂ်ဴတီနားခ်ိန္ တြင္ သေဘၤာဦးခန္းရွိ အရာရွိ နားေနခန္းတြင္ တီဗီြၾကည့္ရင္း ေရခဲေသတၱာ အတြင္း ထည့္ေသာ အခ်ဳိရည္ ဘူးကုိ ေန႔စဥ္ေသာက္သုံး ခဲ့ေၾကာင္း၊ ထုိသုိ႔ေသာက္ သည့္အခ်ိန္မွာ မ်ားေသာအားျဖင့္ ညစာစားၿပီးခ်ိန္ ျဖစ္ေၾကာင္း ေျပာျပသည္။

အမွန္ေတာ့ ညစာစားၿပီး အနားယူခ်ိန္တြင္ အခ်ဳိရည္ (အေအး) ကုိ ေန႔စဥ္ ေသာက္ရာမွ အစာမေၾက ေရာဂါ ျဖစ္လာပုံရသည္။ စာေရးသူသည္ သူ႔သားအတြက္ ဝမ္းမီးေတာက္ အစာေၾက ေဆးကုိ ေပးလုိက္သည္။ ထုိေဆးမွာ အမႈန္႔ႀကိတ္ ၿပီးေနာက္ ေဆးျပား Tablet ႐ုိက္ထားသျဖင့္ ႏုိင္ငံျခားပုိ႔ရန္ အဆင္ေျပမည္ ထင္၍ ျဖစ္သည္။ ခက္သည္က စာေရးသူ ေသာက္ေစခ်င္သည့္ ေရေႏြးၾကမ္းမွာ သူတုိ႔သေဘၤာတြင္ မရႏုိင္ျခင္း ျဖစ္သည္။ အာယုေဗၺဒ ေဆးပညာ အယူအဆတြင္ အခ်ဳိအရသာ သည္ ေအးၿပီး အပူၿငိမ္း သည္မွာ မွန္ေသာ္လည္း ထမင္းစားရင္း အခ်ဳိစား ေသာအခါ (အခ်ဳိရည္ ေသာက္ေသာ အခါ) အပူၿငိမ္း သတိၱိသည္ လြဲမွားစြာ ဝမ္းမီးကိုပါ ၿငိမ္းေစၿပီး အစာမေၾက ျဖစ္ေစ ႏုိင္သည္ကုိ သတိျပဳရမည္။ ထုိ႔ေၾကာင့္ပင္ အာယုေဗၺဒ ေဆးပညာ၏ မူလျဖစ္ေသာ အိႏၵိယႏုိင္ငံတြင္ ထမင္းဝုိင္း မ်ားတြင္ အစပ္ကုိ အဓိကထား စားသည္ကို ေတြ႕ရသည္။ အစပ္အရသာ ကို မဆလာအျဖစ္ ဟင္းမ်ားတြင္ ထည့္ခ်က္သည့္ အျပင္ င႐ုတ္သီး အစပ္ေတာင့္ မ်ားကုိပါ ကိုက္စား ၾကသည္ကုိ ခ်စ္တီး ထမင္းဆုိင္ မ်ားတြင္ ေတြ႕ဖူးၾကမည္ ထင္သည္။ 

အာယုေဗၺဒ ေဆးပညာတြင္ ႀတိကဋဳက္ သုံးပါးေခၚ အစပ္သုံးပါးသည္ အစာေၾကေစသည့္ သတိၱိကုိ တုိးပြား ေစသည္ဟု ဆုိသည္။ ထုိအစပ္သုံးပါးမွာ (၁)င႐ုတ္ေကာင္း၊ (၂) ပိတ္ခ်င္းသီး ႏွင့္ (၃) ခ်င္းတက္ တုိ႔ျဖစ္သည္။ ဟင္းခတ္ အေမႊးအႀကိဳင္ႏွင့္ မဆလာ တုိ႔တြင္ အဓိက ပါဝင္ေနသည္ကုိ ေတြ႕ရေပသည္။

တခ်ဳိ႕က ခ်စ္တီးထမင္းဆုိင္ မ်ားတြင္ ငွက္ေပ်ာဖက္ ခင္းၿပီး ပဲဟင္းႏွင့္ င႐ုတ္သီးစိမ္းေတာင့္ မ်ားကို ဆားႏွင့္ ပုံေပးထားသည္ကုိ ေတြ႕ရသည္။ ထုိ႔ျပင္ ဒန္ခြက္ျဖင့္ ေရေအး တစ္ခြက္ပါ ေပးထားသည္ ဟု ဆုိသည္။ အမွန္ေတာ့ အလြန္အမင္း စပ္လွ်င္ ေရေသာက္ရန္ ေပးထားသည္မွာ မွန္ေသာ္လည္း ထုိေရမွာ ေရခဲေရ မဟုတ္ေပ။ ေျမအုိးမွ သာမန္ေရသာ ျဖစ္သည္။ ေရတစ္ခြက္မွ် ေသာက္ျခင္းျဖင့္ အစပ္ကုိ ေျဖရန္ျဖစ္သည္။ ထမင္းစားရင္း ေရကုိလြန္ကဲစြာ ေသာက္လွ်င္ အစာမေၾက ႐ုံမွ်မက ဗိုက္စူလာႏုိင္သည္။ တခ်ဳိ႕ ဗိုက္စူသူ မ်ားသည္ အစာစားရင္း ေရေသာက္သူမ်ား ျဖစ္ၾကသည္။ ေရေႏြး သုိ႔မဟုတ္ ေရေႏြးၾကမ္း ေသာက္သူမ်ား အတြက္ ဆက္လက္ တင္ျပရန္ လုိသည္။ ေရကို ဆူပြက္ေအာင္ က်ဳိခ်က္ၿပီး လက္ဖက္ေျခာက္ ခတ္ထားေသာ ေရေႏြးၾကမ္းကုိ တစ္ေနကုန္ ေသာက္ေသာ အက်င့္မွာ ေတာလက္ေက်းရြာ မ်ားတြင္ အမ်ားဆုံး ေတြ႕ရေသာ ျမန္မာ့ဓေလ့ ျဖစ္သည္။ 

တခ်ဳိ႕မွာ ထမင္းစားရင္း ေရေႏြးၾကမ္း ေသာက္ေသာ အေလ့ရွိၾကသည္။ ထမင္းစားရင္း ေရေအး မေသာက္သင့္ ဟု ေျပာခဲ့သလုိ ေရေႏြးၾကမ္း ေသာက္၍ ထမင္းစားျခင္း သည္လည္း မေကာင္းပါ။ တစ္ခြက္စ၊ ႏွစ္ခြက္စ ေသာက္လွ်င္ပင္ မဆုိသာေသာ္ လည္း လြန္ကဲလွ်င္ေတာ့ မေကာင္းပါ။

ေရေႏြးၾကမ္း အဖန္ရည္တြင္ လက္ဖက္ေျခာက္ အခတ္မ်ားသျဖင့္ အဖန္ဓာတ္ လြန္ကဲလွ်င္ ဝမ္းခ်ဳပ္ ေစႏုိင္သည္။ အစာအိမ္မွ အာဟာရ စုပ္ယူမႈကုိ အဖန္ဓာတ္က ဟန္႔တား ႏုိင္သည္ဟု ဆုိသည္။ ထုိ႔ေၾကာင့္ ေဆးေသာက္လွ်င္ ေရေႏြးၾကမ္း အဖန္ရည္ႏွင့္ မေသာက္ပါႏွင့္ ဟု တခ်ဳိ႕ ဆရာမ်ားက တားျမစ္ၾကသည္။ ေဆးအာနိသင္ကို အဖန္ရည္က က်ဆင္းေစႏုိင္ ေသာေၾကာင့္ ျဖစ္ႏုိင္ေလသည္။

သုိ႔ေသာ္ ဥတုေဘာဇန သဂၤဟက်မ္း တြင္ ျမန္မာပညာရွိ ေယာအတြင္းဝန္ ဦးဘုိးလႈိင္ ေရးသားခဲ့သည္ကုိ ဖတ္႐ႈေလ့လာ ၾကည့္ရာ ေရေႏြး ေသာက္ျခင္းကို ခ်ီးမြမ္းထား သည္ကုိ ေတြ႕ရေပသည္။ ပြက္ေအာင္ က်ဳိခ်က္ၿပီးထား ေသာ ေရက်က္ေအးသည္ အစာေၾကမႈကုိ အေထာက္အကူ ျပဳသည္ဟု ဆုိသည္။ ခရီးသြားေသာ အခါတြင္လည္း ေတြ႕ကရာေရကုိ မေသာက္အပ္၊ က်ဳိခ်က္ထားေသာ ေရက်က္ေအး ကုိသာ ေသာက္သင့္သည္ ဟု ဆုိသည္။ 

လမ္းခရီးသြားရင္း ေရေသာက္မွား၍၊ အစားမွား၍ ဝမ္းပ်က္ဝမ္းေလွ်ာ ျဖစ္လွ်င္ အလြန္ဒုကၡ ေရာက္ႏုိင္ ေသာေၾကာင့္ ေရးျခင္း ျဖစ္ႏုိင္ေလသည္။

စာေရးသူတို႔၏ အဘုိး၊အဘြားမ်ား လက္ထက္က ထမင္းစားၿပီးလွ်င္ ထန္းလ်က္ခဲႏွင့္ ေရေႏြးၾကမ္းကုိ ေသာက္သည့္ အေလ့အထကုိ ေတြ႕ဖူးသည္။ အဘုိး၊ အဘြားတု႔ိ ရပ္ရြာမွ အသက္ရွည္စြာ ေနရသည့္ အဘုိး၊ အဘြား မ်ားတြင္လည္း ေရေႏြးၾကမ္း  ဓေလ့ကုိ ေတြ႕ရသျဖင့္ မမွားႏုိင္ေသာ ဓေလ့ ျဖစ္သည္ဟု မွတ္ယူရမည္ ျဖစ္သည္။

စာေရးသူသည္ ငယ္စဥ္ကုိးတန္း ေက်ာင္းသားဘဝ ကပင္ အစာအိမ္ေရာင္ ေရာဂါရခဲ့ၿပီး တကၠသိုလ္ ေက်ာင္းသားဘဝ တြင္လည္း ထုိေရာဂါ မေပ်ာက္ခဲ့ပါ။ ေနာက္ပုိင္းမွ လူႀကီးတစ္ဦးက လမ္းၫႊန္သျဖင့္ အစာစားခ်ိန္ တြင္ ဟင္းခ်ဳိရည္မွ လြဲ၍ ေရမေသာက္ဘဲ ေနခဲ့သည္။ ေရေသာက္ခ်င္လွ်င္ ထမင္းစားၿပီးမွ ေရေႏြးၾကမ္း သုိ႔မဟုတ္ ေရက်က္ေအးကုိ တစ္ခြက္မွ် ေသာက္ခဲ့သည္။ ထုိသုိ႔ႏွင့္ အစာအိမ္ေရာဂါ မွာ သက္သာၿပီး ျပန္ေကာင္း လာခဲ့သည္။

လြန္ခဲ့ေသာ ႏွစ္ႏွစ္ခန္႔က မႏၲေလးၿမိဳ႕ အေရွ႕ေတာင္ ဘက္ရွိ ေပါက္ခ်ဳိင္းရြာတြင္ အသက္ရာေက်ာ္ အဘြားတစ္ဦး ရွိသည္ဆုိ သျဖင့္ သြားေရာက္ေတြ႕ဆုံ ေမးျမန္းၿပီး အလွဴေငြႏွင့္ ေဆးဝါးမ်ား ကန္ေတာ့ခဲ့သည္။ ထုိအဘြား ထမင္းစားခ်ိန္ ေရာက္သြားခဲ့ရာ ေဆးလိပ္ဖြာၿပီး ေရေႏြးၾကမ္း ေသာက္ေနသည္ကုိ ေတြ႕ခဲ့ရသည္။ ထုိအသက္ ရာေက်ာ္အဘြား အႀကိဳက္ဆုံး အစာမ်ားမွာ ငါးေလးအုိး ကပ္ဟင္းႏွင့္ ကန္စြန္းရြက္ ခ်ဥ္ရည္ဟင္း ျဖစ္ၿပီး ထမင္းစား ၿပီးလွ်င္ ေရေႏြးၾကမ္း တစ္ခြက္၊ ႏွစ္ခြက္ ေသာက္ေလ့ ရွိေၾကာင္း အဘြားကုိ ေစာင့္ေရွာက္သူ အေဒၚႀကီး က ေျပာသည္။

ထမင္းစားၿပီးလွ်င္ ခ်က္ခ်င္း ေရမေသာက္ဘဲ ေနလွ်င္ အစာကို ပုိ၍ေၾကေစႏုိင္သည္။ စားသည့္ အစာတြင္ ဟင္းခ်ဳိႏွင့္ အရည္ဓာတ္မ်ား ပါသင့္သေလာက္ ပါၿပီးျဖစ္သျဖင့္ ထပ္ေသာက္လွ်င္ ေရမ်ားၿပီး ဝမ္းမီးက အစာကုိ ေျခအားေလ်ာ့သြား ႏုိင္ေသာေၾကာင့္ ေရထပ္ မေသာက္သင့္ပါ။ သုိ႔ေသာ္ စားၿပီး ခဏအၾကာတြင္ အစာေျခေသာ ဝမ္းမီးမွ ပါစကေတေဇာ ဓာတ္ေၾကာင့္ အာေခါင္ေျခာက္ လာလွ်င္ ေရေအးျဖင့္ ေလာင္းမခ်ဘဲ ေရေႏြးၾကမ္းတစ္ ခြက္ေသာက္လွ်င္ အစာေၾကက်က္မႈကို အေထာက္အကူ ေပးရာေရာက္ေၾကာင္း ေရးသားတင္ျပ လုိက္ရေပသည္။

အခ်ဳပ္အားျဖင့္ ေကာက္ႏုတ္ တင္ျပရလွ်င္-

(၁) အစာေၾကေစရန္ ခ်က္ျပဳတ္ၿပီး ႏွစ္နာရီအတြင္း ပူေႏြးေသာ ထမင္းဟင္းကို စားႏုိင္ေအာင္ ႀကိဳးစားပါ။

(၂) ထမင္းမစားမီႏွင့္ စားေနဆဲ အခ်ဳိရည္၊ ေရခဲေရ မေသာက္သင့္ပါ။

(၃) ေရမေသာက္ဘဲ မေနႏုိင္လွ်င္ ေရက်က္ေအး သုိ႔မဟုတ္ ေရေႏြးၾကမ္း သင့္႐ုံမွ်ေသာက္ပါ။

(၄) ထမင္းစားၿပီးလွ်င္ ေရေႏြးၾကမ္း တစ္ခြက္ေသာက္လွ်င္ အစာေၾကဖုိ႔ အေထာက္အကူ ျဖစ္သည္။

(၅) ေန႔လယ္စာ ထမင္းစားၿပီးေနာက္ ထန္းလ်က္ခဲႏွင့္ ေရေႏြးၾကမ္း ေသာက္ျခင္းသည္ ေရွးကျမန္မာ လူႀကီးမ်ား၏ ဓေလ့ျဖစ္ၿပီး အစာအိမ္အတြက္ အက်ဳိးရွိေစပါသည္။

ျမ၀တီေန႔စဥ္ ၊ စာ(၈)

အ၀လြန္သူမ်ား ေရွာက္ရြက္ကုိ ေန႔စဥ္စားသံုးေပးလွ်င္ ဆီးခ်ိဳ ႏွင့္ ေသြးတုိးေရာဂါ ကာကြယ္ႏုိင္

ၾကည္လြင္ျမင့္ (မုျဒာ)

ေရွာက္ရြက္ကုိ တုိ႔စရာအျဖစ္ အစည္း ကေလးမ်ား ျပဳလုပ္ကာ ေစ်းမ်ားတြင္ ေပါေပါမ်ားမ်ား ေရာင္းခ် ၾကသည္။ အိမ္ရွင္မမ်ား ေရွာက္ရြက္ တစ္ရာဖုိး ဝယ္လွ်င္ ေလး၊ ငါးစည္းရသျဖင့္ အိမ္တြင္ ရက္သတၱပတ္ခန္႔ စားသုံးႏုိင္သည္။ ထုိကဲ့သုိ႔ ေစ်းေပါေပါျဖင့္ ရႏုိင္ေသာ ေရွာက္ရြက္ႏု ေလးမ်ားသည္ ေရာဂါ ျဖစ္လာလွ်င္ ေငြကုန္ေၾကးက် အလြန္မ်ားသည့္ ဆီးခ်ဳိေရာဂါ ႏွင့္ ေသြးတုိးေရာဂါ ကို ထိေရာက္စြာ ကာကြယ္ႏုိင္ေသာ ဓာတ္စာ

ျဖစ္သည္။

ဆီးခ်ဳိေရာဂါ၊ ေသြးတုိးေရာဂါ ႏွင့္ ႏွလုံး ေသြးေၾကာက်ဥ္း ေရာဂါမ်ားမွာ ညီေနာင္ေရာဂါ မ်ား ျဖစ္သည္ဟု ဆရာဝန္ႀကီးမ်ားက ေျပာၾကသည္။ ထုိေရာဂါ မ်ားသည္ တစ္ခုျဖစ္ၿပီး ႏွစ္ၾကာလွ်င္ ေနာက္တစ္ခု ဆက္၍ဆက္၍ ျဖစ္လာတတ္ သည္ဟု ဆုိသည္။ ထုိေရာဂါမ်ား ျဖစ္လာလွ်င္ အထူးကု ဆရာဝန္ႀကီး မ်ားႏွင့္ ႏွစ္ရွည္လမ်ား သုိ႔မဟုတ္ ဘဝတစ္သက္တာ ျပသကုသ ရေသာ နာတာရွည္ ေရာဂါႀကီးမ်ား ျဖစ္သျဖင့္ အလြန္ ေၾကာက္စရာ ေကာင္းၿပီး ရွာသမွ် ဝင္ေငြ၏ ထက္ဝက္ခန္႔မွာ ေဆးဖုိးႏွင့္ ကုန္သည္ဟု ေျပာစမွတ္ျပဳ ၾကသည္။

ေရွာက္ရြက္သည္ အိမ္ရွင္မ မ်ား၏ မီးဖုိေခ်ာင္သုံး အေနျဖင့္ အဓိကဟင္းလ်ာ မဟုတ္ေသာ္လည္း ျဖည့္စြက္စာ ျဖစ္သည္။ အသုပ္စုံ အမ်ဳိးမ်ဳိးႏွင့္ ငါးခ်ဥ္၊ ပုစြန္ခ်ဥ္၊ ႏွမ္းဖတ္ခ်ဥ္မ်ား သုပ္စားေသာ အခါ အနံ႔ေမႊးေစရန္ ေရွာက္ရြက္ကုိ ကတ္ေၾကးျဖင့္ ပါးပါးကိုက္ၿပီး ျဖဴးေပးကာ စားသုံးေလ့ ရွိၾကသည္။

လတ္ဆတ္ေသာ ေရွာက္ရြက္သည္ မႊန္ေသာအနံ႔ ရွိသျဖင့္ တုိင္းရင္းေဆး ပညာ အျမင္အားျဖင့္ ေသာ္လည္းေကာင္း၊ အာယုေဗဒ ေဆးပညာ အျမင္အားျဖင့္ ေသာ္လည္းေကာင္း ''အာကာသ'' ဓာတ္ရွိသည္။ ပြင့္ေစေသာ အခုိး၊ အာကာသ ရေစေသာ ဓာတ္စာျဖစ္သည္။ အေၾကာကုိ ေလေလွ်ာက္ ေစသည္။ ႏႈတ္ကုိ ၿမိန္ေစသည္။ ခံတြင္း ပ်က္ျခင္းကုိ ေကာင္းေစၿပီး အစာကိုလည္း ေၾကေစႏုိင္ေသာ အရြက္မ်ဳိး ျဖစ္သည္။

ေရွာက္ရြက္ကုိ ေန႔စဥ္ အနည္းငယ္မွ် စားသုံးျခင္းျဖင့္ အခုိးငုပ္ေသာ ေရာဂါမ်ားကုိ ကာကြယ္ ႏုိင္သည္။ ေရွာက္ရြက္တြင္ ခါးသက္ေသာ အရသာ ရွိသျဖင့္ ဆီးခ်ဳိေရာဂါ ကုိလည္း ကာကြယ္ႏုိင္သည္။ ေရွာက္ပင္သည္ ဆူးရွိေသာ အပင္ျဖစ္သျဖင့္ အာကာသ ပင္ဟု ေဆးက်မ္း မ်ားက ဆုိသည္။ ေသြးတုိးေရာဂါ ရွိသူမ်ားသည္ အာကာသ ပင္၏ အရြက္၊ အၫြန္႔၊ အသီး မ်ားကုိ စားသုံးေပးလွ်င္ ေသြးတုိးေၾကာင့္ ျဖစ္ေသာ ေလျဖတ္ျခင္း၊ ဦးေႏွာက္ ေသြးေၾကာ ေပါက္ျခင္းမ်ားကုိ ကာကြယ္ႏုိင္သည္။

ေသြးတုိးေရာဂါကုိ ေရွးျမန္မာ ဆရာႀကီးမ်ားက ေလမသက္၍ ျဖစ္ေသာ ေလတုိးေရာဂါ ဟုလည္း သတ္မွတ္ ၾကသည္။ ေလတုိးေရာဂါ အတြက္ ေပးေသာ ဓာတ္စာမွာ ေရွာက္ရြက္ဟင္းခ်ဳိ ျဖစ္သည္။ ေရေႏြးဆူဆူ တြင္

ၾကက္သြန္ျဖဴ ခုနစ္ႁမႊာႏွင့္ ၾကက္သြန္နီ ဥႀကီးတစ္ဥကုိ ေထာင္းထည့္ပါ။ ခ်င္းလက္ညိႇဳး တစ္ဆစ္ခန္႔ ကိုလည္း ဓားျပား႐ုိက္ၿပီး ထုေထာင္းထည့္ပါ။ ထုိဟင္းခ်ဳိရည္ ကုိ ေၾကြပန္းကန္ လုံးႀကီးတြင္ ထည့္ၿပီးေသာ အခါ ေရွာက္ရြက္ ခုနစ္ရြက္ကုိ ကတ္ေၾကးျဖင့္ ပါးပါး ညႇပ္ထည့္ပါ။ ေခတၱမွ် အုပ္ထားၿပီး ဖြင့္လုိက္ေသာ အခါ အနံ႔ေမႊးေသာ ေရွာက္ရြက္ဟင္းခ်ဳိ ရႏုိင္ပါသည္။ ဆားအနည္းငယ္ႏွင့္ ပုစြန္ေျခာက္ အနည္းငယ္ ထည့္လွ်င္လည္း ပုိ၍ေကာင္းေသာ ဟင္းခ်ဳိတစ္ခြက္ ရႏုိင္ပါသည္။

ေရွာက္ရြက္ဟင္းခ်ဳိ ျပဳလုပ္ရန္ အလြန္ လြယ္ကူသျဖင့္ ေန႔စဥ္ သုိ႔မဟုတ္ တစ္ပတ္လွ်င္ သုံးရက္ခန္႔ ေသာက္သုံးေပးလွ်င္ ေရာဂါမ်ားမွ ကာကြယ္ ႏုိင္ေၾကာင္း တင္ျပ လိုက္ရပါသည္။

ျမ၀တီေန႔စဥ္ ၊ စာ(၇)

မုိးေရထဲသြားၿပီး ေျခေထာက္ေရစုိလွ်င္ ေရေႏြးမေသာက္သင့္

မုိးေရထဲသြားၿပီး ေျခေထာက္ေရစုိလွ်င္ ေရေႏြးမေသာက္သင့္

ၾကည္လြင္ျမင့္ (မုျဒာ)

မိုးရာသီ ေရာက္ေသာအခါ အိမ္အျပင္ ထြက္ၿပီး မုိးစိုလာသူမ်ား ဖ်ားနာတတ္ ၾကသည္။ အျပင္ထြက္ရင္း မုိးမိၿပီး ေနမေကာင္း ျဖစ္သူ၊ အေအးပတ္ၿပီး ဖ်ားနာသူမ်ား ရွိသကဲ့သို႔ ေျခေထာက္တြင္ အခ်ိန္ ၾကာျမင့္စြာ ေရစိုသူမ်ားမွာ အထက္သို႔ အပူကန္ ေရာဂါမ်ား ျဖစ္တတ္သည္။ အပူကန္ ျခင္းေၾကာင့္ လည္ေခ်ာင္း နာျခင္း၊ အာသီးေရာင္ျခင္း၊ ပသိက်ိတ္ ေရာင္ျခင္း၊ သြားဖံုးၾကြ ၍ သြားနာျခင္း၊ မ်က္စိ နီရဲျခင္း၊ ေခါင္းကိုက္ျခင္း၊ နားကိုက္ျခင္း၊ နားျပည္ယို ျခင္းမ်ား ျဖစ္ႏုိင္သည္။

မိုးရြာၿပီး ေရစီးေရလာ မေကာင္းေသာ၊ ေရဝပ္ေသာ အရပ္တြင္ ေနထိုင္သူမ်ား၊ ေရျမဳပ္သည့္ ရပ္ကြက္မ်ား၌ ေနထိုင္သူ မ်ားတြင္ အျဖစ္မ်ားေသာ ေရာဂါမွာ အေအးပတ္ ႏွာေစးျခင္း၊ အဖ်ားအနာ ျဖစ္ျခင္းမ်ား အျပင္ အစာမေၾကျခင္း၊ လည္ေခ်ာင္း နာျခင္း၊ အစာအိမ္ ေရာင္ျခင္း၊ ရင္ျပည့္ရင္ကယ္ ျဖစ္ျခင္း၊ ဆီးေအာင့္ျခင္း ႏွင့္ အမ်ဳိးသမီး မ်ားတြင္ မီးယပ္ျဖဴ ဆင္းေရာဂါမ်ား အျဖစ္ မ်ားသည္ကို ေတြ႕ရသည္။

မုိးရာသီ မဟုတ္ဘဲ ေရစိုသည့္ အလုပ္ အထူးသျဖင့္ ေျခေထာက္ တစ္ပိုင္း ေရစိုသည့္ အလုပ္လုပ္ ရသည့္ ေရလုပ္သားမ်ား၊ ေရခဲစက္ ႏွင့္ အေအးခန္းတြင္ ၾကမ္းျပင္ ေရစိုႏွင့္ အလုပ္လုပ္ ရသူမ်ား၊ ဘိလပ္ေျမ ေလာင္းသည့္ ပန္းရန္ လုပ္သားမ်ားတြင္ အျဖစ္မ်ားေသာ ေရာဂါမွာ ဆီးေအာင့္၊ ဆီးခ်ဳပ္ေရာဂါ ႏွင့္ ေလေအာင့္၊ ေလနာေရာဂါ ျဖစ္ေၾကာင္း ေတြ႕ရသည္။ ဤသို႔ ျဖစ္ရျခင္းမွာ ေျခေထာက္ ေအးၿပီး အပူအထက္ သို႔ ကန္ျခင္းေၾကာင့္ ျဖစ္သည္။

အရပ္ထဲတြင္ အိမ္တကာ လွည့္ၿပီး အဝတ္ေလွ်ာ္ေသာ အမ်ဳိးသမီးႀကီး တစ္ဦးမွာ အသက္ ၄ဝ မေက်ာ္ေသးဘဲ မ်က္စိမႈန္ ေရာဂါႏွင့္ အတြင္းတိမ္စြဲ ေရာဂါ ခံစား ေနရေၾကာင္း ေတြ႕ရသည္။ အဝတ္ေလွ်ာ္ေသာ အလုပ္သည္ ေျခေထာက္ သာမက လက္ႏွစ္ဖက္ပါ အၿမဲေရစို ေသာ အလုပ္ျဖစ္ သျဖင့္ အပူမ်ား အထက္သို႔ စုကာမ်က္စိ အတြင္းရွိ မွန္ဘီလူးတြင္ အေငြ႕မ်ား ႐ိုက္ၿပီးအျမင္ မႈန္ဝါးကာ တိမ္စြဲရျခင္း ျဖစ္သည္။

ေရခ်ဳိးေသာ အခါ ဒူးဆစ္မွ ေအာက္ပိုင္း ေရအရင္ မေလာင္းဘဲ ေရခ်ဳိးသူ မ်ားလည္း အသက္ငယ္ငယ္ ႏွင့္ မ်က္စိမႈန္ ေရာဂါ ရတတ္သည္။ ေရခ်ဳိးေသာ အခါ ေႏြ၊ မိုး၊ ေဆာင္း သံုးရာသီလံုး ဒူးဆစ္၏ ေအာက္ပိုင္း အခိုးထြက္ေအာင္ ေရငါးခြက္ခန္႔ ေလာင္းၿပီးမွသာ အထက္ပိုင္း ေရေလာင္းခ်ဳိး သင့္သည္ကို သတိျပဳပါ။ အေညာင္းထိုင္ သူမ်ားသည္ ေရမခ်ဳိးသည့္တုိင္ ညအိပ္ရာ ဝင္ခ်ိန္တြင္ ေျခေထာက္ ဒူးေအာက္ပိုင္း ေရေလာင္းၿပီးမွအိပ္လွ်င္ မ်က္စိမႈန္ျခင္း၊ တိမ္စြဲျခင္းအျပင္ အေညာင္း အကိုက္ ေရာဂါမ်ားပါ သက္သာ ေစႏုိင္သည္။

လူတို႔သည္ မိုးမိလာၿပီး ေျခေထာက္ေရစို လာလွ်င္ ေရေႏြး ေသာက္ျခင္း၊ ေကာ္ဖီပူပူ ေသာက္ျခင္းမ်ား ျပဳလုပ္ေလ့ ရွိသည္။ ဤသို႔ ျပဳလုပ္ျခင္းသည္ ႐ုတ္တရက္ ခ်က္ခ်င္း ဘာမွ်မျဖစ္ႏုိင္ ေသာ္လည္း ႐ိုးရာ ေဆးပညာ ႐ႈေထာင့္မွ ၾကည့္လွ်င္ မမွန္ကန္ေပ။ လွ်ာတြင္ အရသာအားျဖင့္ ပူေႏြးသြားသည္ မွန္ေသာ္လည္း အထက္သို႔ တက္ေနသည့္ အခိုးအကင္းကို မႏုိင္ေပ။

လည္ေခ်ာင္း ေလျပြန္ႏွင့္ အာေခါင္ အတြင္းမွ အပူခိုး၊ အပူေငြ႕မ်ားသည္ အာေခါင္ အထက္ရွိ အေပါက္အေခါင္း မွတစ္ဆင့္ မ်က္စိသို႔ တက္သြားျခင္း ေၾကာင့္ မ်က္စိမႈန္ျခင္း၊ တိမ္စြဲျခင္းတုိ႔ ေရရွည္တြင္ ျဖစ္ေစႏုိင္ သည္ကို သတိျပဳ သင့္သည္။ တစ္ခါတစ္ရံ မ်က္စဥ္းခတ္လွ်င္ မ်က္စဥ္း အရည္သည္ အာေခါင္ အတြင္းသို႔ ေရာက္ၿပီး ခါးလာသည္ကို သတိထားမိလွ်င္ အခုိးအကင္းမ်ား တက္သည့္ အေပါက္ ရွိသည္ကို သတိျပဳမိ ေပလိမ့္မည္။

မုိးရာသီတြင္ အျပင္သြားၿပီး ေျခေထာက္ ေရစိုလာလွ်င္ အဝတ္အစားလဲ၊ ေျခေထာက္မွ ေရကိုေျခာက္ေအာင္ အရင္သုတ္ပါ။ ထုိ႔ေနာက္ အာေခါင္ႏွင့္ လည္ေခ်ာင္းအတြင္း ေရာက္ေနေသာ အခိုးမ်ား မ်က္စိသို႔ မေရာက္ေအာင္ ေရေအးေအး တစ္ခြက္ေသာက္ျခင္း ျဖင့္ အပူကန္ျခင္း ေဝဒနာေရာဂါ မ်ားမွ ကင္းေဝး ေစႏုိင္ေၾကာင္း တင္ျပအပ္ ပါသည္။

ျမ၀တီေန႔စဥ္ ၊ စာ(၇)

၀မ္းခ်ဳပ္ျခင္းသည္ ေရာဂါတုိ႔၏ အရင္းအျမစ္ ျဖစ္ေလသေလာ

၀မ္းခ်ဳပ္ျခင္းသည္ ေရာဂါတုိ႔၏ အရင္းအျမစ္ ျဖစ္ေလသေလာ

ၾကည္လြင္ျမင့္ (မုျဒာ)

ဝမ္းခ်ဳပ္ျခင္းသည္ အေျခအျမစ္ တည္၍ ျဖစ္ရေသာ ေရာဂါမ်ဳိးတုိ႔ အနက္ ၉ဝ ရာခုိင္ႏႈန္း တုိ႔၏ အရင္းမူလ ျဖစ္ေၾကာင္းကုိ ကမၻာေက်ာ္ ဆရာဝန္ႀကီး တစ္ဦးျဖစ္ေသာ ဆာဝီလ်ံကိန္း ဆုိသူက ထုတ္ေဖာ္ ေရးသားခဲ့ဖူး ေလသည္။

သုိ႔ရာတြင္ ဝမ္းခ်ဳပ္ျခင္း သည္ ႐ုတ္တရက္ ေရွာင္တခင္ ျဖစ္ေပၚလာေသ ာေရာဂါ ျဖစ္ေလသေလာ ဟု ဆန္းစစ္ျပန္သည့္ အခါ ဝမ္းခ်ဳပ္ျခင္း မျဖစ္မီ တျခားေသာ ေဖာက္ျပန္မႈ တုိ႔ ရွိေသးသည္ကား မွန္၏။ သုိ႔ရာတြင္ အစာေဟာင္းမ်ား စုေဝးရာ ျဖစ္ေသာ အူမသည္ အဘယ္ အေၾကာင္းေၾကာင့္ ေကာင္းစြာ အလုပ္မလုပ္ ရေလသနည္း ဟု တစ္ထစ္စီ ေလွ်ာက္ရန္ ရွိေသးသည္။

အစာ ေျခဖ်က္ေသာ စက္႐ုံႀကီး တစ္ခုလုံး အားနည္းေနျခင္း သုိ႔မဟုတ္ အာ႐ုံေၾကာမ်ား အားနည္း ဆုတ္ယုတ္ျခင္းသည္ ဝမ္းခ်ဳပ္ျခင္း၏ အေၾကာင္းရင္း ျဖစ္သည္ကုိ ေတြ႕ရေလသည္။ အစာေျခဖ်က္အား နည္းျခင္း၊ အာ႐ုံေၾကာ မ်ား အားနည္းျခင္း တုိ႔မွာလည္း အညစ္အေၾကးမ်ား စုေဆာင္းမႈ တုိ႔ေၾကာင့္ ျဖစ္ေပရာ အညစ္အေၾကးမ်ား စုေဆာင္းမႈ သည္လည္း မသင့္တင့္ေသာ အစာ အာဟာရ တုိ႔ေၾကာင့္ ျဖစ္ရေပကား ကြၽႏု္ပ္တုိ႔ ျပဳျပင္ေပး ႏုိင္ေသာ အရာသည္ အစာ အာဟာရပင္ ျဖစ္ေခ်၏။ (ဆရာႀကီးေ ရႊဥေဒါင္း၏ အာဟာရႏွင့္ က်န္းမာေရးမွ ေကာက္ႏုတ္ခ်က္)

စာေရးသူ၏ ေဆးကုသခဲ့ေသာ ႏွစ္ေပါင္း ၃၀ ေက်ာ္ အေတြ႕အႀကံဳအရ ေရာဂါ ျဖစ္ပြားသူ လူနာအေတာ္ မ်ားမ်ား၏ ျပႆနာမွာ ၀မ္းခ်ဳပ္ျခင္း ၊ ၀မ္းသြားဖုိ႔ ခက္ခဲျခင္း၊ ေဆးဝါးမကူဘဲ သဘာဝအတုိင္း ဝမ္းမသြားျခင္းစေသာ ျပႆနာမ်ား ရွိေနေၾကာင္း ေတြ႕ရသည္။ အထူးသျဖင့္ ေနာက္ေၾကာတက္ ႏွင့္ အေညာင္း အကုိက္လူနာ အားလုံးနီးပါးမွာ ဝမ္းခ်ဳပ္သည္ကုိ ေတြ႕ရသည္။ ဇက္ေၾကာတက္ ေရာဂါေၾကာင့္ အၿမဲအႏွိပ္ခံ ေနရသူ တစ္ဦးသည္ ေသခ်ာစြာ စစ္ေဆးေသာ အခါ အတြင္းလိပ္ေခါင္း ေရာဂါရွိၿပီး ဝမ္းခ်ဳပ္သူ ျဖစ္ေၾကာင္း ေတြ႕ရသည္။ လိပ္ေခါင္းေရာဂါ ကုိ ကုသၿပီးေနာက္ ၀မ္းလည္း မွန္လာသည့္အခါ ဇက္ေၾကာတက္ ေရာဂါ ေပ်ာက္သြားၿပီး အႏွိပ္လည္း မခံရေတာ့ ဟု ဆုိသည္။

မ်က္စိေၾကာင့္ ဇက္ေၾကာ တက္ျခင္း၊ မ်က္႐ုိးကိုက္ျခင္း ၊ ေခါင္းကိုက္ျခင္း ေ၀ဒနာ ခံစားရသူ မ်ားသည္ မူလက ဝမ္းခ်ဳပ္ျခင္းေၾကာင့္ ျဖစ္ခဲ့ေၾကာင္း ေတြ႕ရသည္။ ဝမ္းခ်ဳပ္ေသာ အခါ အူတြင္းမွ အခုိးအေငြ႕ မ်ားသည္ ခႏၶာကိုယ္ အထက္ပုိင္းသုိ႔ တက္ၿပီး မ်က္စိ မႈန္ဝါးျခင္း၊ ဇက္ေၾကာ တက္ျခင္း ေဝဒနာမ်ားကို ျဖစ္ပြား ေစႏုိင္သည္။ မ်က္စိဒီဂရီ မတုိးေစရန္ ေရမ်ားမ်ား ေသာက္ၿပီး ဝမ္းမွန္ေစျခင္းျဖင့္ ကာကြယ္ ႏုိင္သည္ဟု ဆုိႏုိင္သည္။

အိပ္ရာထဲတြင္ လွဲေနရသည့္ ေရာဂါမ်ား၊ ေလျဖတ္သူမ်ား ၊ နာတာရွည္ ေရာဂါေၾကာင့္ အစာေၾက အားနည္းသူမ်ား အားလံုး၏ ေနာက္ဆက္တဲြ ျပႆနာမွာ ၀မ္းခ်ဳပ္ျခင္းပင္ ျဖစ္သည္။ ဝမ္းႏုတ္ေဆး ေပးလွ်င္လည္း ဝမ္းပ်က္သည့္ ျပႆနာေၾကာင့္ မေပးရဲ။ ဝမ္းခ်ဴေပး ေနရသည့္ လူနာ မ်ားစြာရွိသည္။ စျမင္းခံျခင္း ေခၚ ၀မ္းအမာမ်ား ပိတ္ဆုိ႔မႈေၾကာင့္ အူမႀကီး ေရာင္ျခင္း၊ ေသြးယုိျခင္းမ်ား ျဖစ္ပြားႏုိင္သည္။

တုိင္းရင္းေဆးမ်ား၊ ေၾကာ္ျငာ ေရာင္းခ်သည့္ ေဆးမ်ားကုိ ဝယ္ယူသုံးစြဲ ေနၾကသူမ်ား ၏ ၉ဝ ရာခုိင္ႏႈန္း မွာလည္း ဝမ္းခ်ဳပ္သည့္ ျပႆနာေၾကာင့္ ဝမ္းသြားဖုိ႔ အေျခခံ ျပဳလုပ္ထားသည့္ ထုိေဆးမ်ားကုိ ပုံမွန္ဝယ္ယူ သုံးစြဲေနေၾကာင္း ေတြ႕ရသည္။ ေဆးဆရာ မ်ားကလည္း ဝမ္းတစ္လုံး ေကာင္းလွ်င္ ေခါင္းတစ္လုံး မခဲ ဟူေသာ စကားကို အေျခခံထားၿပီး ဝမ္းသြားသည့္ ေဆးမ်ားကုိ လက္ကုိင္ လက္စြဲျပဳ၍ ကုသၾက သည္ကို ေတြ႕ရသည္။

တုိင္းရင္းေဆး မ်ားတြင္ ဝမ္းသြားေစရန္ အတြက္ အမ်ားဆုံး အသုံးျပဳသည္မွာ ေပြးကုိင္းရြက္ ႏွင့္ ကနခုိေစ့မ်ား ျဖစ္သည္။ ထုိေဆးမည္ မ်ားသည္ အူကုိ လႈိင္းထ လႈပ္ရွားေစသျဖင့္ ၀မ္းသြားခ်င္ စိတ္ကုိ ျဖစ္ေစႏိုင္သည္။ ထုိေဆးမည္ မ်ားသည္ လြန္ကဲလွ်င္ လူကုိ ဥပဒ္ေပးႏုိင္သျဖင့္ သန္႔စင္ၿပီးမွ သုံးစြဲသင့္သည့္ ေဆးအမည္မ်ား ျဖစ္သည္။ အေနာက္တုိင္း သုေတသီ မ်ားကလည္း ထုိေဆးအမည္ မ်ားေၾကာင့္ အသည္းႏွင့္ ေက်ာက္ကပ္ ကို ထိခုိက္ပ်က္စီးျခင္း မရွိေစရန္ ေရရွည္စြဲ၍ မသုံးစြဲသင့္ ဟု ဆုိသည္။ ဝမ္းႏုတ္ေဆး စားမွ သြားသည့္ ဝမ္းသည္ သဘာဝဝမ္း မဟုတ္ေပ။ လူ႔ခႏၶာကိုယ္ အတြက္ လုိအပ္ေသာ အာဟာရမ်ား အူမွ မစုပ္ယူရေသးမီ ၀မ္းႏုတ္ေဆး သံုးစဲြျခင္းေၾကာင့္ ၀မ္းသြားရာတြင္ ပါသြားႏုိင္သည္။

႐ုံးအထုိင္မ်ားၿပီး ဗိုက္စူထြက္ လာသူ အရာရွိႀကီး တစ္ဦးသည္ ဝမ္းခ်ဳပ္ေသာ ေဝဒနာပါ ေနာက္ဆက္တြဲ ရလာသည္။ ထုိသူသည္ ညေနဘက္ ႐ုံးမွအျပန္တြင္ မေဝးလွေသာ အိမ္သုိ႔ ကားမစီးဘဲ လမ္းေလွ်ာက္ ျပန္သည္။ နံနက္ ေစာေစာတြင္လည္း ေရအဝ ေသာက္ၿပီး လမ္းထေလွ်ာက္ သည္။ ဤနည္းျဖင့္ ဝမ္းမွန္ၿပီး ဗုိက္စူထြက္ျခင္း မွလည္း ေလ်ာ့က်ကာ က်န္းမာ လာသည္ဟု ကိုယ္ေတြ႕ကုိ ေျပာျပသည္။

လူနာတုိ႔ကုိ ၀မ္းသြားမည့္ သဘာ၀ နည္းလမ္းမွန္ကုိ ညႊန္ျပသည့္ ဆရာက နည္းသည္။ ၀မ္းခ်ဳပ္သည္ ၊ အေၾကာတက္သည္ ဆုိလွ်င္ မိမိလက္ကုိင္ျပဳသည့္ ၀မ္းႏုတ္ေဆး တစ္မ်ိဳးမ်ိဳးကုိသာ ေပးလိုက္သည္က မ်ားသည္။ ထုိေဆးကို သေဘာက်သည့္ လူနာသည္ စြဲ၍ စားရင္းစားရင္း ေဆးမကူလွ်င္ ၀မ္းမသြားသည့္ ဘ၀သုိ႔ ေရာက္သြား ေတာ့သည္။ ဤ ကုသနည္းသည္ အမွန္အကန္ မဟုတ္ေပ။ ဝမ္းႏုတ္ေဆး စားသုံးမႈ၏ ေနာက္ဆက္တြဲ ဆုိးက်ဳိးမွာ အူႏွင့္အူမႀကီး အတြင္း အခြၽဲအေျမႇးမ်ား ေန႔စဥ္ဝမ္း ႏွင့္အတူ ပါသြားျခင္းေၾကာင့္ အူတြင္းနံရံ ပါးသြားၿပီး အနာ ျဖစ္လြယ္ျခင္း၊ ေရာင္ျခင္း၊ ဝမ္းကုိက္ပုိး မ်ားက အူနံရံကုိ ကုိက္သျဖင့္ ေသြးယုိစီးျခင္း စေသာ အူသိမ္ အူမႏွင့္ ဆုိင္သည့္ ေရာဂါမ်ဳိးစုံ ျဖစ္ႏုိင္သည္။

ဝမ္းခ်ဳပ္သူ အေတာ္မ်ားမ်ား သည္ အထုိင္မ်ားသူ၊ ကားစီးသူ၊ လမ္းေလွ်ာက္ နည္းသူမ်ား ျဖစ္ၾကသည္။ အသားစားမ်ား သူႏွင့္ အသီးအရြက္ အစားမ်ားသူ တုိ႔တြင္လည္း အသားစားမ်ား သူက ပုိ၍ဝမ္းခ်ဳပ္ သည္ကုိ ေတြ႕ရသည္။ ၀မ္းမွန္ က်န္းမာေစေသာ နည္းလမ္းမ်ားကုိ ေအာက္ပါအတုိင္း ေဖာ္ျပလုိက္ ပါသည္-

• နံနက္အိပ္ရာထ ၊ ညအိပ္ရာ၀င္ ေရမ်ားမ်ား ေသာက္ပါ။
• အားလပ္ေသာအခ်ိန္တုိင္းတြင္ လမ္းေလွ်ာက္ပါ။
• အသားႏွင့္အဆီစားျခင္းကုိ ေလွ်ာ့ၿပီး အသီးအရြက္ကုိ ပုိ၍စားပါ။
• အစာစားတိုင္း အရည္ေသာက္ ဟင္းရည္ ပါပါေစ။ ခ်ဥ္ေစာ္ကားသီး ၊ ကင္ပြန္းခ်ဥ္ရြက္ ၊ ခ်ဥ္ေပါင္ရြက္ ဟင္းရည္မ်ားသည္ ၀မ္းမွတ္ေစႏုိင္သည္။
• မွန္က်ည္းမွည့္ ပါေသာ သီးရြက္စံုခ်ဥ္ဟင္း သည္ ၀မ္းကုိ မွန္ေစပါသည္။
• ၾကာဟင္းဖူး ကုိ ျပဳတ္ၿပီး ေျမပဲေထာင္းႏွင့္ သုပ္စားပါက ၀မ္းသြား ေစႏုိင္သည္။
• အစာစားၿပီးလွ်င္ ထုိင္မေနပါႏွင့္၊ ေခတၱထၿပီး လမ္းေလွ်ာက္ပါ။
• ညအိပ္ရာမ၀င္မီ သေဘၤာသီး ၊ ငွက္ေပ်ာသီးမွည့္ မ်ားစားလွ်င္ ၀မ္းကုိ ေပ်ာ့ေစႏုိင္သည္။
• ေရွာက္သီးအရည္ ၊ ပ်ားရည္ ၊ ဆားခါး ေရာစပ္ ေသာက္ျခင္းသည္ သင့္တင့္ေသာ ၀မ္းႏုတ္ေဆး ျဖစ္သည္။
• ႏြားႏုိ႔အစိမ္းကုိ ဆားခတ္ၿပီး နံနက္အိပ္ရာထ အစာမစားမီ ေသာက္သံုးေပးလွ်င္ ၀မ္းမွန္ေစႏုိင္သည္။
• နံနက္ေစာေစာထၿပီး လမ္းေလွ်ာက္ျခင္းျဖင့္ ၀မ္းမွန္ ေစႏိုင္သည္။

ျမ၀တီေန႔စဥ္ ၊ စာ(၈)

ေလ၀ သုိ႔မဟုတ္ ဗုိက္စူထြက္ျခင္း၏ အဓိက အေၾကာင္းရင္းမ်ား

ေလ၀ သုိ႔မဟုတ္ ဗုိက္စူထြက္ျခင္း၏ အဓိက အေၾကာင္းရင္းမ်ား

ၾကည္လြင္ျမင့္ (မုျဒာ)

အေနာက္တုိင္း ေဆးပညာတြင္ ဝလာျခင္း၊ ကိုယ္အေလးခ်ိန္ တက္လာျခင္း မွန္သမွ်သည္ ခႏၶာကိုယ္တြင္ အဆီမ်ား စုပုံလာၿပီး ကိုလက္စထေရာ တက္လာျခင္း၏ အေၾကာင္းရင္း ျဖစ္သည္ဟု ဆိုသည္။ ျမန္မာေဆးပညာ တြင္မူ အဆီဝ ႏွင့္ ေလဝ ဟူ၍ ႏွစ္မ်ဳိးရိွသည္။

အိႏၵိယမွလာေသာ အာယုေဗဒ ေဆးပညာ တြင္ကား ေလ၊ သည္းေျခ၊ သလိပ္တို႔ျဖင့္ ဖြဲ႕စည္းထားေသာ၊ တည္ေဆာက္ ထားေသာ ခႏၶာကိုယ္ႀကီး တြင္ ေလေၾကာင့္လည္း ဝႏုိင္သည္၊ သလိပ္ ေၾကာင့္လည္း ဝႏုိင္သည္၊ သည္းေျခ ေၾကာင့္လည္း ပိန္ႏုိင္သည္။

သလိပ္ဆုိသည္မွာ အခြၽဲအေျမႇး ေစးကပ္ေသာ ဓာတ္သေဘာ၊ ဆူၿဖိဳးေသာ ဓာတ္သေဘာကို ရည္ၫႊန္း ဆိုလိုသည္။ ပါးစပ္မွ ေထြးထုတ္ပစ္ေသာ သလိပ္ကို မျမင္ပါႏွင့္။ သလိပ္ဓာတ္ အားေကာင္းသူ သည္ ဆူၿဖိဳးေသာ ခႏၶာကိုယ္ရိွၿပီး စိုျပည္ေသာ အသားအေရ ရိွမည္။ ေအးေသာ အသားအေရ ရိွမည္ျဖစ္သည္။ အဆီလည္း မ်ားသည္။ အသားထက္ အဆီထူလာေသာ ဝျခင္းမ်ဳိး ကို သလိပ္ဝ ဟု ေခၚျခင္းျဖစ္သည္။

သည္းေျခဓာတ္၏ သေဘာမွာကား ထက္ျမက္ျခင္း၊ ပူျခင္း၊ စပ္ျခင္းသေဘာ ရိွသည္။ ဆီးႏွင့္ဝမ္း တို႔ကို ရႊင္ေစေသာ သေဘာရိွသည္ ဟု ဆိုသည္။ အသားအေရ ၏ အေရာင္ညိဳျခင္း၊ မည္းျခင္း၊ ဝါျခင္း၊ ေတာက္ပျခင္း တို႔သည္ 

သည္းေျခႏွင့္ ဆိုင္သည္။ ထို႔ျပင္ မွတ္ဉာဏ္ႏွင့္ သာဓကဉာဏ္၊ ဇဝနဉာဏ္ ေကာင္းျခင္းတို႔ သည္လည္း သည္းေျခႏွင့္ပင္ ဆိုင္သည္။ ပါစကသည္းေျခ ဆိုလွ်င္ ဆရာဝန္တို႔ သိေသာ အသည္းတြင္ တြယ္ကပ္ေနသည့္ သည္းေျခအိတ္ မွထြက္ေသာ သည္းေျခရည္ ျဖစ္ၿပီး အစာေျခ ရာတြင္ အေထာက္အကူ ျပဳသည္။ သည္းေျခ အားေကာင္းသူ သည္ ေပါ့ပါး သြက္လက္သည္။ ဉာဏ္ေကာင္းၿပီး လ်င္ျမန္ ေပါ့ပါးသူ ျဖစ္သည္။ စိတ္ဆတ္ၿပီး စိတ္တိုလြယ္ေသာ သူသည္ သည္းေျခ ပကတိ လူသားျဖစ္သည္။ သို႔ေသာ္ သည္းေျခဓာတ္ လြန္ကဲလွ်င္ အစာအိမ္ကို ျပန္ေလာင္ၿပီး အစာအိမ္နာ ေရာဂါ ျဖစ္တတ္သည္။ လူကို ပိန္ႀကံဳေစသည္။

ေလပကတိ၏ သေဘာမွာ သြက္လက္ ေစသည္။ ေလကဲ့သို႔ ေပါ့ပါးသည္။ ေျပးလႊား လုပ္ေဆာင္ရေသာ အလုပ္မ်ဳိးတြင္ စြမ္းေဆာင္ ႏုိင္သည္။ စကားေျပာ မ်ားသည္။ အအိပ္အေန နည္းသည္။ စိတ္ဂနာ မၿငိမ္ ျဖစ္တတ္သည္။ သြား၊ လာ၊ ထုိင္၊ ထ ရာတြင္ အဆစ္အဆက္ မ်ားမွ အသံျမည္ တတ္သည္။ ဤသည္မွာ ေလပကတိ လူသားတြင္ ေတြ႕ရသည့္ သေဘာပင္ ျဖစ္သည္။ သို႔ေသာ္ ေလသမားသည္ သည္းေျခသမား ကဲ့သို႔ မပိန္ဘဲ တစ္ခါတစ္ရံ ဝလာတတ္သည္။ ေလပကတိ လူသားဝလွ်င္ သလိပ္ပကတိ လူသားကဲ့သို႔ လက္ေခ်ာင္း၊ ေျခေခ်ာင္းမ်ားႏွင့္ မ်က္ႏွာတြင္ ျပည့္ၿဖိဳး ေဖာင္းကား မလာဘဲ ဝမ္းဗိုက္တြင္ စူထြက္ လာတတ္သည္။ မ်က္ႏွာႏွင့္ လက္ေခ်ာင္း၊ ေျခေခ်ာင္းမ်ားမွာ လိုက္ဝမလာဘဲ ပုံမွန္ပင္ ျဖစ္ေန တတ္သည္။ ဝေသာ္လည္း သြက္လက္စြာ လႈပ္ရွားေနသူ၊ စကားေျပာ ေနသူမ်ားမွာ ေလဝမ်ား ျဖစ္ေပသည္။

ေလဝသမား မ်ားသည္ ၿငိမ္ၿငိမ္ ေနတတ္ၿပီး အထုိင္မ်ားေသာ အလုပ္မ်ဳိးႏွင့္ မကိုက္ညီေပ။ အထိုင္မ်ားလွ်င္ ဗိုက္ပိုစူ လာျခင္းမွာ ဝမ္းဗိုက္ အတြင္းရိွ အူမႀကီးမ်ားတြင္ ေလခုိၿပီး ေဖာင္းလာျခင္း ေၾကာင့္ ျဖစ္သည္။ ဝမ္းခ်ဳပ္ေလ့ ရိွသည္။ ဝမ္းခ်ဳပ္ရျခင္း မွာ ေလသည္ အထက္သို႔ ဆန္ၿပီး ေအာက္သို႔ မစုန္ေသာေၾကာင့္ ျဖစ္သည္။ ေလစာမ်ားမ်ား စားလွ်င္ ပို၍ဆိုးသည္။ ေလေၾကာင့္ အစာမေၾက ျခင္းႏွင့္ ေခါင္းအုံမူးေဝျခင္း၊ ဇက္ေၾကာထိုးျခင္း မ်ားပါ ျဖစ္ႏုိင္ေလသည္။

ဗိုက္စူထြက္ၿပီး ေလဝ ဝေနသူ မ်ားသည္ ေလစာမ်ားကို သိထားရန္ လိုသည္။ အခါးဟူသမွ် ေလဓာတ္ ၾကြယ္သည္ဟူေသာ အဆိုရိွသည္။ ခါးေသာ အရသာရိွသည့္ ေခြးေတာက္၊ တမာ၊ ေၾကာင္လွ်ာ၊ ၾကက္ဟင္းခါး၊ လက္ဖက္ စသည္တို႔သည္ ေလစာမ်ား ျဖစ္သည္။ ေအးေသာအခါ ခါးသြားသည့္ မုန္ညင္း၊ မုန္လာ၊ ကိုက္လန္၊ ဟင္းႏုနယ္၊ ျမဴရြက္၊ မဲဇလီဖူး၊ ေဂၚရခါးၫြန္႔ စသည္ တို႔မွာလည္း ေလစာမ်ား ျဖစ္သည္။

ေလဝျဖစ္ၿပီး ဗိုက္စူသူမ်ားသည္ လက္ဖက္ရည္ဆုိင္ ထုိင္ၿပီး ေရေႏြးၾကမ္း (အဖန္ရည္) ေသာက္လွ်င္လည္း ပိုဆိုးတတ္သည္။ ဗိုက္စူသည့္ အျပင္ ေလခ်ဳပ္သည့္ ေရာဂါ ပါရတတ္သည္။ ေလခ်ဳပ္လွ်င္ ခံတြင္းပ်က္၊ အစားပ်က္၊ အစာမေၾက ျဖစ္ေစႏုိင္သည္။ အထူးသျဖင့္ ေရေႏြးၾကမ္း၊ အဖန္ရည္ ကို တစ္ခြက္၊ ႏွစ္ခြက္ထက္ ပိုၿပီး မေသာက္သင့္ေပ။ ေရွးေခတ္က လူႀကီးမ်ားသည္ အဖန္ရည္ ေသာက္လွ်င္ ဆားေလွာ္ အနည္းငယ္ ထည့္ေသာက္ေလ့ ရိွသည္။ ေလမခ်ဳပ္၊ ဝမ္းမခ်ဳပ္ေစရန္ ထည့္ေသာက္ျခင္း ျဖစ္သည္။ ယခုေခတ္တြင္ ဆားထည့္လွ်င္ ေသြးတိုးမည္ ထင္သျဖင့္ ထိုဓေလ့မွာ ေပ်ာက္ကြယ္ သေလာက္ရိွၿပီ ျဖစ္သည္။ အသင့္အတင့္ ထည့္႐ုံျဖင့္ ေသြးမတိုးႏုိင္ပါ။

ဗိုက္စူေနသူ မ်ားသည္ နိမ့္ၿပီး အိစက္ေသာ ဆိုဖာမ်ားတြင္ ထုိင္ၿပီး အလုပ္လုပ္ျခင္း မသင့္ေလ်ာ္ပါ။ ဆိုဖာေၾကာင့္ ဗိုက္ေၾကာမ်ားမွာ ေခါက္ဝင္ၿပီး ပိုစူထြက္ႏုိင္သည္။ ဆိုဖာထိုင္ခုံတြင္ ထိုင္ၿပီး တီဗီြဇာတ္လမ္း တြဲမ်ားၾကည့္ျခင္း၊ စကားၾကာၾကာ ေျပာျခင္း မ်ားေၾကာင့္ ဗိုက္စူထြက္ျခင္းမွာ ပိုဆိုးလာ ႏုိင္သည္ကို သတိျပဳသင့္သည္။ ဗိုက္စူေနသူ မ်ားသည္ ထမင္းစားလွ်င္ ပူပူေႏြးေႏြးစားမွ အစာေၾကမည္။ ေအးစက္ ေနေသာ ထမင္း၊ ဟင္းစားလွ်င္ အစာမေၾက ျဖစ္ၿပီး ေလပိုပြ ေစႏုိင္သည္။ ဟင္းခ်ဳိရည္ ပူပူ ေသာက္စားျခင္းျဖင့္ ေလကိုေအာက္သို႔ က်ေစႏုိင္သည္။ အခ်ဳိရည္ႏွင့္ ေရခဲေရမ်ား ေသာက္ျခင္းသည္ အစာမေၾက ျဖစ္ေစသည့္အျပင္ ေလကိုပ်က္ေစ ႏုိင္သည္။ ဝမ္းပိုခ်ဳပ္ ေစႏုိင္သည္။

ေလသမား မ်ားအတြက္ အေရးပါသည့္ အခ်ိန္မွာ ညေနေစာင္း အခ်ိန္ျဖစ္သည္။ နံနက္ သလိပ္၊ ေန႔လယ္ သည္းေျခ၊ ညေနေလ ဟု အဆိုရိွသျဖင့္ ေလသမားမ်ား အတြက္ ဓာတ္စာေပးလွ်င္ ညေန အခ်ိန္တြင္ ေပးေလ့ ရိွသည္။ ညေနေစာင္း (ညေန ၃ နာရီမွ ၆ နာရီ အတြင္း) တြင္ ေရွာက္ေဖ်ာ္ရည္၊ မန္က်ည္းမွည့္ ေဖ်ာ္ရည္၊ ကမၺလာသီး ေဖ်ာ္ရည္၊ ဆီးေဖ်ာ္ရည္မ်ား တုိက္ေကြၽးလွ်င္ ေလေအာက္ သက္ၿပီး ဝမ္းမွန္ ေစသည္ဟု ေရွးက ဆရာႀကီးမ်ား ေပးေလ့ရိွေသာ ဓာတ္စာ ျဖစ္သည္။

ေလမ်ဳိးရွစ္ဆယ္ ေဆးသည္ ေရွး ကုန္းေဘာင္ေခတ္ မွစ၍ သမားေတာ္မ်ား သုံးေသာ လက္စြဲေဆး ျဖစ္သည္။ ထုိေဆးတြင္ ေလေၾကေစေသာ သိေႏၶာဆား ႏွင့္ ဇဝက္သာ ဆားမ်ား ပါဝင္သည္။ ေလမ်ဳိးရွစ္ဆယ္ ေဆးနည္းကို ေအာက္တြင္ ေဖာ္ျပထားသည္။ မည္သူမဆို မိမိအိမ္သုံး အတြက္ ပရေဆးဆုိင္ မ်ားတြင္ ေဖာ္စပ္သုံးစြဲ ႏုိင္သည္။

ေလမ်ဳိးရွစ္ဆယ္ ေဆးကို လ်က္ဆားကဲ့သို႔ ထမင္းစားၿပီးလွ်င္ လ်က္လည္း ရသည္ သို႔မဟုတ္ ေရွာက္သီး အရည္ျဖင့္ ေဖ်ာ္ၿပီး ေသာက္လွ်င္လည္း ရသည္။ အဆီက် ပိန္လုိသူမ်ားသည္ ေလမ်ဳိးရွစ္ဆယ္ ေဆးေကာ္ဖီဇြန္းငယ္ တစ္ဇြန္းကို ေရေႏြးေသာက္သည့္ ေၾကြပန္းကန္ တစ္လုံးတြင္ ထည့္၍ ေရွာက္သီးအရည္ ေၾကြဇြန္း သုံးဇြန္းျဖင့္ ေဖ်ာ္စပ္ပါ။ ခ်က္ခ်င္းေဖ်ာ္ၿပီး ခ်က္ခ်င္း ေသာက္ပါ။ ခံတြင္းခ်ဥ္လွ်င္ ေရေအးတစ္ခြက္ ေသာက္ပါ။ ေန႔စဥ္ ညေန ၃ နာရီမွ ၆ နာရီအတြင္း အစာႏွင့္ ေဝးခ်ိန္တြင္ ေသာက္ေပးလွ်င္ အဆီက်ၿပီး ပိန္ေစႏုိင္သည္။ ေလပြၿပီး ဗိုက္စူထြက္ ျခင္းကို သက္သာေစသည္။ တစ္လခန္႔ မွန္မွန္ေသာက္ရန္ လိုပါသည္။

ေလမ်ဳိးရွစ္ဆယ္ေဆးနည္း

===============

ေဆးတြင္ ပါဝင္ေသာ ကုန္ၾကမ္းႏွင့္ အေလးခ်ိန္

၁။ ဖာလာငယ္ ၈ ပဲသား

၂။ ေလးညႇင္းပြင့္ ၁၂ ပဲသား

၃။ ကြကၠရာ ၁၂ ပဲသား

၄။ ပ႐ုတ္ ၃ က်ပ္ ၄ ပဲသား

၅။ ႏြယ္ခ်ဳိ ၅ က်ပ္ ၈ ပဲသား

၆။ ဆားပုပ္ ၆ က်ပ္ ၄ ပဲသား

၇။ ဇဝက္သာ ၁၂ က်ပ္ ၈ ပဲသား

၈။ သိေႏၶာ ၂၅ က်ပ္ သုညပဲသား

---------------------------------------------

စုစုေပါင္းအေလးခ်ိန္ ၅၄ က်ပ္ ၈ ပဲသား

---------------------------------------------

လတ္ဆတ္ေသာ ေဆး၀ါး၏အေရာင္ - သနပ္ခါးေရာင္၊  ျဖဴဝါေဖ်ာ့

လတ္ဆတ္ေသာ ေဆးဝါး၏အနံ႔ - ပ႐ုတ္လႊမ္းေသာ အနံ႔ 

လတ္ဆတ္ေသာ ေဆးဝါး၏အရသာ - ေအး၊ ခ်ဳိ၊ ငန္၊ စပ္

အဓိကႏိုင္ေသာ ေရာဂါမ်ား - ေလနာေရာဂါမ်ား၊  သလိပ္ကပ္ ၊ ေခ်ာင္းဆုိး

ေဆးတစ္ခြက္စာ ပမာဏ - လူႀကီး ႏွစ္ပဲသား (ေကာ္ဖီဇြန္းငယ္ တစ္ဇြန္း)၊ ကေလးတစ္ပဲသား (ေကာ္ဖီဇြန္းငယ္ ဇြန္း၀က္)။

ျမ၀တီေန႔စဥ္ ၊ စာ(၈)